อรัญญาเดินออกจากห้องทำงานของบิดาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว สมุดบันทึกและกล่องไม้ที่บรรจุรูปถ่ายและความลับถูกวางไว้อย่างดีในกระเป๋าถือของเธอ เธอตัดสินใจแล้วว่า ถึงเวลาแล้วที่จะต้องเผชิญหน้ากับป้าพร เธอเดินตรงไปยังเรือนคนรับใช้ที่อยู่ไม่ไกลจากตัวคฤหาสน์ ป้าพร กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าหน้าเรือน กำลังซักผ้าด้วยท่าทางที่คุ้นเคยเมื่ออรัญญาเดินเข้าไป "ป้าพรคะ" อรัญญาเรียก เสียงของเธออ่อนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของป้าพรที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัย ป้าพรเงยหน้าขึ้นมองอรัญญา ใบหน้าของเธอแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย "คุณหนูอรัญญา มีอะไรให้ดิฉันรับใช้คะ" "อรัญญาอยากจะคุยกับป้าพรเรื่องบางเรื่องค่ะ" อรัญญาตอบ พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "เรื่องอะไรคะ" ป้าพรวางผ้าในมือลง และเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน "เรื่อง... เรื่องของคุณพ่อค่ะ" อรัญญาเริ่มต้นอย่างตะกุกตะกัก "เกี่ยวกับอดีตของคุณพ่อ" ป้าพรเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอฉายแววบางอย่างที่อรัญญามองออกว่าเป็นความกังวล "คุณหนู... หมายถึงเรื่องอะไรคะ" "อรัญญา... อรัญญาเจอจดหมายค่ะ แล้วก็รูปถ่าย แล้วก็... สมุดบันทึกของคุณพ่อด้วย" อรัญญาพูดไป พลางหยิบกล่องไม้ใบเล็กขึ้นมาวางบนโต๊ะ ป้าพรชะงักไปเมื่อเห็นกล่องไม้ใบนั้น ใบหน้าของเธอซีดลงเล็กน้อย "คุณหนู... ไปเอามาจากไหนคะ" "อยู่ในห้องทำงานของคุณพ่อค่ะ" อรัญญาตอบ "ป้าพรคะ... อรัญญาอยากจะรู้ความจริง" ป้าพรหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมสติ "ดิฉัน... ดิฉันไม่รู้จะบอกคุณหนูว่ายังไงดี" "ได้โปรดเถอะค่ะป้าพร" อรัญญาอ้อนวอน "อรัญญาอยากรู้ว่าผู้หญิงในรูปคือใคร ทำไมพ่อถึงมีความสัมพันธ์กับเธอ... แล้วทำไมถึงต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ" ป้าพรถอนหายใจยาว "เรื่องนี้... มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนเหลือเกินค่ะคุณหนู" "อรัญญาพร้อมจะรับฟังทุกอย่างค่ะ" ป้าพรลืมตาขึ้น มองตรงมาที่อรัญญา "ผู้หญิงคนนั้น... ชื่อคุณสรัลยาค่ะ" "คุณสรัลยา..." อรัญญาพึมพำชื่อนั้น "แล้วเธอเป็นใครคะ" "เธอ... เป็นรักแรกของคุณท่านค่ะ" ป้าพรกล่าว "รักที่... ไม่สมหวัง" "ไม่สมหวัง... ยังไงคะ" "คุณท่าน... ท่านรักคุณสรัลยามากค่ะ แต่ครอบครัวของคุณสรัลยา... ไม่ยอมรับคุณท่าน" ป้าพรเล่า "พวกเขา... มองว่าคุณท่านยังไม่มีอนาคตที่ดีพอ" "แล้ว... ทำไมคุณท่านถึงไม่ได้แต่งงานกับเธอ" อรัญญาถาม "เป็นเพราะคุณสรัลยาเองค่ะ... ที่ต้องแต่งงานกับคนอื่น" ป้าพรกล่าว "ครอบครัวของเธอ... บังคับเธอ" อรัญญานิ่งไป เธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ "แต่... ในจดหมาย... ในสมุดบันทึก... คุณพ่อดูเหมือนจะรักเธอมาก" "ท่านรักค่ะ" ป้าพรยอมรับ "รักมากจริงๆ แต่... เมื่อคุณสรัลยาต้องแต่งงานไปแล้ว คุณท่านก็รู้ว่าไม่สามารถทำอะไรได้อีก" "แล้ว... รูปถ่ายที่อรัญญาเจอ..." "รูปถ่ายเหล่านั้น... น่าจะเป็นช่วงเวลาที่คุณท่านกับคุณสรัลยา... แอบพบกันค่ะ" ป้าพรกล่าวเสียงเบา "หลังจากที่คุณสรัลยาแต่งงานไปแล้ว" ความรู้สึกผิดหวังและความสับสนถาโถมเข้าใส่อรัญญาอีกครั้ง "ป้าพรคะ... แล้ว... แล้วแม่ของอรัญญา... ท่านรู้เรื่องนี้หรือเปล่าคะ" ป้าพรหลบสายตาของอรัญญา "คุณนาย... ท่านไม่เคยรู้เรื่องทั้งหมดค่ะ" "ไม่เคยรู้... หรือว่าไม่เคยถูกบอกคะ" อรัญญาถามอย่างเจ็บปวด "คุณท่าน... ท่านบอกดิฉันว่า ท่านไม่อยากให้คุณนายเสียใจ" ป้าพรตอบ "ท่านเลือกที่จะเก็บความลับนี้ไว้... เพื่อปกป้องคุณนาย" "เพื่อปกป้อง... หรือเพื่อหลอกลวงคะ" อรัญญาถามเสียงแข็ง "คุณหนูคะ..." ป้าพรเอ่ยขึ้น "คุณท่านรักคุณนายมากนะคะ รักคุณหนูมากด้วย" "แต่... พ่อก็ยังมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงอีกคนอยู่ดีนะคะ" อรัญญาพูดอย่างขมขื่น "ถึงแม้ว่ามันจะเป็นความสัมพันธ์ที่... ซ่อนเร้น" "ความสัมพันธ์นั้น... มันจบไปแล้วค่ะคุณหนู" ป้าพรยืนยัน "หลังจากที่คุณสรัลยา... แยกทางกับสามีของเธอ และ... ไม่นานหลังจากนั้น... เธอก็... จากไป" "จากไป... ยังไงคะ" อรัญญาถามอย่างหวาดหวั่น "เธอ... ป่วยหนักค่ะ" ป้าพรตอบ "และ... จากไปด้วยโรคหัวใจ" อรัญญารู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า ข้อมูลทั้งหมดถาโถมเข้ามาในหัว จนเธอแทบจะตั้งตัวไม่ติด "ผู้หญิงคนนั้น... ตายแล้วเหรอคะ" ป้าพรพยักหน้าช้าๆ "ค่ะ... จากไปเมื่อหลายปีก่อน" "แล้ว... สมุดบันทึก... รูปถ่าย... ทำไมพ่อถึงยังเก็บไว้คะ" "บางที... มันอาจจะเป็นความทรงจำที่ท่านไม่อาจจะลืมได้ค่ะ" ป้าพรกล่าว "เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตท่าน" อรัญญานั่งนิ่ง ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวด ความเห็นใจ และความเสียใจในเวลาเดียวกัน "แล้ว... ทำไมป้าพรถึงไม่เคยบอกอรัญญาเลยคะ" "คุณท่าน... ท่านสั่งไว้ค่ะ" ป้าพรตอบ "ท่านบอกว่า... ถ้าวันไหนคุณหนูเจอเรื่องพวกนี้เข้า... ให้ดิฉัน... บอกความจริงกับคุณหนู" "ท่าน... ท่านเตรียมใจไว้แล้วเหรอคะ" "ท่าน... รู้ว่าสักวันหนึ่ง... ความลับมันก็จะถูกเปิดเผย" ป้าพรกล่าว "และท่านก็... หวังว่าคุณหนูจะเข้าใจ" อรัญญารู้สึกถึงความหนักอึ้งในใจ มันไม่ใช่ความโกรธแค้นที่เคยคิดไว้ แต่เป็นความเศร้าโศก และความเข้าใจในความซับซ้อนของชีวิต "ขอบคุณค่ะป้าพร" อรัญญาพูดเสียงแหบพร่า "สำหรับความจริงทั้งหมด" ป้าพรยื่นมือมาจับมือของอรัญญาเบาๆ "ไม่เป็นไรค่ะคุณหนู" อรัญญาลุกขึ้นยืน เธอรู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยภาระหนักอึ้งที่แบกไว้มานาน แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความว่างเปล่า "อรัญญา... จะต้องไปบอกคุณพ่อค่ะ" อรัญญาพูดอย่างแน่วแน่ "คุณหนู... จะคุยกับท่านจริงๆ เหรอคะ" ป้าพรเอ่ยถามอย่างกังวล "ค่ะ" อรัญญาตอบ "อรัญญาต้องคุยกับท่าน" เธอเดินกลับไปยังคฤหาสน์ ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่กำลังจะลับขอบฟ้า หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความเศร้า ความเห็นใจ และความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนเร้นมานาน