หลังจากที่ชายลึกลับในชุดดำได้จากไป แพรวาก็ยังคงนั่งนิ่งราวกับถูกสาป นทีพยายามปลอบประโลมเธอ พลางกอดเธอไว้แน่น ความหวาดกลัวที่เพิ่งเผชิญมายังคงเกาะกุมจิตใจของเธออยู่ "ไม่เป็นไรนะแพรวา ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" นทีพึมพำข้างหูเธอ "เขา... เขาบอกว่า... เขาจะกลับมา... นที" แพรวากล่าวเสียงแผ่วเบา "แล้ว... เขาก็... ดูเหมือน... จะ... รู้... ทุกอย่าง... เกี่ยวกับ... เรา..." "ผมรู้ครับ" นทีตอบ "แต่เราจะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรครอบครัวของเราได้" คืนนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้า แพรวาแทบจะไม่ได้นอน เธอเอาแต่นึกถึงใบหน้าเรียบเฉยของชายคนนั้น และคำพูดที่เต็มไปด้วยความหมายแฝงที่เขาได้เอ่ยไว้ ความรู้สึกไม่ปลอดภัยคุกคามเธออยู่ตลอดเวลา ในตอนเช้าตรู่ นทีตัดสินใจที่จะไม่รอช้า เขาโทรศัพท์หาคุณธงชัยอีกครั้งเพื่อขอคำแนะนำเพิ่มเติม "คุณธงชัยครับ ผมกังวลมากจริงๆ ครับ" นทีกล่าว "แพรวาเองก็ยังคงหวาดกลัวอยู่มาก ผมคิดว่าเราควรจะเร่งหาข้อมูลเกี่ยวกับชายคนนั้นให้เร็วที่สุด" "ผมเข้าใจดี นที" คุณธงชัยตอบ "ผมได้ลองสอบถามคนรู้จักไปบ้างแล้ว และได้ข้อมูลบางอย่างมา ซึ่งมันอาจจะ... น่าตกใจไปสักหน่อย" "น่าตกใจอย่างนั้นเหรอครับ?" นทีถามด้วยความสงสัย "ใช่... ดูเหมือนว่า... ชายคนนั้น... จะ... เป็น... คน... ของ... ตระกูล... อัศวเมธี..." คุณธงชัยกล่าว "และ... เขา... มา... ในนาม... ของ... ท่าน... ประธาน... วีรยุทธ์... อัศวเมธี..." เมื่อได้ยินชื่อนั้น นทีถึงกับผงะ "ท่านประธานวีรยุทธ์! เป็นไปได้อย่างไรครับ? ทำไมท่านถึงมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้? แล้ว... ทำไม... ต้อง... ส่ง... คน... มา... ทวง... หนี้... ด้วย... วิธี... การ... แบบนี้..." "ผม... ก็... ไม่... แน่ใจ... เหมือน... กัน... นที..." คุณธงชัยกล่าว "แต่... จาก... ข้อมูล... ที่... ผม... ได้รับ... มา... ดูเหมือนว่า... หนี้สิน... ของ... ครอบครัว... แพรวา... จะ... มี... ความ... เกี่ยวข้อง... บางอย่าง... กับ... ธุรกิจ... เก่า... ของ... ตระกูล... อัศวเมธี... ซึ่ง... อาจจะ... เป็น... สาเหตุ... ที่... ท่าน... ประธาน... วีรยุทธ์... สนใจ... ที่จะ... เรียก... คืน... หนี้... สิน... นี้... ด้วย... ตนเอง..." "ผม... ไม่... เข้าใจ... เลย... ครับ..." นทีกล่าวอย่างสับสน "ผม... คิดว่า... หนี้... นี้... มา... จาก... การ... กู้ยืม... ปกติ... ไม่... ใช่... หรือ... ครับ..." "บางที... มัน... อาจจะ... ซับซ้อน... กว่า... ที่... เรา... คิด... ก็... ได้..." คุณธงชัยตอบ "ผม... แนะนำ... ว่า... คุณ... ควรจะ... ลอง... ติดต่อ... ท่าน... ประธาน... วีรยุทธ์... โดยตรง... และ... ขอ... อนุญาต... เข้า... พบ... เพื่อ... พูดคุย... เกี่ยวกับ... เรื่อง... นี้... ด้วย... ตนเอง..." "เข้า... พบ... ท่าน... ประธาน... วีรยุทธ์... อย่างนั้นเหรอครับ?" นทีทวนคำ "ผม... จะ... กล้า... ยังไง... ครับ..." "คุณ... คือ... สามี... ของ... แพรวา... คุณ... มี... สิทธิ์... ที่จะ... ปกป้อง... เธอ... และ... ครอบครัว... ของ... เธอ..." คุณธงชัยกล่าวให้กำลังใจ "ผม... จะ... ติดต่อ... เลขา... ของ... ท่าน... ประธาน... วีรยุทธ์... ให้... เพื่อ... ขอ... การ... นัดหมาย... ให้... คุณ... นะ... แต่อย่า... เพิ่ง... คาดหวัง... อะไร... มาก... นัก..." "ขอบคุณ... ครับ... คุณ... ธงชัย... มาก... จริงๆ... ครับ..." นทีกล่าวด้วยความซาบซึ้ง หลังจากวางสายจากคุณธงชัย นทีก็รีบไปบอกแพรวาเกี่ยวกับข้อมูลที่ได้มา แพรวานั่งนิ่งด้วยความตกใจเมื่อได้ยินว่าเจ้าหนี้ตัวจริงอาจจะเป็นถึงท่านประธานวีรยุทธ์ อัศวเมธี "คุณ... วีรยุทธ์... อัศวเมธี... อย่างนั้นเหรอคะ... เขา... คือ... คน... ที่... นที... เคย... พูด... ถึง... ใช่... ไหมคะ..." แพรวากล่าวเสียงสั่น "ใช่ครับ" นทีตอบ "แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าทำไมเขาถึงมายุ่งเกี่ยวกับหนี้สินของเรา" "แล้ว... เขา... จะ... ยอม... เจอ... เรา... ไหม... คะ..." แพรวากล่าวด้วยน้ำเสียงมีความหวัง "คุณธงชัยกำลังจะช่วยติดต่อให้ครับ" นทีตอบ "เราต้องลองดู" ไม่นานนัก โทรศัพท์ของนทีก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เขารับสายด้วยความประหม่า "สวัสดีครับ" นทีกล่าว "คุณนที ใช่ไหมคะ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งตอบกลับมา "ดิฉันเลขานุการของท่านประธานวีรยุทธ์ค่ะ ท่านประธานยินดีที่จะให้คุณเข้าพบในวันพรุ่งนี้ เวลา 10.00 น. ที่ตึกอัศวเมธี กรุณาตรงต่อเวลาด้วยค่ะ" เมื่อวางสาย นทีก็หันไปมองแพรวา "เรา... มีนัด... กับ... ท่าน... ประธาน... วีรยุทธ์... แล้ว... นะ... แพรวา..." แพรวาพยักหน้าด้วยความตื่นเต้นระคนความกังวล เธอไม่รู้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้จะนำพาไปสู่สิ่งใด แต่เธอหวังว่ามันจะเป็นจุดเริ่มต้นของการคลี่คลายปัญหาทุกอย่าง และนำพาความสงบสุขกลับคืนมาสู่ครอบครัวของเธออีกครั้ง