กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกุหลาบสีขาวอบอวลอยู่ในห้อง ประตูบานใหญ่เปิดออก เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวในชุดเจ้าสาวงดงามราวกับนางฟ้า เธอคือ "แพรวา" หญิงสาวผู้เติบโตมาในบ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยความเงียบงัน บิดามารดาที่จากไปตั้งแต่เธอยังเด็ก ทำให้เธอต้องอยู่ภายใต้การดูแลของญาติผู้ใหญ่ที่ห่างเหิน วันนี้คือวันสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ วันที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่เป็นชีวิตที่เธอไม่เคยคาดฝันว่าจะต้องมาถึง การแต่งงานกับคนแปลกหน้าภายใต้เงื่อนไขที่เธอไม่อาจปฏิเสธ "คุณแพรวาคะ ถึงเวลาแล้วค่ะ" เสียงของแม่บ้านดังขึ้น แพรวาเหลือบมองเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกและเศร้าสร้อย แม้จะพยายามแต่งแต้มรอยยิ้มบนใบหน้า แต่ก็ไม่อาจปกปิดความกังวลที่เกาะกุมหัวใจได้เลย "ค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา มือเรียวสวยค่อยๆ ลูบไล้เนื้อผ้าลูกไม้บนชุดเจ้าสาวอย่างแผ่วเบา ราวกับจะหาความอบอุ่นจากมัน ชุดนี้งดงามประณีต แต่กลับไม่สามารถปลอบประโลมความรู้สึกอ้างว้างภายในใจของเธอได้เลย "คุณคงจะตื่นเต้นมากสินะคะ" แม่บ้านสังเกตเห็นท่าทีของแพรวา "แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ คุณคงจะเจอแต่คนดีๆ ค่ะ" "ขอบคุณค่ะ" แพรวากล่าวพร้อมยิ้มบางๆ เธอรู้ดีว่าสิ่งที่แม่บ้านพูดนั้นเป็นเพียงคำปลอบใจเท่านั้น ไม่ว่าใครจะดีหรือไม่ดี สุดท้ายเธอก็ต้องก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้ เมื่อก้าวเท้าออกจากห้อง แพรวาก็พบกับภาพที่ทำให้ใจเต้นแรงขึ้นอีกเท่าตัว ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มยืนรออยู่ รูปร่างสูงสง่า ใบหน้าคมคายจัดอยู่ในชุดเจ้าบ่าว หล่อเหลาจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเขาคือคนแปลกหน้าที่เธอจะต้องใช้ชีวิตด้วย เขาคือ "คุณนที" เจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ ผู้ที่ถูกระบุชื่อในพินัยกรรมของบิดาเธอว่าเป็นสามีที่เหมาะสมที่สุด "พร้อมหรือยังครับ คุณแพรวา" เสียงทุ้มต่ำของนทีดังขึ้น แววตาของเขามองมาที่เธออย่างประเมิน ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ใดๆ แพรวาไม่สามารถอ่านความคิดของเขาออกได้เลย "พร้อมค่ะ" เธอตอบเสียงสั่นเล็กน้อย นทีพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะยื่นแขนออกมารอรับ "ไปกันเถอะครับ งานเลี้ยงรอเราอยู่" แพรวาค่อยๆ วางแขนลงบนแขนของนทีอย่างนุ่มนวล ร่างกายของเขามีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของโคโลญจน์ที่หรูหรา แต่ความรู้สึกเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับทำให้เธอขนลุกเล็กน้อย เมื่อทั้งสองก้าวลงสู่โถงจัดเลี้ยง แสงไฟสว่างเจิดจ้า พร้อมเสียงอวยพรจากแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน ทำให้แพรวารู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในความฝัน เธอเหลือบมองใบหน้าของนทีอีกครั้ง เขาดูสงบนิ่งและมั่นใจ ไม่เหมือนกับเธอที่กำลังสั่นคลอนด้วยความประหม่าและความไม่คุ้นเคย "คุณนทีคะ แพรวาเพิ่งเคยเจอคุณเป็นครั้งแรกเลยค่ะ" แพรวาเอ่ยขึ้นเบาๆ ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินเคียงข้างกันไป "ไม่ทราบว่าคุณรู้จักแพรวามาก่อนหรือเปล่าคะ" นทีหันมามองแพรวา แววตาของเขาดูครุ่นคิดเล็กน้อย "ผมรู้จักคุณมานานแล้วครับ คุณแพรวา" คำตอบของเขาทำให้แพรวาสะดุ้งเล็กน้อย "รู้จัก... มานานแล้วเหรอคะ" เธอทวนคำอย่างไม่เข้าใจ "แต่เราไม่เคยเจอกันมาก่อนเลยนะคะ" "ไม่เคยเจอกันในฐานะสามีภรรยา แต่ผมรู้จักคุณผ่านทางธุรกิจของครอบครัว และผมก็ติดตามข่าวสารของคุณอยู่ห่างๆ เสมอ" นทีอธิบายอย่างใจเย็น "ผมรู้ว่าคุณชอบดอกกุหลาบสีขาว ผมรู้ว่าคุณชอบดื่มชาเอิร์ลเกรย์ ผมรู้ว่าคุณชอบอ่านหนังสือแนวประวัติศาสตร์" คำพูดของนทีทำให้แพรวารู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง เขาพูดถึงรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับตัวเธอที่น้อยคนนักจะรู้ "คุณ...รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงคะ" "ผมบอกแล้วไงครับ ว่าผมรู้จักคุณดี" นทีตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แววตาของเขายังคงลึกลับ "บางที คุณอาจจะคิดว่าผมเป็นคนแปลกหน้า แต่สำหรับผมแล้ว คุณไม่ใช่เลย" แพรวารู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกมองทะลุ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย รู้สึกอึดอัดกับสายตาของเขา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าภายใต้ท่าทีเย็นชาและคำพูดลึกลับนั้น เขามีอะไรซ่อนอยู่ "ต่อไปเราก็จะเป็นสามีภรรยากันแล้วนะครับ" นทีกล่าวต่อ "ผมหวังว่าเราจะอยู่ร่วมกันได้อย่างราบรื่น" "แพรวาจะพยายามค่ะ" เธอตอบอย่างนอบน้อม พิธีการดำเนินไปอย่างราบรื่นตามกำหนด แพรวาทำหน้าที่เจ้าสาวได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยคำถามมากมายเกี่ยวกับผู้ชายที่ยืนเคียงข้างเธอในวันนี้ นทีดูเหมือนจะรู้จักเธอดีเกินไป จนบางครั้งเธอก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจจะไม่ใช่แค่คนแปลกหน้าที่เธอแต่งงานด้วย แต่อาจจะเป็นคนที่เข้ามาในชีวิตของเธอในรูปแบบที่คาดไม่ถึง เมื่อพิธีการจบลง แพรวาก็ถูกพาไปยังห้องพักสำหรับคู่บ่าวสาว เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เมื่อแม่บ้านนำชุดเจ้าสาวออกจากไป เหลือเพียงเธอและนทีในห้องกว้างขวางที่ตกแต่งอย่างหรูหรา "คุณเหนื่อยไหมครับ" นทีถาม พร้อมเดินเข้ามาใกล้ "นิดหน่อยค่ะ" แพรวาตอบเสียงเบา "ผมจะให้คุณพักผ่อนก่อนนะครับ" นทีกล่าว "ถ้าต้องการอะไร บอกผมได้เสมอ" เขาเดินไปยังโซฟาตัวใหญ่ แล้วทรุดตัวลงนั่ง มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะขมับ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แพรวาไม่รู้จะทำตัวอย่างไร เธอตัดสินใจเดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปข้างนอก แสงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า แต่กลับไม่สามารถเติมเต็มความว่างเปล่าในใจของเธอได้เลย "คุณแพรวา" เสียงของนทีดังขึ้นอีกครั้ง "คะ" "ผมรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้ อาจจะไม่ได้เกิดจากความรักของคุณ" เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา "แต่ผมหวังว่าในอนาคต เราจะสามารถสร้างความรู้สึกนั้นขึ้นมาได้" แพรวาหันกลับมามองเขา นทีไม่ได้มองเธอ แต่สายตาของเขาก็มุ่งตรงไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนเช่นกัน "แพรวาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ" "ไม่เป็นไรครับ" นทีตอบ "เรามีเวลาอีกมาก" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "คุณชอบฟังเพลงคลาสสิกไหมครับ" "ชอบค่ะ" แพรวาตอบอย่างแปลกใจ "คุณรู้ได้ยังไงคะ" "ผมรู้หลายอย่างเกี่ยวกับคุณ" นทีตอบ ใบหน้าของเขาดูอ่อนลงเล็กน้อย "ผมจะเปิดเพลงให้คุณฟังนะครับ" เขาเดินไปที่ตู้เก็บของ และหยิบกล่องดนตรีเก่าแก่ที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงออกมา แพรวารู้จักกล่องดนตรีนั้นดี มันเป็นของที่แม่ของเธอเคยให้ไว้ก่อนจากไป เธอไม่เคยคิดว่าใครอื่นจะรู้เรื่องนี้ นทีค่อยๆ เปิดฝากล่องดนตรี เสียงเพลงคลาสสิกแสนไพเราะก็ดังขึ้นอย่างนุ่มนวล แพรวารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกบีบคั้น เธอหลับตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอาบแก้ม "คุณร้องเพลงนี้ได้ไหมครับ" นทีถาม เสียงของเขาแผ่วเบาลง แพรวาลืมตาขึ้น มองนทีด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่เข้าใจว่าเขาเข้ามาในชีวิตเธอได้อย่างไร และทำไมเขาถึงรู้จักเธอดีขนาดนี้ "ได้ค่ะ" เธอตอบเสียงแหบพร่า "งั้นร้องให้ผมฟังหน่อยนะครับ" นทีขอร้อง "เพลงนี้เป็นเพลงโปรดของคุณแม่ของคุณใช่ไหมครับ" คำพูดสุดท้ายของเขาทำให้แพรวาแทบจะยืนไม่อยู่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาอย่างไม่อาจหักห้ามใจได้ นทีเดินเข้ามาใกล้ วางมือลงบนไหล่ของเธออย่างอ่อนโยน "ผมขอโทษนะครับ" เขาพูด "ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณเสียใจ" "คุณ... เป็นใครกันแน่คะ" แพรวาถามทั้งน้ำตา "ผมคือสามีของคุณครับ" นทีตอบ "และผมก็รู้จักคุณดีกว่าที่คุณคิด"