เสียงชงกาแฟดังแว่วมาแต่ไกล พิมพ์ก้าวเข้ามาในร้านกาแฟที่คุ้นเคย กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วลอยกรุ่นอยู่ในอากาศ บรรยากาศภายในร้านดูอบอุ่นและเป็นกันเอง แต่สำหรับพิมพ์ในวันนี้ มันกลับรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก หัวใจของเธอเต้นแรงเป็นจังหวะที่ไม่สม่ำเสมอ ธนามาถึงก่อนแล้ว เขานั่งอยู่ที่โต๊ะมุมสุดของร้าน มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อเห็นพิมพ์เดินเข้ามา เขาก็ลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล “พิมพ์… เธอมาแล้ว” เขาเอ่ยทักทาย พยายามยิ้มบางๆ พิมพ์พยักหน้าเบาๆ เดินไปนั่งตรงข้ามเขา “คุณสั่งกาแฟให้ฉันแล้วใช่ไหมคะ” “แน่นอน” ธนาตอบ “ฉันสั่งลาเต้ร้อนที่เธอชอบไว้ให้แล้ว” พวกเขานั่งเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง ความอึดอัดแผ่ปกคลุมไปทั่วโต๊ะ จนกระทั่งบาริสต้าหญิงนำกาแฟมาเสิร์ฟ “ขอบคุณค่ะ” พิมพ์กล่าวเบาๆ ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ “พิมพ์…” ธนาเริ่มต้น “ฉันรู้ว่าเธอคงอยากจะรู้เรื่องทั้งหมด” พิมพ์วางแก้วกาแฟลง เธอประสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันบนโต๊ะ “ค่ะ… ฉันอยากรู้” ธนาถอนหายใจยาว “เรื่องมันเริ่มตั้งแต่… ก่อนที่ฉันจะรู้จักเธอเสียอีก” เขาเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีต เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าและความเจ็บปวด เขาเล่าถึงการพบเจอกับมารดาของพิมพ์ครั้งแรก ความประทับใจแรกที่เกิดขึ้นระหว่างเขาและเธอ ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว “ผมกับคุณแม่ของเธอ… เราเจอกันโดยบังเอิญ” ธนาเล่า “ตอนนั้นผมยังเป็นนักศึกษาปีสุดท้าย ส่วนคุณแม่ของเธอก็เพิ่งย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพฯ ใหม่ๆ เราได้มีโอกาสทำงานโปรเจกต์เดียวกัน แล้วก็… รู้สึกดีต่อกัน” พิมพ์เงียบฟัง เธอพยายามนึกภาพแม่ของเธอในวัยสาว แม่ที่ดูสดใสและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา “เราคบกันได้สักพักใหญ่” ธนาเล่าต่อ “ความสัมพันธ์ของเรามันจริงจังมาก… ผมรักท่าน ผมคิดว่าเราจะแต่งงานกัน” คำว่า ‘แต่งงาน’ ทำให้พิมพ์ชะงักไปเล็กน้อย “แต่แล้ว… เกิดเรื่องขึ้น” ธนาพูดเสียงเบาลง “คุณแม่ของเธอ… ท่านตรวจพบว่าป่วยเป็นโรคร้ายแรง… ที่ตอนนั้นหมอบอกว่า… โอกาสรอดน้อยมาก” น้ำตาเริ่มคลออยู่ในดวงตาของพิมพ์ เธอจำได้ว่าแม่เคยพูดถึงช่วงเวลาที่ป่วยหนัก แต่ไม่เคยรู้ว่ามันรุนแรงถึงเพียงนี้ “ท่านกลัว… กลัวว่าจะต้องจากผมไปก่อน” ธนาเล่าต่อ “ท่านไม่อยากให้ผมต้องมาเสียใจไปตลอดชีวิต… ถ้าผมต้องรอท่านจนวาระสุดท้าย… แล้วสุดท้ายท่านก็จากไปจริงๆ” “ท่านเลย… ตัดสินใจ… ปล่อยผมไป?” พิมพ์ถามเสียงสั่น ธนาพยักหน้า “ใช่ครับ ท่านบอกผมว่า… ท่านอยากให้ผมมีความสุข… อยากให้ผมได้เจอคนที่ดี… คนที่จะดูแลผมได้ในอนาคต” “แล้ว… คุณแม่ของฉัน… ท่านทราบไหมว่าคุณกำลังจะแต่งงานกับฉัน?” พิมพ์ถามด้วยความเจ็บปวด “ท่านทราบครับ” ธนาตอบ “ผม… ผมบอกท่าน” “แล้วท่าน… ท่านยินยอม?” “ท่าน… ท่านเสียใจมากครับ” ธนาเล่า “แต่ท่านก็เข้าใจ… ท่านบอกว่า… ถ้าผู้หญิงคนนั้นจะทำให้ผมมีความสุขได้จริงๆ… ท่านก็จะยอม” “ผู้หญิงคนนั้น… คือฉัน?” พิมพ์ถามเสียงแผ่ว “ใช่ครับ” ธนาตอบ “ตอนแรก… ผมไม่แน่ใจเลยว่าจะทำยังไงดี… ผมยังรักคุณแม่ของเธออยู่… แต่ในขณะเดียวกัน… ผมก็เห็นความดีของเธอ… เห็นว่าเธอรักผมมากแค่ไหน” “แล้วทำไม… คุณแม่ของฉันถึงยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นคะ” พิมพ์ถาม “ทำไมท่านถึงไม่บอกฉัน” “ท่าน… ท่านกลัวว่าถ้าเธอรู้… เธอจะเสียใจ… เธอจะรับไม่ได้” ธนาอธิบาย “ท่านอยากให้เธอได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข… โดยไม่ต้องแบกรับความผิดในใจ” “แต่… แต่นี่มันคือการหลอกลวงนะคะ” พิมพ์พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “คุณหลอกฉัน… คุณหลอกแม่ฉัน… คุณหลอกทุกคน” “ผมขอโทษนะพิมพ์” ธนาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสำนึกผิด “ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำไปมันผิด… แต่มันเป็นทางออกเดียวที่ผมคิดได้ในตอนนั้น… ผมกลัว… กลัวที่จะเสียคุณแม่ของเธอไป… แล้วก็กลัวที่จะทำให้เธอต้องเจ็บปวด” “แล้วตอนนี้ล่ะคะ” พิมพ์ถาม “ตอนนี้คุณรู้สึกยังไง” “ผม… ผมรู้สึกผิดต่อเธอมาก” ธนาตอบ “ผมรู้ว่าผมทำร้ายเธอ… ผมทำให้เธอต้องเสียใจ… และผมก็ไม่รู้ว่าเธอจะให้อภัยผมได้ไหม” “แล้วแม่ของฉันล่ะคะ” พิมพ์ถามต่อ “ท่านเสียชีวิตไปแล้ว… ฉันไม่มีโอกาสได้ถามท่านเลย… ท่านเคย… ท่านเคยบอกไหมว่าท่านรักฉันมากแค่ไหน” ธนาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง “ท่านรักเธอมากนะครับพิมพ์… รักเธอที่สุดในชีวิต… ท่านเป็นห่วงเธอเสมอ… ท่านอยากให้เธอมีความสุข… อยากให้เธอได้เจอคนดีๆ” น้ำตาของพิมพ์ไหลรินอีกครั้ง มันไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความเศร้า แต่เป็นน้ำตาแห่งความเข้าใจบางอย่าง เธอเริ่มเห็นภาพรวมของเรื่องราวทั้งหมด ความรักที่ซับซ้อน ความเสียสละที่ยิ่งใหญ่ และความผิดพลาดที่เกิดขึ้นจากความตั้งใจดี “ฉัน… ฉันไม่รู้จะพูดยังไง” พิมพ์กล่าว “มัน… มันเจ็บปวดเหลือเกิน” “ผมเข้าใจครับ” ธนาพูด “ผมรู้ว่ามันยาก… แต่ผมอยากให้เธอรู้ว่า… ผมยังคงรักเธอ… ถึงแม้ว่า… ความรู้สึกของผมต่อแม่ของเธอ… มันจะยังคงอยู่ก็ตาม” คำพูดนั้นราวกับตอกย้ำความเจ็บปวดในใจของพิมพ์อีกครั้ง เธอมองหน้าธนาด้วยสายตาที่สับสนและเต็มไปด้วยคำถามมากมาย “คุณ… คุณจะให้ฉันทำยังไงต่อไปคะ” พิมพ์ถาม “ฉันควรจะทำยังไงกับชีวิตของฉัน” “ผม… ผมไม่รู้เหมือนกันครับพิมพ์” ธนาตอบ “แต่ผมอยากจะอยู่ตรงนี้… เพื่อเธอ… เพื่อประคับประคองเธอไป” “แต่… คุณก็ยังมีใจให้แม่ของฉันอยู่…” พิมพ์พูดเสียงเบา “ใช่ครับ” ธนาตอบอย่างตรงไปตรงมา “ผมรักท่าน… แต่ผมก็เลือกที่จะแต่งงานกับเธอ… ผมพยายามที่จะสร้างครอบครัวกับเธอ… ผมอยากจะทำให้มันดีที่สุด” “แล้วถ้าวันหนึ่ง… ฉันเจอคนอื่นล่ะคะ” พิมพ์ถาม “คุณจะทำยังไง” ธนาเงียบไปอีกครั้ง “ผม… ผมไม่รู้ครับพิมพ์… ผมไม่สามารถตอบคำถามนั้นแทนคุณได้” พิมพ์ถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าสถานการณ์นี้มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะรับไหวในตอนนี้ “ฉันขอเวลาคิดนะคะ” พิมพ์กล่าว “ฉันต้องการเวลา… เพื่อทำความเข้าใจเรื่องทั้งหมดนี้” “ได้ครับ” ธนาตอบ “ฉันจะรอ” พิมพ์ลุกขึ้นยืน “ฉันต้องไปแล้วค่ะ” “พิมพ์…” ธนาเรียกเธอไว้ “ขอบคุณนะ… ที่เธอรับฟัง” พิมพ์หันกลับมามองเขา “ฉัน… ฉันหวังว่า… เรื่องราวทั้งหมดนี้… จะไม่ทำให้เราแตกแยกกันไปมากกว่านี้” เธอกล่าวจบก็เดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งธนาให้นั่งอยู่คนเดียว ท่ามกลางความเงียบและความสับสน