"แต่... ทำไมท่านถึงไม่เคยบอกแพรวาเลยคะ" แพรวาถามด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า "คุณพ่อของแพรวา... คุณพ่อไม่ได้บอกแพรวาเลยว่าท่านฝากฝังแพรวาไว้กับคุณ" นทีเชยคางของเธอขึ้นมา ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะอ่านใจ "ท่านอาจจะอยากให้คุณได้ตัดสินใจด้วยตัวเองครับ" นทีเอ่ยเสียงแผ่วเบา "และท่านก็อาจจะเชื่อว่า การแต่งงานครั้งนี้ จะเป็นโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับคุณ" "โอกาสที่ดีที่สุด..." แพรวากล่าวซ้ำ คำพูดนั้นฟังดูสวยงาม แต่กลับทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็นในใจ "คุณพ่อของแพรวา... คุณพ่อของแพรวาทำแบบนี้กับแพรวาได้อย่างไรคะ" ความรู้สึกผิดหวังถาโถมเข้ามา "ท่านรู้หรือเปล่าคะว่าแพรวาไม่เคยต้องการการแต่งงานแบบนี้" "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณครับ" นทีพยายามปลอบประโลม "แต่คุณพ่อของคุณท่านคงมีเหตุผลบางอย่าง ท่านรักคุณมากนะครับ แพรวา" "ถ้าท่านรักแพรวาจริง ทำไมท่านถึงไม่เคยบอกแพรวาเลย" น้ำตาของแพรวาไหลอาบแก้ม "ท่านปล่อยให้แพรวาต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร" เธอสะบัดหน้าหนีจากมือของนที ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว "คุณพ่อของแพรวา... ท่านกำลังเล่นตลกอะไรกับชีวิตแพรวาคะ" "แพรวา ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ" นทีลุกขึ้นยืนตาม จับมือเธอไว้ "ผมจะอธิบายให้คุณฟัง" "จะอธิบายอะไรคะ" แพรวากล่าวเสียงสั่น "อธิบายว่าทำไมคุณพ่อของแพรวาถึงสั่งให้คุณมาแต่งงานกับแพรวาอย่างนั้นหรือคะ" เธอพยายามดึงมือออก แต่เขากลับกำแน่นขึ้น "คุณพ่อของคุณท่านเป็นห่วงอนาคตของคุณมากครับ" นทีกล่าว "ท่านรู้ว่าหลังจากท่านจากไป คุณจะไม่มีใครคอยดูแล ท่านจึงตัดสินใจมอบหมายหน้าที่นี้ให้ผม" "หน้าที่..." แพรวากล่าวคำนั้นอีกครั้ง "คุณหมายความว่า การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียง 'หน้าที่' ของคุณอย่างนั้นหรือคะ" เธอหัวเราะทั้งน้ำตา "แล้วความรู้สึกของแพรวาเล่าคะ คุณเห็นมันเป็นอะไร" "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ" นทีรีบแก้ตัว "ผมรู้ว่านี่อาจจะเป็นเรื่องยากสำหรับคุณ แต่ผมขอให้คุณลองเปิดใจ" "เปิดใจ..." แพรวาปล่อยเสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด "คุณกำลังขอให้แพรวาเปิดใจให้กับคนที่เข้ามาในชีวิตเพื่อทำตาม 'หน้าที่' หรือคะ" เธอหันกลับมาเผชิญหน้าเขา "แพรวาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมคุณพ่อถึงต้องทำแบบนี้" "คุณพ่อของคุณท่านเชื่อใจผมมากนะครับ" นทีกล่าว "ท่านเล่าเรื่องราวของคุณให้ผมฟังทั้งหมด ตั้งแต่คุณยังเด็ก ท่านบอกผมว่าคุณเป็นคนอย่างไร คุณชอบอะไร ไม่ชอบอะไร" "ท่านเล่าเรื่องแพรวาให้คุณฟังทั้งหมด..." แพรวาพึมพำ "แล้ว... ท่านเล่าเรื่องอะไรให้คุณฟังบ้างคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ นทีเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกย้อนไปถึงวันเวลาเก่าๆ "ท่านเล่าถึงความฝันของคุณครับ" เขาตอบ "ความฝันที่อยากจะมีครอบครัวที่อบอุ่น ความฝันที่อยากจะทำตามความฝันของท่าน" "ความฝันของแพรวา..." แพรวาพยักหน้าช้าๆ "คุณพ่อของแพรวา... ท่านจำได้จริงๆ หรือคะ" "ท่านจำได้ทุกอย่างครับ" นทีเอ่ย "ท่านบอกผมว่า คุณเป็นเด็กที่อ่อนไหว แต่ก็เข้มแข็งในเวลาเดียวกัน ท่านบอกผมว่า คุณรักสัตว์มาก โดยเฉพาะน้องหมา" คำพูดนั้นทำให้แพรวาชะงัก "คุณ... รู้ได้ยังไงคะ" "คุณพ่อของคุณเคยเล่าให้ผมฟังว่า คุณเคยเลี้ยงสุนัขตัวหนึ่งชื่อ 'เจ้าขนฟู' ใช่ไหมครับ" นทีกล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ "คุณเสียใจมากตอนที่มันจากไป" หัวใจของแพรวาบีบรัด เธอจำได้ดีถึงความผูกพันที่มีต่อเจ้าขนฟู สุนัขตัวแรกที่เธอเลี้ยง มันจากเธอไปตั้งแต่เธอยังเด็ก แต่ความทรงจำนั้นยังคงชัดเจน "คุณพ่อ... คุณพ่อเคยเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟังด้วยหรือคะ" "ท่านเล่าครับ" นทีตอบ "ท่านบอกผมว่า คุณเป็นเด็กที่ใจดี และคุณมีความรักให้กับทุกสิ่ง" แพรวาเริ่มรู้สึกสับสน ความเจ็บปวดจากความรู้สึกถูกหักหลังค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดใจและความไม่เข้าใจ "ถ้าคุณพ่อของแพรวารู้จักแพรวาทุกอย่างดีขนาดนี้ ทำไมท่านถึง... ทำไมท่านถึงเลือกการแต่งงานแบบนี้" "ผมเชื่อว่าท่านมีเหตุผลของท่านครับ" นทีพูด "ท่านอาจจะมองเห็นอะไรบางอย่างในตัวผม ที่คุณยังไม่เห็น" "แล้วคุณเห็นอะไรในตัวแพรวาคะ" แพรวาถาม "คุณเห็นอะไรที่ทำให้คุณยอมแต่งงานกับคนแปลกหน้าอย่างแพรวา" นทีโน้มตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว "ผมเห็นความดีงามในตัวคุณครับ" เขาเอ่ยเสียงนุ่ม "ผมเห็นความเข้มแข็งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความอ่อนแอ" "ความเข้มแข็ง..." แพรวาหัวเราะเบาๆ "คุณเห็นความเข้มแข็งตรงไหนคะ" "ผมเห็นมันในแววตาของคุณครับ" นทีกล่าว "ผมเห็นมันในวิธีที่คุณพยายามยืนหยัดด้วยตัวเอง" คำพูดของเขาทำให้แพรวาใจเต้นแรง เธอรู้สึกถึงความจริงใจบางอย่างที่เปล่งประกายออกมาจากดวงตาของเขา แต่เธอก็ยังคงมีความสงสัยอยู่ลึกๆ "แต่... คุณก็บอกว่า การแต่งงานครั้งนี้เป็น 'หน้าที่' ของคุณ" "ผมบอกคุณว่าคุณพ่อของคุณมอบหมายหน้าที่นี้ให้ผมครับ" นทีแก้ "แต่ผมก็เลือกที่จะทำหน้าที่นี้ด้วยความเต็มใจ" "เต็มใจ..." แพรวาพึมพำ "ทำไมคุณถึงเต็มใจที่จะทำตามคำสั่งของคนที่ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน" "เพราะผมเชื่อในคำพูดของคุณพ่อของคุณครับ" นทีตอบ "และเพราะผม... อยากรู้จักคุณให้มากขึ้น" ความรู้สึกหลากหลายตีรวนกันในใจของแพรวา เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่ แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอรู้สึกสับสนไปหมด การที่นทีรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเธอและครอบครัวของเธอมากขนาดนี้ เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างยิ่ง และมันทำให้เธออดสงสัยไม่ได้ว่าเบื้องหลังการแต่งงานครั้งนี้ มีอะไรมากกว่าที่เธอคิด "คุณนอนไม่หลับเหรอครับ" นทีถามเมื่อเห็นเธอเหม่อลอย "ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง" แพรวาพยักหน้าอย่างเชื่องช้า เธอไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อไป คำพูดของนทีทำให้เธอสับสนยิ่งกว่าเดิม เขาดูเหมือนจะเข้าใจเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าเขากำลังซ่อนเร้นบางอย่างอยู่ "คุณ... รู้จักคุณพ่อของผมจริงๆ หรือคะ" แพรวาถามอีกครั้ง "คุณรู้จักท่านดีแค่ไหน" "ผมรู้จักท่านในฐานะนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ และในฐานะผู้ชายที่รักครอบครัวมากครับ" นทีตอบ "ท่านเป็นคนที่มีความมุ่งมั่น และท่านก็ทำทุกอย่างเพื่อคนที่ท่านรัก" "แล้ว... ท่านเคยให้คุณทำอะไรที่ไม่ดีบ้างไหมคะ" แพรวาถามตรงๆ นทีหัวเราะเบาๆ "ไม่เลยครับ คุณพ่อของคุณเป็นคนที่มีคุณธรรมเสมอ" "คุณแน่ใจหรือคะ" แพรวาถามอย่างมีความหวัง "แน่ใจว่าท่านไม่เคยทำอะไรที่ผิด... หรือว่าท่านไม่เคยขอให้คุณทำอะไรที่ผิด" "ผมแน่ใจครับ" นทีตอบ "คุณพ่อของคุณเป็นคนดีเสมอ" แพรวากลืนน้ำลายลงคอ เธอรู้สึกว่ากำลังถูกล่อลวงด้วยคำพูดของเขา แต่ก็ไม่สามารถหาหลักฐานมาหักล้างได้เลย "คุณ... ดูแลแพรวาได้จริงๆ ใช่ไหมคะ" "ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุดครับ" นทีให้สัญญามั่นคง "ผมจะทำให้คุณมีความสุข" คำสัญญาที่ดูจริงใจนั้น ทำให้แพรวารู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงไม่สามารถละวางความสงสัยที่มีต่อเบื้องหลังการแต่งงานครั้งนี้ได้ เธอรู้ดีว่านี่เพิ่งจะเริ่มต้น และเธอยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องค้นหา