พิมพ์ใช้เวลาหลายวันในการประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในม่านหมอกหนาทึบ ความจริงที่ว่าการแต่งงานของเธอเป็นเพียงการหลอกลวง การที่ธนาแต่งงานกับเธอเพื่อปิดบังเรื่องของอรและลูกในท้อง มันเจ็บปวดเกินกว่าจะรับไหว แต่กระนั้น เธอก็ยังคงสับสนกับคำพูดของธนาที่ว่า "ผมกำลังจะรักคุณ" และท่าทีของอรที่ยังคงหวังในตัวธนา ความรู้สึกหลากหลายตีรวนอยู่ในอก ทั้งความผิดหวัง ความโกรธ ความเสียใจ และความสับสนปนเปไปหมด เธอพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับธนา แต่เขาก็ยังคงเข้ามาหาเธออยู่เสมอ พยายามอธิบาย พยายามขอโทษ พยายามแสดงความรู้สึกที่ดูเหมือนจะจริงใจมากขึ้น แต่พิมพ์ก็ยังคงตั้งกำแพงไว้สูง "พิมพ์ครับ ออกมาคุยกันก่อนสิ" เสียงของธนาดังลอดประตูเข้ามาอีกครั้ง พิมพ์ถอนหายใจแผ่วเบา เธอวางหนังสือเล่มโปรดที่อ่านไปได้ไม่ถึงสามบรรทัดลงบนโต๊ะข้างเตียง "พิมพ์ไม่อยากคุยตอนนี้ค่ะ" เธอตอบเสียงอู้อี้ พยายามให้เสียงฟังดูแข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ผมรู้ว่าคุณกำลังโกรธ กำลังเสียใจ ผมเข้าใจ แต่เราต้องคุยกันนะครับ อย่าเก็บไว้คนเดียวเลย" ธนาพยายามเกลี้ยกล่อม "ผมอยากอธิบายให้คุณฟังจริงๆ" พิมพ์เดินไปเปิดประตู ช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของธนา เขายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูอ่อนล้า และดวงตาคู่นั้นฉายแววที่พิมพ์ไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่แววตาของคนที่กำลังโกหก หรือกำลังเสแสร้ง แต่มันเป็นแววตาที่เหมือนคนกำลังสิ้นหวัง "คุณอยากอธิบายอะไรคะ" พิมพ์ถามเสียงเรียบ "อธิบายว่าทำไมคุณถึงแต่งงานกับฉัน ทั้งๆ ที่คุณมีคนอื่นอยู่แล้ว หรืออธิบายว่าทำไมคุณถึงหลอกฉันมาตลอด" ธนาถอนหายใจยาว เขาก้าวเข้ามาในห้องเล็กน้อย แล้วก้มหน้าลงมองพื้น "ผม... ผมไม่มีข้อแก้ตัวอะไรทั้งนั้น พิมพ์ ผมมันเลวร้ายจริงๆ" "ใช่ค่ะ คุณเลวร้าย" พิมพ์พูดแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "คุณหลอกใช้ความรู้สึกของฉัน คุณทำลายความไว้ใจที่ฉันมีให้คุณ คุณรู้ไหมว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือขึ้นมาเล็กน้อย เธอพยายามกลั้นน้ำตา แต่เปลือกตาที่ร้อนผ่าวก็ฟ้องความรู้สึกที่แท้จริง "ผมรู้ครับ ผมรู้ดี" ธนาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ดวงตาของเขาแดงก่ำ "ผมไม่ได้ขอให้คุณให้อภัยผมนะ แต่ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่า... ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการให้เป็นเลย" "แล้วคุณต้องการให้เป็นแบบไหนคะ" พิมพ์ถามกลับอย่างประชดประชัน "ต้องการให้ฉันเป็นแค่ตัวตลกในละครชีวิตของคุณงั้นเหรอ" "ไม่! ไม่เลยพิมพ์" ธนาส่ายหน้าแรงๆ "ผมอยากให้คุณมีความสุข ผมอยากให้เราเป็นครอบครัวจริงๆ" "ครอบครัวจริงๆ?" พิมพ์หัวเราะเสียงแหบพร่า "ครอบครัวที่สามีรักภรรยาน้อยมากกว่าภรรยาหลวงอย่างนั้นเหรอคะ" "คุณไม่ใช่ภรรยาหลวงนะ พิมพ์ คุณคือภรรยาของผม" ธนาพูดเสียงหนักแน่น "และอร... อรก็เป็นผู้หญิงที่ผมเคยรักมากจริงๆ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แล้ว" "คุณกำลังจะบอกว่าคุณรักฉันอย่างนั้นเหรอคะ" พิมพ์ถาม พยายามจับผิดทุกคำพูดของเขา "ผมกำลังจะรักคุณ" ธนากล่าวอย่างชัดเจน "ผมกำลังเรียนรู้ที่จะรักคุณ และผมอยากให้โอกาสเราทั้งคู่ได้เริ่มต้นใหม่ ได้สร้างครอบครัวของเราขึ้นมาจริงๆ" "แต่คุณก็ยังมีอรอยู่" พิมพ์พูดเสียงเบา เธอจำคำพูดของอรได้ดี "อรยังรักคุณ และพร้อมจะรอคุณ" "นั่นเป็นเรื่องของอดีต พิมพ์" ธนาพยายามจับมือเธอ แต่พิมพ์ชักมือกลับ "ผมกับอรจบกันไปนานแล้ว เรื่องลูกของเรา... มันเป็นเรื่องที่ผมจัดการได้ ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง" "จัดการยังไงคะ" พิมพ์ถามด้วยความสงสัย "คุณจะบอกอรว่ายังไง คุณจะบอกลูกของคุณว่ายังไง" "ผมจะบอกความจริงกับทุกคน" ธนาตอบ "ผมจะบอกอรว่าผมตัดสินใจเลือกใคร และผมจะดูแลลูกของเราให้ดีที่สุด ในฐานะพ่อคนหนึ่ง" "แล้วคุณเลือกใครคะ" พิมพ์ถามเสียงสั่น "คุณเลือกฉัน หรือคุณเลือกอร" ธนาเงียบไปครู่หนึ่ง เขาจ้องเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ ราวกับกำลังค้นหาคำตอบในนั้น "ผมเลือกคุณ พิมพ์" เขาตอบในที่สุด "ผมเลือกคุณ เพราะผมเชื่อว่าเราสามารถสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิมได้ ผมเลือกคุณ เพราะผมเห็นความดีในตัวคุณ เห็นความอดทนของคุณ และผม... ผมเริ่มรู้สึกดีๆ กับคุณจริงๆ" คำพูดของธนาทำให้พิมพ์ใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่เธอก็ยังคงไม่เชื่อใจเขาเต็มร้อย "ฉันจะเชื่อคุณได้อย่างไรคะ" "ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็น" ธนาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น เขาวางมือลงบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา "ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีกต่อไป ผมสัญญา" พิมพ์หลับตาลง ปล่อยให้ไออุ่นจากมือของธนาโอบล้อมใบหน้าของเธอ ความรู้สึกสับสนยังคงมีอยู่ แต่เธอก็อดที่จะรู้สึกถึงบางอย่างที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาในใจไม่ได้ มันอาจจะเป็นความหวังเล็กๆ น้อยๆ ที่เริ่มผลิบานท่ามกลางความเจ็บปวด "พิมพ์... ออกมาทานข้าวเถอะค่ะ" เสียงคุณนายน้อยดังขึ้นจากด้านนอก เป็นการตัดบทสนทนาที่กำลังเข้มข้น พิมพ์ลืมตาขึ้นมามองธนา "เดี๋ยวพิมพ์ออกไปค่ะ" เธอพูดกับธนา แล้วหันไปตอบคุณนายน้อย "ค่ะคุณแม่" ธนาถอนมือออก แต่สายตาของเขายังคงมองพิมพ์อย่างมีความหมาย "ทานข้าวให้อร่อยนะ" เขากล่าว แล้วจึงเดินออกไปจากห้อง ทิ้งพิมพ์ให้ยืนนิ่งอยู่คนเดียวกับความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่าเดิม การตัดสินใจของเธอจะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล เธอจะเลือกเดินหน้าต่อไปกับธนา โดยที่ยังมีเงาของอดีตคอยตามหลอน หรือเธอจะเลือกเส้นทางอื่น เพื่อค้นหาความสุขที่แท้จริงให้กับตัวเอง