พิมพ์เดินไปที่รถกระบะเก่าคันนั้น มันยังคงมีสภาพไม่ต่างจากเดิมมากนัก ฝุ่นเกาะหนาตามตัวรถ กระจกมีคราบสกปรกติดอยู่ แต่เมื่อเธอเข้าไปในรถ เธอกลับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่คุ้นเคย ที่นั่งคนขับยังคงมีกลิ่นอับเล็กน้อย แต่ก็เป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก “ป้าสมศรีฝากกุญแจไว้ให้ในรถค่ะ” เสียงเล็กๆ ดังขึ้นจากเบาะหลัง พิมพ์หันไปมอง ก็พบกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน เขาสวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ และมีท่าทีสุภาพ “คุณเป็นใครคะ” พิมพ์ถามด้วยความแปลกใจ “ผมต้นครับ เป็นหลานป้าสมศรี ทำงานรับจ้างดูแลบ้านให้ป้าครับ ป้าแกฝากให้ผมมาเปิดบ้านรอไว้ให้คุณพิมพ์ครับ” เด็กหนุ่มตอบ พลางยื่นถุงพลาสติกสีขาวให้ “มีกุญแจบ้าน แล้วก็กุญแจรถเก่าด้วยครับ” พิมพ์รับถุงนั้นมาด้วยความรู้สึกโล่งใจ เธอเปิดถุงออก และหยิบกุญแจบ้านเก่าสีเงินออกมา มันเป็นดอกใหญ่กว่ากุญแจที่เธอเจอบนรถของธนา และดูใหม่กว่า “ขอบคุณมากนะคะ คุณต้น” พิมพ์กล่าว “ไม่เป็นไรครับ คุณพิมพ์” ต้นตอบ ยิ้มบางๆ “คุณพิมพ์จะพักที่นี่สักกี่วันครับ” “ยังไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ” พิมพ์ตอบ “ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกได้เลยนะคะ” “ได้ครับคุณพิมพ์ ผมอยู่ไม่ไกลจากนี่เท่าไหร่ ถ้าต้องการอะไร เรียกผมได้ตลอดครับ” ต้นพูดพลางผายมือไปยังทุ่งนาข้างหน้า “บ้านผมอยู่ตรงโน้นครับ” พิมพ์พยักหน้าให้เขา ก่อนจะหันกลับมาที่ประตูบ้าน เธอสอดกุญแจเข้าไปในรูกุญแจ และบิดมัน บานประตูไม้เก่าแก่ก็เปิดออก พร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่คุ้นหู ภายในบ้านยังคงเป็นเหมือนเดิมทุกประการ ฝุ่นจับหนาตามเฟอร์นิเจอร์เก่า ผ้าม่านสีซีดจาง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามาเป็นลำ ทำให้เห็นฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศ “อืม… บ้านยังคงเป็นเหมือนเดิมจริงๆ” พิมพ์พึมพำกับตัวเอง เธอเดินสำรวจไปทั่วบ้าน ห้องนั่งเล่น โต๊ะอาหารที่ว่างเปล่า ห้องครัวที่ดูเงียบเหงา และสุดท้ายคือห้องนอนของเธอ ห้องนอนของเธอยังคงมีข้าวของเครื่องใช้บางส่วนที่เธอเก็บไว้ตั้งแต่สมัยเด็ก ภาพถ่ายเก่าๆ บนหัวเตียงยังคงอยู่ รูปของเธอกับพ่อแม่ในวัยเด็ก รอยยิ้มที่สดใสและไร้เดียงสา เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเก่าแก่ เปิดมันออก เสื้อผ้าที่เคยใส่เมื่อหลายปีก่อนยังคงแขวนอยู่ กลิ่นอายของความทรงจำเก่าๆ โชยออกมา “ฉันควรจะเริ่มจากตรงไหนดีนะ” พิมพ์ถอนหายใจ เธอเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่น และนั่งลงบนโซฟาเก่าแก่ พลางหยิบสมุดบันทึกของธนาออกมาอ่านอีกครั้ง เธอพยายามมองหาเบาะแสเพิ่มเติมเกี่ยวกับกุญแจดอกสีทองนั้น “…ผมตัดสินใจซ่อนความทรงจำบางอย่างไว้ เพื่อที่จะได้มีชีวิตอยู่ต่อไป” เธออ่านเจอข้อความหนึ่งในบันทึก “บางสิ่งที่สำคัญมาก… และอันตรายเกินกว่าจะเก็บไว้ใกล้ตัว” “ความทรงจำที่อันตราย?” พิมพ์ขมวดคิ้ว “มันหมายถึงอะไรกันแน่” เธอนึกถึงรูปถ่ายของธนาและแพรว จดหมายรักของแพรว และบันทึกของธนา เรื่องราวเหล่านี้ดูเหมือนจะเชื่อมโยงกันทั้งหมด แต่เธอกลับรู้สึกว่ายังมีบางอย่างที่ขาดหายไป พิมพ์เหลือบไปเห็นกล่องไม้ใบเล็กที่วางอยู่บนชั้นวางของในห้องนั่งเล่น มันเป็นกล่องไม้ที่ดูคล้ายกับกล่องที่เธอเคยเจอบนรถของธนา แต่มีขนาดเล็กกว่า และดูเก่าแก่กว่า “นี่มันอะไรกันนะ” เธอเดินเข้าไปหยิบกล่องนั้นขึ้นมา กล่องไม้ใบนี้ไม่มีลูกบิด มีเพียงช่องเล็กๆ ตรงกลาง พิมพ์ลองใช้กุญแจดอกสีทองที่เธอพกมาเสียบเข้าไปในช่องนั้น คลิ๊ก! เสียงดังเบาๆ ดังขึ้น พร้อมกับที่ฝากล่องไม้เปิดออก พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น ภายในกล่องไม้ใบเล็กนี้ ไม่ได้มีสมบัติล้ำค่า หรือสิ่งของมีค่าอื่นๆ แต่กลับมีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ มันคือรูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นรูปที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในรูปเป็นภาพของธนาในวัยหนุ่ม กำลังยืนอยู่ข้างๆ ผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แพรว ผู้หญิงในรูปมีใบหน้าสวยงามอ่อนหวาน ดวงตาเป็นประกาย และรอยยิ้มที่อบอุ่น เธอสวมชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ และที่สำคัญ… ธนาในรูปกำลังโอบเอวของเธอไว้อย่างอ่อนโยน “ใครกัน?” พิมพ์พึมพำเสียงสั่นเครือ “นี่มัน… รูปของฉันกับธนาเหรอ?” เธอจำได้ว่ารูปนี้ถ่ายเมื่อนานมาแล้ว ก่อนที่เธอจะแต่งงานกับเขาจริงๆ มันเป็นรูปที่ถ่ายกันเล่นๆ ในงานปาร์ตี้ของครอบครัว แต่ไม่เคยคิดว่าธนาจะเก็บรูปนี้ไว้ แต่ที่ทำให้เธอประหลาดใจยิ่งกว่า คือที่มุมล่างของรูปถ่าย มีลายเซ็นเล็กๆ เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย “แด่… ลูกรักของแม่” “ลูกรักของแม่?” พิมพ์ทวนคำอย่างไม่เข้าใจ “นี่มัน… ความหมายว่าอะไร?” เธอหยิบสมุดบันทึกของธนาขึ้นมาอีกครั้ง และเริ่มไล่อ่านบันทึกในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน “20 กรกฎาคม 25XX วันนี้แม่ของฉันจากไปอย่างสงบ ก่อนตาย ท่านได้มอบความลับบางอย่างให้ฉัน… เป็นความลับที่ฉันไม่กล้าบอกใคร แม้แต่แพรว… ฉันต้องปกป้องเธอ… และปกป้องความจริงนี้ไว้” พิมพ์ตัวแข็งทื่อ เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจะเปิดเผยออกมา แต่เธอกลับกลัวที่จะรับรู้ “ความลับที่แม่ของธนามอบให้… แล้วกุญแจดอกนั้นล่ะ? มันเกี่ยวอะไรกับรูปนี้? แล้วรูปนี้… มันเป็นรูปแต่งงานของเราจริงๆ หรือ?” เธอหยิบรูปถ่ายนั้นขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง มองใบหน้าของตัวเองในวัยสาว ที่เต็มไปด้วยความสุขและความไร้เดียงสา มองใบหน้าของธนาที่ดูอ่อนโยนและมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “ธนา… คุณเก็บความลับอะไรไว้กันแน่?” พิมพ์รู้สึกสับสนไปหมด ความจริงที่เธอคิดมาตลอดหลายปีเริ่มสั่นคลอน ความเข้าใจที่เธอมีต่อธนาต่อความสัมพันธ์ของเธอกับเขา กำลังจะเปลี่ยนไป เธอตัดสินใจว่าจะต้องหาคำตอบให้ได้ เธอจะต้องรู้ให้ได้ว่าความลับที่ธนาซ่อนไว้คืออะไร และกุญแจดอกสีทองนั้นมีความหมายอย่างไร “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาหลอกลวงฉันอีกต่อไป” พิมพ์กำมือแน่น ดวงตาฉายแววแน่วแน่ เธอหยิบกุญแจดอกสีทองขึ้นมาอีกครั้ง มันยังคงเงียบงัน ราวกับจะบอกว่าความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้กุญแจบานนี้ ยังคงรอให้เธอไปไขมันออกมา