พิมพ์เดินกลับมาที่ห้องพักเช่าของเธอด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ภาพความทรงจำกับแม่ เสียงหัวเราะของแม่ รอยยิ้มที่อบอุ่นของแม่ มันกลับมาหลอกหลอนเธออีกครั้ง แต่คราวนี้ ไม่ใช่ด้วยความรักและความผูกพัน แต่เป็นด้วยความเจ็บปวดและความสงสัย “แม่… แม่ทำไมถึงทำแบบนี้คะ?” พิมพ์พึมพำกับตัวเอง น้ำตาไหลรินอาบแก้ม “ทำไมแม่ถึงยอมแต่งงานกับคนที่ไม่รัก แล้ว… แล้วทำไมแม่ถึงต้องมีความสัมพันธ์กับคุณธนาด้วยคะ?” คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอ ไม่มีความชัดเจน ไม่มีความกระจ่าง มีเพียงความสับสนที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน เธอพยายามจะเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดที่ธนาเล่าให้ฟัง แต่ยิ่งคิด ยิ่งรู้สึกว่ามันเต็มไปด้วยช่องว่าง และคำอธิบายที่ไม่สมบูรณ์ “เขาบอกว่า… เพื่อปกป้องฉัน” พิมพ์คิด “แต่ปกป้องฉันจากการรู้ความจริง… มันคือการปกป้องจริงๆ หรือ?” เธอหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งออกมาดู เป็นรูปของเธอกับแม่ ถ่ายเมื่อนานมาแล้ว แม่ของเธอยิ้มแย้มอย่างมีความสุข แต่ดวงตาคู่นั้น… พิมพ์เพิ่งจะสังเกตเห็นว่า มันมีความเศร้าแฝงอยู่ลึกๆ “แม่… แม่กำลังมีความสุขจริงๆ หรือคะ?” พิมพ์ถามรูปนั้น เธอจำได้ว่าตอนเด็กๆ แม่มักจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อของเธอเสมอ เล่าถึงความดี ความรักที่พ่อมีให้ แต่ไม่เคยเอ่ยถึงแม่ของธนาเลย ไม่เคยเอ่ยถึงธนาเลยด้วยซ้ำ ราวกับว่าพวกเขาไม่มีตัวตนอยู่ในชีวิตของแม่ “หรือว่า… แม่กำลังพยายามจะลืมพวกเขา?” พิมพ์คิด “หรือว่า… แม่กำลังพยายามจะปกป้องฉันจากการรับรู้เรื่องราวที่ซับซ้อนนี้?” วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า พิมพ์พยายามจะใช้ชีวิตตามปกติ แต่ทุกครั้งที่เธอนึกถึงธนา หัวใจของเธอก็จะปวดร้าว ทุกครั้งที่เธอเห็นเขา เธอก็จะนึกถึงความโกหกและความลับที่เขาเก็บงำไว้ ธนาพยายามจะติดต่อเธอหลายครั้ง ส่งข้อความมาหา ส่งดอกไม้มาให้ แต่พิมพ์ก็เลือกที่จะไม่ตอบ ไม่รับรู้ ราวกับว่าเธอต้องการจะตัดขาดจากโลกใบเก่าใบนี้ “ฉันจะทำอย่างไรดี?” พิมพ์ถามตัวเอง “ฉันจะให้อภัยเขาได้หรือไม่? ฉันจะกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมกับเขาได้หรือไม่? หรือว่า… ฉันควรจะเดินหน้าต่อไปด้วยตัวของฉันเอง?” เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ จะส่งผลต่อชีวิตของเธอไปตลอดกาล เธอไม่ต้องการที่จะซ้ำรอยแม่ของเธอ เธอไม่ต้องการที่จะเป็นเพียง “ภรรยาที่ไม่มีตัวตน” อีกต่อไป ในวันหนึ่ง พิมพ์ตัดสินใจที่จะกลับไปที่คฤหาสน์ของธนาอีกครั้ง แต่คราวนี้ เธอไม่ได้มาเพื่อหาคำตอบ หรือเพื่อเรียกร้องหาความจริง เธอมาเพื่อ… ตัดสินใจ เธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ที่ซึ่งธนากำลังนั่งรอเธออยู่ สีหน้าของเขาราวกับกำลังรอคอยคำพิพากษา “พิมพ์…” ธนาเรียกชื่อเธอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวังและความหวัง พิมพ์ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ฉันมาเพื่อบอกคุณ” เธอพูด ธนาเงยหน้าขึ้นมองเธอ “คุณ… ตัดสินใจแล้ว?” พิมพ์พยักหน้า “ฉัน… ฉันไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป” เธอพูด “เรื่องราวในอดีตมันหนักหนาเกินไปสำหรับฉัน ฉันต้องการเวลา… เพื่อเยียวยาตัวเอง” สีหน้าของธนาหมองลงทันที “คุณ… จะไปจริงๆ หรือ?” “ใช่” พิมพ์ตอบ “ฉันต้องไป ฉันต้องออกไปตามหาชีวิตของฉันเอง ชีวิตที่ไม่มีเงื่อนไข ไม่มีข้อผูกมัดใดๆ” “แล้ว… แล้วเราล่ะ?” ธนาถามเสียงสั่น “เราจะไม่มีโอกาสอีกแล้วหรือ?” พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของธนา “ฉันไม่รู้” เธอตอบตามตรง “ฉันไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้… ฉันต้องการอยู่คนเดียว” “ฉันเข้าใจ” ธนาพูดเสียงเบา “ฉันจะ… ไม่บังคับเธอ” พิมพ์ยิ้มบางๆ “ขอบคุณค่ะ” เธอพูด “ฉันขอให้คุณ… โชคดี” พิมพ์หมุนตัวเดินจากไปอีกครั้ง คราวนี้ เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจ หรือเจ็บปวดเท่าครั้งก่อนๆ เธอรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเดินไปสู่สิ่งใหม่ กำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ธนาเฝ้ามองร่างของพิมพ์ที่ค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตา หัวใจของเขารู้สึกว่างเปล่า เขาเสียพิมพ์ไปอีกครั้ง และครั้งนี้ เขาไม่แน่ใจว่าจะมีโอกาสได้เจอเธออีกหรือไม่ เขาได้เรียนรู้บทเรียนอันมีค่า จากความผิดพลาดในอดีต เขาได้รู้ว่าการปิดบังความจริง แม้จะมีเจตนาดี ก็อาจจะนำมาซึ่งความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่กว่า พิมพ์เดินออกมาจากคฤหาสน์ ราวกับกำลังทิ้งอดีตไว้เบื้องหลัง เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เธอรู้ว่าเธอจะต้องเข้มแข็ง เธอจะต้องใช้ชีวิตของเธอเอง โดยไม่ต้องมีใครมาตัดสิน หรือกำหนด เธอเดินทางไปยังที่แห่งใหม่ ที่ซึ่งเธอสามารถเริ่มต้นทุกอย่างใหม่ได้อีกครั้ง ที่ซึ่งเธอสามารถค้นหาความหมายของชีวิต และค้นหาตัวตนที่แท้จริงของเธอเอง ทางแยกแห่งชีวิตได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ และพิมพ์ก็เลือกที่จะเดินไปบนเส้นทางที่เธอเชื่อว่าจะนำพาเธอไปสู่ความสงบสุข และอิสรภาพที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด