หลังจากที่นทีได้ติดต่อคุณธงชัยไป สถานการณ์ก็เริ่มมีความหวังมากขึ้น คุณธงชัยได้ติดต่อกลับมาหานทีในอีกไม่กี่วันต่อมา พร้อมกับแจ้งข่าวดีว่าเขาได้เข้าพบคุณวิรัชเรียบร้อยแล้ว และสามารถเจรจาต่อรองจนทำให้คุณวิรัชยอมลดจำนวนหนี้ลงได้ในระดับหนึ่ง พร้อมทั้งยืดระยะเวลาการชำระคืนออกไปอีก "ผมได้คุยกับคุณวิรัชแล้ว" คุณธงชัยแจ้งผ่านทางโทรศัพท์ "เขาค่อนข้างดื้อ แต่สุดท้ายผมก็โน้มน้าวเขาได้สำเร็จ เขาตกลงที่จะลดจำนวนหนี้ลงได้ประมาณยี่สิบเปอร์เซ็นต์ และยอมให้ผ่อนชำระได้ภายในระยะเวลาห้าปี" นทีรู้สึกโล่งใจอย่างมาก "ขอบคุณมากครับคุณธงชัย การที่คุณช่วยผมในครั้งนี้ ผมรู้สึกซาบซึ้งใจจริงๆ ครับ" "ไม่เป็นไรหรอกนที" คุณธงชัยตอบ "ผมก็แค่ทำในสิ่งที่ควรทำ และผมก็หวังว่าเรื่องนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่อชีวิตของแพรวามากเกินไป" "ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ครับ" นทีกล่าว "ผมจะชำระหนี้ทั้งหมดให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้" หลังจากวางสายจากคุณธงชัย นทีก็รีบไปบอกข่าวดีกับแพรวา แพรวารู้สึกดีใจจนน้ำตาคลอ เธอไม่คิดว่าปัญหาที่ดูเหมือนจะไม่มีทางออก จะสามารถคลี่คลายลงได้ด้วยความช่วยเหลือของคุณธงชัย "ขอบคุณนะคะ... คุณนที" แพรวากล่าว "ที่คุณ... พยายาม... อย่างเต็มที่... เพื่อ... ครอบครัว... ของแพรวา... แพรวา... ไม่รู้... จะ... ขอบคุณ... คุณ... ยังไง... ดี..." "เรา... คือ... ครอบครัว... เดียวกัน... แล้ว... นะครับ" นทีตอบพลางจับมือของแพรวาไว้ "ผม... จะ... ดูแล... คุณ... ตลอดไป..." ทั้งสองคนโอบกอดกันด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความหวัง อย่างไรก็ตาม ความสงบสุขที่ได้รับมานั้น อยู่ได้ไม่นานนัก ในเย็นวันหนึ่ง ขณะที่แพรวากำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องทำงานของเธอ จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง แพรวาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ "คุณ... คุณเป็นใครคะ" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ชายคนนั้นสวมสูทสีดำสนิท ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้อารมณ์ใดๆ ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องทำงานราวกับกำลังสำรวจ ก่อนจะหยุดมองมาที่แพรวา "ผม... คือ... คน... ที่... จะ... มา... รับ... หนี้... ของ... คุณ..." ชายคนนั้นกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา "รับหนี้... อย่างนั้นเหรอคะ" แพรวาถามอย่างไม่เข้าใจ "คุณ... หมายความว่ายังไง... คุณ... เป็น... ตัวแทน... ของ... เจ้าหนี้... คนใหม่... อย่างนั้นเหรอคะ..." "ผม... ไม่ใช่... ตัวแทน... ของ... ใคร... ทั้งนั้น..." ชายคนนั้นตอบ "ผม... มา... ใน... นาม... ของ... ตัวผม... เอง..." "คุณ... กำลัง... จะ... บอกว่า... คุณ... คือ... เจ้าหนี้... ตัวจริง... อย่างนั้นเหรอคะ" แพรวาถามอีกครั้ง "ก็... เกือบ... จะ... ใช่..." ชายคนนั้นตอบ "แต่... ก็... ไม่เชิง... ซะทีเดียว... ผม... แค่... มา... ทวง... ใน... สิ่ง... ที่... ผม... ควรจะ... ได้... รับ..." "แต่... เรา... ได้... เจรจา... กับ... คุณวิรัช... แล้ว... นะคะ..." แพรวาพยายามอธิบาย "และ... เรา... ก็... ได้... ข้อตกลง... แล้ว..." ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงที่แหบพร่า และฟังดูไม่เป็นมิตรเลย "คุณวิรัช... เขา... เป็น... แค่... ตัวเบี้ย... ตัวหนึ่ง... เท่านั้น... เขา... ไม่มี... สิทธิ์... ที่จะ... มา... ทำ... ข้อตกลง... อะไร... กับ... คุณ... ได้... เลย..." "อะไรนะคะ" แพรวาอุทานด้วยความตกใจ "ผม... คือ... นาย... ใหญ่... ที่แท้จริง..." ชายคนนั้นกล่าว "และ... ผม... ต้องการ... หนี้... ทั้งหมด... คืน... ใน... ทันที..." "ทันที... อย่างนั้นเหรอคะ" แพรวาถามอย่างไม่เชื่อหู "มัน... มันเป็นไปไม่ได้... นะคะ... จำนวนเงิน... มัน... มากเกินกว่า... ที่... เราจะ... หามา... ได้... ใน... เวลา... อันสั้น..." "ผม... ไม่สน..." ชายคนนั้นตอบ "ถ้า... คุณ... ไม่สามารถ... หา... เงิน... มา... ชำระ... ได้... ผม... ก็... มี... วิธี... ของ... ผม... ที่จะ... เอา... สิ่ง... ที่... ผม... ต้องการ... คืน... มา..." ดวงตาของชายคนนั้นเหลือบไปมองรอบๆ ห้องทำงานของแพรวา ราวกับกำลังประเมินมูลค่าของทรัพย์สินต่างๆ "ผม... เห็น... ว่า... ที่นี่... มี... ของ... สวยงาม... อยู่... หลายชิ้น... บางที... ผม... อาจจะ... ต้อง... ขอ... ยึด... ของ... บางอย่าง... ไป... เพื่อ... ชดเชย... หนี้สิน... ของคุณ... พ่อ... ของคุณ..." แพรวากลัวจนตัวสั่น เธอก้าวถอยหลังไปช้าๆ พยายามหาทางหนี "คุณ... คุณจะ... ทำอะไร... คะ" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง "ผม... แค่... กำลัง... จะ... ทำ... ใน... สิ่ง... ที่... จำเป็น..." ชายคนนั้นตอบ "อย่า... ทำให้... ผม... ต้อง... ใช้... วิธี... ที่... รุนแรง... เลย... นะครับ... คุณ... แพววา..." คำว่า "คุณแพรวา" ที่หลุดออกมาจากปากของชายแปลกหน้า ทำให้แพรวาประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม เขา... รู้จักชื่อของเธอได้อย่างไร... ทั้งๆ ที่เธอไม่เคยพบเขามาก่อน... "คุณ... รู้จัก... ชื่อ... แพรวา... ได้ยังไงคะ" แพรวาถามอย่างสงสัย ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ และน่าขนลุก "ผม... รู้จัก... คุณ... ดี... กว่า... ที่คุณ... คิด... เสียอีก... คุณ... แพววา..." ก่อนที่แพรวาจะได้ถามอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เธอรีบหยิบมันขึ้นมาดู และเมื่อเห็นชื่อผู้โทรเข้า หัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้น "คุณนที..." เธอพึมพำ "คุณนที... คุณ... กำลัง... จะ... มา... ที่นี่... เหรอคะ..." ชายแปลกหน้าได้ยินดังนั้น เขาก็หันไปมองทางประตูห้องทำงานด้วยแววตาที่ฉายแววท้าทาย "งั้น... เรา... ก็... มา... ดู... กัน... ว่า... ใคร... จะ... มี... สิทธิ์... ที่จะ... อยู่... ตรงนี้... มากกว่ากัน..."