เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน เมื่อพิมพ์มองออกไปนอกหน้าต่าง เธอก็เห็นรถเบนซ์สีดำเงาวับคันคุ้นตาจอดอยู่ตรงนั้น หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก ธนากำลังจะก้าวลงจากรถ พิมพ์สูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติและกำลังใจทั้งหมดที่มี “พิมพ์” คุณป้าเอื้อมมือมาจับมือพิมพ์ไว้แน่น “ป้าอยู่ตรงนี้นะ ไม่ต้องกลัว” พิมพ์พยักหน้ารับ พลางส่งยิ้มบางๆ ให้คุณป้า เพื่อเป็นการยืนยันว่าเธอเข้มแข็งพอ ประตูหน้าบ้านเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของธนาที่ก้าวเข้ามา ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมกว่าทุกครั้งที่พิมพ์เคยเห็น ดวงตาคู่คมมองตรงมาที่เธอ ราวกับจะสำรวจทุกอณูของร่างกาย “พิมพ์” ธนาเรียกชื่อเธอเสียงทุ้ม แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา “ผมมาตามคุณ” “คุณธนา” พิมพ์เอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย แต่ก็พยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคง “มีอะไรหรือคะ” “ผมรู้ว่าคุณต้องการคำอธิบาย” ธนาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น “และผมก็จะให้มัน” “เชิญนั่งก่อนค่ะ” พิมพ์ผายมือไปยังโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก คุณป้าลุกขึ้นยืนทันที “ป้าขอตัวก่อนนะคะ ถ้ามีอะไรให้เรียกได้เลย” “ขอบคุณค่ะป้า” พิมพ์กล่าว ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับธนาเพียงลำพัง ทั้งสองนั่งลงบนโซฟาคนละตัว ระยะห่างระหว่างพวกเขาราวกับเป็นเหวลึกที่ไม่มีวันเชื่อมต่อกันได้ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอึดอัดและเงียบงัน มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังที่ดังติ๊กต็อก เป็นเครื่องบ่งบอกเวลาที่กำลังผ่านไปอย่างเชื่องช้า “คุณคงอยากรู้ว่าทำไมผมถึงทำแบบนั้น” ธนาเริ่มบทสนทนาขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ พิมพ์พยักหน้าช้าๆ สายตาของเธอมองตรงไปยังใบหน้าของธนา รอคอยคำตอบที่เธอโหยหามาตลอด “เรื่องมันยาวนะพิมพ์” ธนาถอนหายใจยาว “และมันก็เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิตของผม” “ผมแต่งงานกับคุณ... มันไม่ใช่เพราะความรัก” ธนาเอ่ยออกมาตรงๆ ทำเอาพิมพ์ใจหล่นวูบ “ผมแต่งงานกับคุณเพราะผมต้องการปิดบังบางอย่าง” “ปิดบังอะไรคะ” เสียงพิมพ์สั่นเครือ เธอรู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลง “ผม... ผมมีลูกอยู่แล้ว” ธนาพูดเสียงเบาหวิว “ลูกของผมกับผู้หญิงคนอื่น” คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในหูของพิมพ์ราวกับฟ้าผ่า เธอไม่คิดว่าเรื่องราวจะบิดเบี้ยวไปถึงขนาดนี้ “คุณ... คุณมีลูกแล้ว” “ใช่” ธนาพยักหน้า “ลูกชายชื่อ ‘กันต์’ อายุ 5 ขวบ” พิมพ์อ้าปากค้าง พยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ ภาพใบหน้าของกันต์ เด็กชายที่เธอเคยเห็นในรูปถ่ายปรากฏขึ้นมาในความคิด เธอเคยสงสัยมาตลอดว่าทำไมธนาถึงดูหวงแหนรูปเด็กคนนั้นนัก “แม่ของกันต์... คือคนที่ผมเคยรักมาก” ธนาเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด “แต่เราเลิกกันไปก่อนที่เธอจะตั้งท้อง” “ทำไมคุณไม่บอกผม” น้ำเสียงของพิมพ์เต็มไปด้วยความผิดหวังและน้อยใจ “ผมกลัว” ธนาตอบอย่างตรงไปตรงมา “ผมกลัวว่าถ้าความจริงเปิดเผยออกไป ผมจะเสียทุกอย่างไป ทั้งบริษัท ชื่อเสียง และที่สำคัญ ผมกลัวว่าจะไม่ได้อยู่ใกล้ๆ ลูก” “แล้วผมล่ะคะ” พิมพ์เงยหน้ามองธนา ดวงตาฉายแววตัดพ้อ “ผมเป็นอะไรในชีวิตคุณ” “คุณคือ... โอกาส” ธนาเอ่ย “โอกาสที่จะทำให้ทุกอย่างดูปกติ โอกาสที่จะปกป้องลูกของผม” “โอกาส” พิมพ์ทวนคำอย่างแผ่วเบา เธอรู้สึกเหมือนถูกมีดนับพันเล่มกรีดแทงหัวใจ “ผมก็แค่เครื่องมือของคุณอย่างนั้นหรือคะ” “ไม่นะพิมพ์” ธนาพยายามจะเอื้อมมือมาจับมือเธอ แต่พิมพ์สะบัดหนี “ผมไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆ” “แล้วคุณคิดยังไงคะ” พิมพ์ถามเสียงดังขึ้น “บอกผมหน่อยสิว่าคุณคิดยังไงกับผม” ธนาเงียบไปครู่หนึ่ง เขาหลับตาลงเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า “ตอนแรก ผมมองคุณเป็นแค่คนที่ต้องแต่งงานด้วย แต่พออยู่ด้วยกันไป... ผมก็เริ่มเห็นคุณค่าของคุณ” “เห็นค่าในฐานะอะไรคะ” พิมพ์ยังคงไม่ลดละ “ในฐานะภรรยาที่คุณหลอกใช้ หรือในฐานะอะไรกันแน่” “ในฐานะพิมพ์” ธนาตอบ “พิมพ์ที่อ่อนโยน พิมพ์ที่เข้มแข็ง พิมพ์ที่คอยดูแลผมในวันที่ผมอ่อนแอที่สุด” “คุณพูดเหมือนคุณรักผม” พิมพ์ตั้งคำถามอย่างตรงไปตรงมา ธนาลังเล “ผม... ผมไม่แน่ใจ” “ไม่แน่ใจ” พิมพ์หัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “คุณบอกว่ารักผม คุณขอให้ผมแต่งงานกับคุณ แต่สุดท้ายคุณก็บอกว่าคุณไม่แน่ใจ” “ผมสับสนนะพิมพ์” ธนาพยายามอธิบาย “ผมไม่เคยเจอใครแบบคุณมาก่อน คุณทำให้ผมรู้สึกสบายใจ ทำให้ผมอยากอยู่ใกล้ๆ” “แต่คุณก็ยังมีผู้หญิงคนนั้นอยู่” พิมพ์สวนกลับทันควัน “ผู้หญิงที่คุณรัก ผู้หญิงที่มีลูกให้คุณ” “มันไม่เหมือนกันนะพิมพ์” ธนาพยายามจะอธิบาย “ความสัมพันธ์ของผมกับแม่ของกันต์มันจบไปแล้วจริงๆ” “แล้วความสัมพันธ์ของคุณกับผมล่ะคะ” พิมพ์ยืนยันที่จะถาม “มันคืออะไรกันแน่” ธนาเงียบไปอีกครั้ง คำตอบของเขายังคงคลุมเครือ “ผม... ผมคิดว่าผมกำลังจะตกหลุมรักคุณนะพิมพ์” คำสารภาพนั้นทำให้พิมพ์รู้สึกทั้งสับสนและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจดี ธนาที่เธอแอบรักมาตลอดกำลังจะรักเธอตอบ แต่ทำไมมันถึงมาพร้อมกับความจริงอันโหดร้ายเช่นนี้ “คุณหลอกผมมาตลอด” พิมพ์พูดเสียงสั่น “หลอกว่ารักผม หลอกว่าอยากมีชีวิตคู่กับผม” “ผมไม่ได้หลอกนะพิมพ์” ธนาเอ่ยเสียงเครือ “ผมแค่... ยังไม่พร้อมจะบอกความจริง” “แล้วผมควรจะทำอย่างไรต่อไปคะ” พิมพ์ถาม “เมื่อความจริงทุกอย่างมันถูกเปิดเผย คุณก็ไม่ต้องการผมแล้วใช่ไหม” “ไม่นะพิมพ์” ธนาพูดอย่างรวดเร็ว “ผมยังต้องการคุณ” “คุณต้องการผมในฐานะอะไร” พิมพ์ถามซ้ำ “ในฐานะภรรยาที่ไม่มีตัวตนคนเดิม หรือในฐานะอะไร” ธนาเงียบไปอีกครั้ง เขาไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ “ถ้าอย่างนั้น ผมขอเวลาคิดทบทวนสักครู่” พิมพ์ลุกขึ้นยืน “คุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ” ธนาพยักหน้ารับอย่างจำยอม เขาลุกขึ้นยืน และเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พิมพ์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความปวดร้าวและความสับสน เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป