แพรวานั่งอยู่บนเตียง ปล่อยให้ความคิดของเธอไหลไปเรื่อยๆ คำพูดของนทีเมื่อช่วงบ่ายยังคงดังก้องอยู่ในหู "ผมจะทำให้เธอเชื่อว่าทุกอย่างคือความตั้งใจของคุณพ่อเธอ" และ "ผมจะทำให้เธอเชื่อว่าผมรักเธอจริงๆ" ประโยคเหล่านี้ตอกย้ำความรู้สึกไม่ไว้วางใจที่ก่อตัวขึ้นในใจของเธอ เธอตัดสินใจว่าต้องหาหลักฐานบางอย่าง เธอต้องรู้ให้ได้ว่านทีมีแผนการอะไรซ่อนอยู่ เมื่อนทีเดินออกจากห้องน้ำในชุดคลุมอาบน้ำ เขาก็เห็นแพรวากำลังนั่งจ้องไปที่หน้าต่างด้วยสีหน้าครุ่นคิด "คุณยังไม่นอนอีกหรือครับ" นทีถาม "ผมคิดว่าคุณคงจะหลับไปแล้ว" "แพรวา... นอนไม่หลับค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว "รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างรบกวนจิตใจ" "มีอะไรหรือเปล่าครับ" นทีถาม พร้อมเดินเข้ามาหา "บอกผมได้เสมอนะครับ" แพรวาเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอพยายามสบตาของเขา แต่กลับรู้สึกว่าเขากำลังซ่อนเร้นบางสิ่งบางอย่างไว้ "คุณนทีคะ" เธอเอ่ยเรียกชื่อเขา "แพรวาอยากจะถามอะไรคุณบางอย่างค่ะ" "ครับ ถามมาได้เลยครับ" นทีตอบ "คุณ... รู้จักคุณพ่อของแพรวาดีแค่ไหนคะ" แพรวาถามตรงๆ นทีนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย "ผม... ได้พบท่านหลายครั้งครับ" เขาตอบ "คุณพ่อของคุณเป็นนักธุรกิจที่เก่งกาจ และเป็นคนที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล" "แล้ว... ท่านเคยพูดถึงแพรวาให้คุณฟังบ้างไหมคะ" แพรวาถามต่อ "ท่านพูดถึงคุณบ่อยครั้งครับ" นทีตอบ "ท่านเป็นห่วงคุณมาก และท่านก็อยากให้คุณมีชีวิตที่ดี" "ดี... ในแบบไหนคะ" แพรวาถามเจาะจง "คุณพ่อของแพรวาเคยบอกคุณไหมคะว่าท่านอยากให้แพรวาแต่งงานกับใคร" นทีหัวเราะเบาๆ "แน่นอนครับ ท่านบอกผมว่า ท่านอยากให้คุณแต่งงานกับคนที่พร้อมจะดูแลคุณได้ตลอดชีวิต" "แล้ว... คุณพ่อของแพรวาเคยพูดถึงคุณ เป็นพิเศษไหมคะ" แพรวาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ นทีเดินเข้ามาใกล้แพรวามากขึ้น เขาคุกเข่าลงข้างเตียง ยกมือขึ้นประคองใบหน้าของเธอ "คุณแพรวา" เขาเรียกชื่อเธออย่างอ่อนโยน "ผมจะบอกความจริงกับคุณนะครับ" แพรวาหัวใจเต้นแรง เธอมองเข้าไปในดวงตาของนที รอคอยคำตอบ "คุณพ่อของคุณ... ท่านเป็นคนมอบหมายให้ผมดูแลคุณ" นทีกล่าว "ท่านรู้ว่าผมมีความสามารถ และท่านก็เชื่อว่าผมจะสามารถปกป้องคุณได้" "แต่... ทำไมท่านถึงไม่เคยบอกแพรวาเลยคะ" แพรวาถามด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า "ท่านอาจจะอยากให้คุณได้ตัดสินใจด้วยตัวเองครับ" นทีตอบ "และท่านก็อาจจะเชื่อว่า การแต่งงานครั้งนี้ จะเป็นการเริ่มต้นที่ดีสำหรับคุณ" "แต่คุณ... คุณไม่ได้รักแพรวาใช่ไหมคะ" แพรวาถามอย่างตรงไปตรงมา "คุณแค่ทำตามคำสั่งของคุณพ่อ" นทีนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ "ผม... ไม่สามารถโกหกคุณได้ครับ" เขาตอบ "ในตอนแรก ผมอาจจะมองคุณว่าเป็นเพียงภาระหน้าที่ แต่เมื่อผมได้รู้จักคุณ ได้เห็นคุณ ได้พูดคุยกับคุณ ผมก็เริ่มรู้สึก... บางอย่าง" "ความรู้สึก... แบบไหนคะ" แพรวาถามเสียงแผ่ว "ความรู้สึกที่ทำให้ผมอยากอยู่ใกล้คุณ" นทีตอบ "ความรู้สึกที่ทำให้ผมอยากดูแลคุณ" แพรวาไม่แน่ใจว่าจะเชื่อคำพูดของเขาได้มากน้อยแค่ไหน เธอยังคงรู้สึกถึงความไม่แน่นอน แต่คำพูดของเขาก็ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย "แล้ว... เรื่องที่แพรวาได้ยินเมื่อช่วงบ่าย" แพรวาตัดสินใจถาม "คุณกำลังวางแผนอะไรอยู่คะ" นทีถอนหายใจเบาๆ "ผมขอโทษนะครับ ที่คุณต้องได้ยินเรื่องนั้น" เขาตอบ "มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัวผม" "ธุรกิจ... ของครอบครัวคุณ" แพรวาทวนคำ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแพรวา" "ผมจำเป็นต้องแต่งงานกับคุณ เพื่อรักษาธุรกิจของผมไว้ครับ" นทีสารภาพ "คุณพ่อของคุณได้ให้การสนับสนุนธุรกิจของผมมาโดยตลอด และเมื่อท่านจากไป ท่านก็ยังคงฝากฝังให้ผมดูแลคุณ" "ถ้าผมไม่แต่งงานกับคุณ ธุรกิจของผมก็จะล้มละลาย" นทีกล่าว "และผมก็ไม่อยากให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น" แพรวาพยักหน้าช้าๆ เธอเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น แต่ก็ยังรู้สึกเสียใจที่เขาไม่เคยพูดความจริงกับเธอตั้งแต่แรก "ผมรู้ว่าผมทำผิด" นทีกล่าว "ผมขอโทษจริงๆ ครับ" แพรวานั่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "แพรวาเข้าใจค่ะ" นทีเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยความประหลาดใจ "คุณ... เข้าใจเหรอครับ" "ค่ะ" แพรวาตอบ "แพรวารู้ว่าคุณก็มีเหตุผลของคุณ" "แต่... นั่นไม่ได้หมายความว่าแพรวาจะให้อภัยคุณได้ง่ายๆ นะคะ" แพรวาพูดต่อ "คุณต้องพิสูจน์ตัวเองให้แพรวาเห็น ว่าคุณไม่ได้หลอกใช้แพรวา" "ผมจะทำครับ" นทีกล่าวอย่างแน่วแน่ "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น ว่าผมรักคุณจริงๆ" แพรวามองเข้าไปในดวงตาของนที เธอเห็นความจริงใจในแววตาของเขา เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอก็ตัดสินใจที่จะให้โอกาสเขา "คุณบอกว่าคุณรู้จักแพรวาดี" แพรวาพูด "งั้นคุณก็คงรู้ว่าแพรวาชอบทานอะไร" "คุณชอบชาเอิร์ลเกรย์ และขนมมาการองสีชมพูครับ" นทีตอบพร้อมรอยยิ้ม "ถ้าอย่างนั้น... พรุ่งนี้เช้า ช่วยเตรียมชากับขนมมาให้แพรวาหน่อยนะคะ" แพรวาขอ "และเราค่อยมาคุยกันอีกครั้ง" "ได้ครับ" นทีตอบ "ผมจะเตรียมให้คุณอย่างดีที่สุด" เมื่อนทีลุกออกไป แพรวาก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เธอรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกโล่งใจ เธอได้รู้ความจริงบางส่วนแล้ว และเธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เธอหลับตาลง ปล่อยให้เสียงเพลงคลาสสิกจากกล่องดนตรีที่นทียังคงเปิดทิ้งไว้ ค่อยๆ กล่อมให้เธอเข้าสู่ห้วงนิทรา คืนนี้ เธออาจจะยังไม่สามารถนอนหลับได้อย่างสนิทใจ แต่เธอก็เชื่อว่า วันพรุ่งนี้ จะเป็นอีกวันที่เต็มไปด้วยการเรียนรู้ และการค้นพบความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่