เมษากวาดสายตามองไปทั่วห้องนอนของธาม ทุกอย่างยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับเจ้าของห้องจะกลับมาได้ทุกเมื่อ เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานของเขา แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างกระทบกับกองเอกสารที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นเมื่อสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับลิ้นชักบานหนึ่งที่แอบเปิดอ้าออกมาเล็กน้อย เธอค่อยๆ เดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะที่เอื้อมไปดึงลิ้นชักนั้นให้เปิดออกเต็มที่ ภายในลิ้นชักนั้นไม่ได้มีอะไรที่ดูผิดปกติในตอนแรก เป็นเพียงกล่องเอกสารและอุปกรณ์เครื่องเขียนบางอย่าง แต่แล้วสายตาของเธอก็เห็นเข้ากับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ซ่อนตัวอยู่ใต้กองเอกสารเหล่านั้น ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก เมษาหยิบซองเอกสารนั้นออกมา เธอพลิกดูด้านหน้า ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงตราประทับบางอย่างที่เธอไม่คุ้นเคย หัวใจของเธอเต้นรัวขึ้นเรื่อยๆ เธอค่อยๆ เปิดปากซองออก ด้านในมีเพียงเอกสารแผ่นเดียว และรูปถ่ายใบหนึ่ง รูปถ่ายนั้นเป็นรูปของธามกับผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนยิ้มให้กันอย่างมีความสุข ผู้หญิงคนนั้นมีใบหน้าคล้ายกับเมษาในอดีตอย่างมาก แต่ไม่ใช่เธอ เมษาขมวดคิ้ว เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อนเลยในชีวิตของธาม เธอหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน ข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของธาม ระบุถึงชื่อของผู้หญิงคนนั้น “อรุณรัศมี” และมีข้อความสั้นๆ เขียนไว้ข้างๆ “ของขวัญวันเกิด… ที่เราจะไม่มีวันได้ให้…” “อรุณรัศมี…” เมษาทวนชื่อนั้นในใจ ใครคืออรุณรัศมี เหตุใดเธอถึงไม่เคยรู้จักชื่อนี้มาก่อน และทำไมธามถึงเก็บรูปถ่ายของเธอไว้ในลิ้นชักลับเช่นนี้ เธอพลิกเอกสารไปอีกด้านหนึ่ง ข้อมูลที่ปรากฏขึ้นทำให้เธอแทบทรุดลงกับพื้น มันคือข้อมูลเกี่ยวกับคดีอุบัติเหตุรถยนต์ ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน คดีที่คร่าชีวิตของ “อรุณรัศมี” “ไม่จริง… นี่มัน… เรื่องโกหก…” เมษาพึมพำ เธอไม่สามารถประมวลผลข้อมูลที่อยู่ตรงหน้าได้ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมธามถึงเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เธอหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง มองใบหน้าของอรุณรัศมีอย่างพิจารณา เธอเห็นรอยยิ้มที่สดใส แววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง แต่ก็มีความเศร้าแฝงอยู่ลึกๆ ราวกับว่าเธอรู้ชะตากรรมของตัวเองล่วงหน้า “คุณ… คุณคือใครคะ” เมษาเอ่ยถามรูปถ่ายนั้น ราวกับจะหวังคำตอบ เธอค่อยๆ ตั้งสติ เธอตัดสินใจที่จะค้นหาความจริงให้กระจ่าง เธอจำได้ว่าธามเคยพูดถึงเรื่องที่เขาเคยมีแฟนเก่าชื่อ “ต้น” ซึ่งก็คือคนเดียวกับที่ปรากฏตัวขึ้นที่ร้านของเธอ ความสัมพันธ์ของเขากับต้นนั้นจบลงไม่สวยงามนัก แต่ธามก็ไม่เคยเล่ารายละเอียดอะไรให้เธอฟังมาก่อน เมษาเดินออกจากห้องของธาม เธอตรงไปหาคุณแม่ของธามที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกด้วยท่าทีอ่อนเพลีย “คุณแม่คะ… หนูมีเรื่องอยากจะถามค่ะ” คุณแม่ของธามมองเมษา “มีอะไรเหรอคะ… หน้าตาซีดเชียว” “คุณแม่… พอจะทราบไหมคะว่า… ก่อนหน้านี้… คุณธามเคยคบกับใครมาก่อนไหมคะ… ที่ชื่อ… อรุณรัศมี” เมษาถามเสียงสั่น เมื่อได้ยินชื่อนั้น คุณแม่ของธามก็ถึงกับผงะ ดวงตาของท่านเบิกกว้างด้วยความตกใจ “อรุณรัศมี… คุณ… คุณรู้ชื่อนี้ได้ยังไงคะ” “หนู… หนูไปเจอรูปถ่ายกับเอกสารในห้องของคุณธามค่ะ” เมษาตอบ “มันเกี่ยวกับ… อุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน…” คุณแม่ของธามนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เล่าเรื่องราวที่ถูกเก็บซ่อนไว้ “อรุณรัศมี… คือแฟนเก่าของคุณธามค่ะ… พวกเขารักกันมาก… ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย… แต่… เรื่องมันเศร้ามากค่ะ…” ท่านเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้า “วันหนึ่ง… อรุณรัศมีกำลังจะไปหาคุณธาม… ระหว่างทาง… เธอประสบอุบัติเหตุ… รถของเธอ… ถูกชนอย่างแรง… และ… เธอเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ… ค่ะ…” เมษาฟังเรื่องราวด้วยหัวใจที่บีบรัด เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ธามต้องเผชิญ “แล้ว… เหตุการณ์นั้น… มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่คะ” “ประมาณ… ห้าปีที่แล้วค่ะ…” คุณแม่ของธามตอบ “หลังจากนั้น… คุณธามก็เสียใจมาก… เขาโทษตัวเอง… คิดว่าเขาควรจะอยู่กับเธอในวันนั้น… ไม่ปล่อยให้เธอเดินทางคนเดียว…” “แต่… ในเอกสารที่หนูเจอ… มันบอกว่า… คนขับรถกระบะ… เป็นผู้เสียชีวิต… แล้ว… ชนรถของอรุณรัศมี…” เมษาพยายามจะปะติดปะต่อเรื่องราว “ใช่ค่ะ…” คุณแม่ของธามพยักหน้า “คนขับรถกระบะ… คือคนที่ทำให้… อรุณรัศมีเสียชีวิต… แต่… เรื่องมันซับซ้อนกว่านั้นค่ะ…” ท่านหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ “หลังจากเหตุการณ์นั้น… ไม่นาน… คนขับรถกระบะคนนั้น… ก็ถูกพบเป็นศพ… ในรถของเขาเอง… สาเหตุการเสียชีวิต… คือ… การถูกยิง…” เมษาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “ถูกยิง… ใครเป็นคนทำคะ” “ไม่มีใครทราบค่ะ… ตำรวจ… สืบสวนอยู่พักหนึ่ง… แต่ก็ไม่พบเบาะแส… คดีจึงเงียบหายไป…” คุณแม่ของธามตอบ “คุณธาม… รู้สึกผิดมาก… เขากลัวว่า… จะมีคนเข้าใจผิด… คิดว่าเขา… หรือครอบครัวของเขา… มีส่วนเกี่ยวข้อง… กับการตายของคนขับรถกระบะ… เขาเลย… เก็บเรื่องนี้เป็นความลับ… มาโดยตลอด…” “แล้ว… ทำไม… อุบัติเหตุของคุณธาม… ครั้งนี้… ถึงได้… เหมือนกับอุบัติเหตุของคุณอรุณรัศมี… จังเลยคะ” เมษาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คุณแม่ของธามถอนหายใจอย่างหนัก “แม่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ… มันเหมือน… โชคชะตาเล่นตลก… หรือ… หรือมันอาจจะมีอะไรมากกว่านั้น…” เมษากำหมัดแน่น ความจริงที่ได้ยินนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เธอคิดไว้ เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงหลังนี้เข้าด้วยกัน ความกังวลของธาม ความรู้สึกที่เขาพยายามจะปกปิด สีหน้าของเขาเมื่อพูดถึงเรื่องในอดีต มันไม่ใช่แค่ความกลัวที่เธอจะกลับไปหาต้น แต่มันคือความกลัวที่ลึกซึ้งกว่านั้น “คุณแม่คะ… หนูว่า… เราต้องหาความจริงให้ได้ค่ะ…” เมษาพูดเสียงหนักแน่น “หนูไม่เชื่อว่า… มันจะเป็นแค่… อุบัติเหตุ…”