เมษากลับมาที่ห้องทำงานของธามอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้มาด้วยความสงสัยเพียงอย่างเดียว แต่มาพร้อมกับความเข้าใจบางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ เธอหยิบรูปถ่ายของอรุณรัศมีขึ้นมาอีกครั้ง มองใบหน้าของเธอที่คล้ายคลึงกับตัวเองอย่างน่าประหลาด "คุณอรุณรัศมี… คุณต้องเจอเรื่องเลวร้ายมากแน่ๆ" เมษาพึมพำ เธอเห็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่ต้องเผชิญหน้ากับความตายอย่างกะทันหัน และครอบครัวของเธอก็ต้องทนทุกข์ทรมานกับการสูญเสีย เธอหยิบกระดาษโน้ตที่มีตัวเลข 14 3 20 ขึ้นมาอีกครั้ง เธอเชื่อว่ามันมีความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าแค่ตัวเลขธรรมดา เธอกลับไปค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับคดีของอรุณรัศมีอีกครั้ง คราวนี้เธอเน้นไปที่รายละเอียดของวันเวลาที่เกิดเหตุ "วันที่ 14 มีนาคม…" เมษาพึมพำ "อุบัติเหตุเกิดขึ้นในช่วงบ่าย… ประมาณบ่ายสามโมง… และ… นายสมชาย… คนขับรถกระบะ… ก็ถูกพบเสียชีวิตในวันที่ 17 มีนาคม…" เมษาจดบันทึกรายละเอียดเหล่านี้ลงในสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ของเธอ เธอรู้สึกว่ากำลังปะติดปะต่อภาพปริศนาที่ซับซ้อน "แล้ว… ธาม… ทำไมเขาถึงต้องมาประสบอุบัติเหตุ… ในวันและเวลาที่ใกล้เคียงกัน?" เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เธอค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับวันเกิดของธาม และวันที่เขามักจะไปเยี่ยมหลุมศพของอรุณรัศมี "วันที่ 14 มีนาคม… คือวันเกิดของฉัน… แล้ว… ก็เป็นวันที่คุณอรุณรัศมีเสียชีวิต… และ… ธาม… เขาก็จะไปเยี่ยมหลุมศพเธอทุกปี… ในวันนี้…" เมษาแทบจะยืนไม่อยู่ เธอรู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอเริ่มเข้าใจแล้ว… ทำไมธามถึงเก็บความลับทั้งหมดนี้ไว้… ทำไมเขาถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับเธอ… "เขาอาจจะกลัว… กลัวว่าฉันจะไปเปรียบเทียบตัวเองกับคุณอรุณรัศมี… กลัวว่าฉันจะเสียใจ… หรือ… กลัวว่าฉันจะเข้าใจผิด…" เธอหยิบเอกสารที่พบในลิ้นชักของธามอีกครั้ง เอกสารเกี่ยวกับคดีของอรุณรัศมี และรูปถ่ายของเธอ "ข้อความนี้… 'ของขวัญวันเกิด… ที่เราจะไม่มีวันได้ให้…'" เมษาอ่านข้อความในกระดาษอีกครั้ง "มันหมายถึง… ของขวัญวันเกิด… ของอรุณรัศมี… ที่ธามตั้งใจจะมอบให้… แต่… เขาก็ไม่ทันได้ให้…" เมษาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน เธอเชื่อว่าการตายของอรุณรัศมีไม่ใช่แค่อุบัติเหตุธรรมดา แต่เป็นแผนการบางอย่างที่ซับซ้อนกว่านั้น "นายสมชาย… เขาถูกฆาตกรรม… แสดงว่า… เขาต้องมีส่วนรู้เห็น… กับเรื่องนี้… หรือ… เขาเป็นเป้าหมายของใครบางคน…" แล้ว… ใครล่ะ… ที่ต้องการฆ่าธาม… และทำไม? เธอจำได้ว่าสารวัตรเคยกล่าวถึง "คู่แข่งทางธุรกิจ" ของธาม "หรือว่า… เรื่องนี้… มันเกี่ยวข้องกับธุรกิจ…?" เมษาตัดสินใจที่จะไปพบกับคุณแม่ของธามอีกครั้ง เธออยากจะถามรายละเอียดเกี่ยวกับคดีเก่าๆ ของอรุณรัศมี และนายสมชาย คุณแม่ของธามนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก ใบหน้าของท่านยังคงเต็มไปด้วยความโศกเศร้า เมษาเข้าไปนั่งลงข้างๆ ท่าน "คุณแม่คะ… หนูมีเรื่องอยากจะเรียนถามค่ะ…" เมษาเริ่มด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "มีอะไรหรือลูก?" คุณแม่ของธามถามด้วยความอ่อนโยน "เรื่องของ… คุณอรุณรัศมี… ค่ะ… หนูพบเอกสารบางอย่าง… ที่คุณธามเก็บไว้…" คุณแม่ของธามนิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของท่านซีดเผือดลง "อรุณรัศมี… ลูกไม่น่าไปยุ่งกับเรื่องของเด็กคนนั้นเลย…" "แต่… คุณแม่คะ… หนูรู้สึกว่า… เรื่องนี้… มันมีบางอย่างที่… ไม่ชอบมาพากล" เมษาพูดอย่างใจเย็น "คุณแม่พอจะเล่าให้หนูฟังได้ไหมคะ… ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณอรุณรัศมี… และ… คุณสมชาย…" คุณแม่ของธามถอนหายใจยาว "เรื่องมันนานมากแล้วลูก… ตอนนั้น… ธามยังเด็กมาก… เขากับอรุณรัศมี… เป็นแฟนกัน… อรุณรัศมีเป็นเด็กดี… น่ารัก… แต่… ชีวิตเธอมันสั้นนัก… เธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ… รถชน…" "แล้ว… คุณสมชาย… ล่ะคะ… คนขับรถกระบะ…" เมษาถาม "นายสมชาย… เป็นคนขับรถรับจ้าง… เขาประมาท… ขับรถเร็ว… จนพุ่งชนรถของอรุณรัศมี… ทำให้เธอเสียชีวิต… ส่วนตัวเขาเอง… ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส…" คุณแม่ของธามเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "แต่… เรื่องที่น่าเศร้ากว่านั้น… คือ… อีกไม่กี่วันต่อมา… นายสมชายก็ถูกฆ่าตาย… อย่างโหดเหี้ยม… ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนทำ… ตำรวจก็หาตัวคนร้ายไม่เจอ…" "แล้ว… คุณแม่… รู้ไหมคะว่า… ทำไม… คุณสมชายถึงถูกฆ่า…" เมษาถาม คุณแม่ของธามส่ายหน้า "ไม่รู้เลยลูก… ตำรวจพยายามสืบสวน… แต่ก็ไม่เจอหลักฐานอะไร… มีแต่ข่าวลือ… ว่าเขาไปมีเรื่องกับแก๊งค์มาเฟีย… หรือ… อาจจะมีใครบางคน… ที่ไม่ต้องการให้เขาพูดอะไรบางอย่าง… ออกมา…" "ใครบางคน… ที่ไม่ต้องการให้เขาพูดอะไรบางอย่าง…" เมษาทวนคำพูดนั้นในใจ "แล้ว… คุณธาม… เขารู้สึกอย่างไร… กับเหตุการณ์นี้คะ" เมษาถาม "ธามเสียใจมาก… เขาโทษตัวเอง… ที่ปล่อยให้อรุณรัศมีต้องไปในวันนั้น… เขาพยายามสืบหาความจริง… ว่าใครเป็นคนฆ่าสมชาย… แต่… ก็ไม่เคยเจอเบาะแสอะไรเลย…" คุณแม่ของธามเล่า "หลังจากนั้น… ธามก็เปลี่ยนไป… เขาเก็บตัวมากขึ้น… ไม่ค่อยพูดเรื่องของอรุณรัศมีอีกเลย… แต่… ฉันรู้ว่า… เขายังคงเสียใจ… และ… คิดถึงเธออยู่เสมอ…" เมษาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมธามถึงเก็บความลับทั้งหมดนี้ไว้ "คุณแม่คะ… คุณธามเคยเล่าให้หนูฟังไหมคะ… ว่า… เขาเคยเจอใคร… ที่น่าสงสัย… ในช่วงที่เขากำลังสืบหาความจริง… เกี่ยวกับการตายของคุณสมชาย…" คุณแม่ของธามคิดอยู่ครู่หนึ่ง "มีอยู่ครั้งหนึ่ง… ธามเคยเล่าให้ฟังว่า… เขาเหมือนจะถูกสะกดรอยตาม… เขาเห็นรถยนต์คันหนึ่ง… ขับตามเขามาตลอดทาง… แต่… พอเขาหันกลับไปมอง… รถคันนั้นก็หายไป… เขาคิดว่า… เขาอาจจะตาฝาดไปเอง…" "รถยนต์คันนั้น… หน้าตาเป็นอย่างไรคะ" เมษาถามอย่างกระตือรือร้น "ธามไม่ได้บอกรายละเอียด… เขาบอกแค่ว่าเป็นรถสีดำ… รุ่นเก่าๆ หน่อย…" คุณแม่ของธามตอบ เมษารู้สึกว่ากำลังเข้าใกล้ความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "แล้ว… คุณแม่คะ… คุณธาม… มีคู่แข่งทางธุรกิจ… ที่ดูเหมือนจะ… ไม่ชอบมาพากล… บ้างไหมคะ" คุณแม่ของธามนิ่งไปครู่หนึ่ง "ก็มีบ้างนะลูก… ธุรกิจของธาม… มันก็มีการแข่งขันสูง… แต่… ธามเป็นคนฉลาด… เขามักจะรับมือกับปัญหาได้เสมอ… มีอยู่บริษัทหนึ่ง… ที่ดูเหมือนจะพยายาม… กลั่นแกล้งธุรกิจของธามอยู่บ่อยๆ… ชื่อบริษัท… "อัคคีพัฒนา"…" "อัคคีพัฒนา…" เมษาทวนชื่อนั้นในใจ "บริษัทนี้… ทำธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์… และ… การก่อสร้าง… เจ้าของบริษัท… ชื่อ… คุณภาคิน…" คุณแม่ของธามกล่าวต่อ "ธามเคยบอกว่า… คุณภาคินเป็นคนที่มีอิทธิพลมาก… และ… ไม่ค่อยมีใครกล้าไปมีเรื่องกับเขา…" เมษาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน เธอเชื่อว่าการตายของอรุณรัศมี และการเสียชีวิตของนายสมชาย อาจจะมีความเชื่อมโยงกับธุรกิจของธาม "คุณแม่คะ… คุณธามเคยพูดถึง… โครงการก่อสร้างใหญ่… ของบริษัทอัคคีพัฒนา… บ้างไหมคะ… โดยเฉพาะ… โครงการที่เคยมีปัญหา… หรือ… มีข่าวฉาว…" คุณแม่ของธามนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังนึกย้อนอดีต "โครงการ… อืม… มีอยู่โครงการหนึ่ง… สมัยที่ธามยังเด็กๆ… เป็นโครงการสร้างห้างสรรพสินค้าใหญ่… ที่ถูกระงับไป… เพราะมีข่าวว่า… ที่ดินตรงนั้น… มีประวัติ… เป็นสุสานเก่า… แล้วก็… มีคนงานก่อสร้าง… ถูกพบเป็นศพ… หลายคน… ในบริเวณนั้น… แต่… เรื่องก็เงียบหายไป… ไม่มีใครพูดถึงอีกเลย…" เมษาแทบจะกระโดดขึ้นจากเก้าอี้ "สุสานเก่า… คนงานก่อสร้างถูกฆ่าตาย… แล้ว… บริษัทที่ทำโครงการนั้น… ก็คือ… อัคคีพัฒนา… ใช่ไหมคะ!" คุณแม่ของธามพยักหน้าช้าๆ "ใช่แล้วลูก… บริษัทอัคคีพัฒนา… เป็นผู้รับเหมาหลัก… ในโครงการนั้น…" เมษาตระหนักได้ทันทีว่าเรื่องราวทั้งหมดมันเชื่อมโยงกันอย่างน่าขนลุก เธอเชื่อว่าการตายของอรุณรัศมี และนายสมชาย ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นส่วนหนึ่งของแผนการอันชั่วร้าย ที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจมืดของบริษัทอัคคีพัฒนา "คุณแม่คะ… ดิฉันเชื่อว่า… คุณธาม… ไม่ได้เสียชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุธรรมดา… แต่… เขาถูกฆาตกรรม… และ… เรื่องนี้… มันต้องเกี่ยวพันกับ… บริษัทอัคคีพัฒนา… และ… การตายของคุณอรุณรัศมี… อย่างแน่นอน…"