หลังจากวันนั้น เมษาก็ةแวะเวียนมาที่คาเฟ่ “สายธารแห่งความหลัง” บ่อยขึ้น จนกลายเป็นลูกค้าประจำ ธามเองก็ดูจะคุ้นเคยกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ บทสนทนาของทั้งสองคนเริ่มมีความลึกซึ้งมากขึ้น แทนที่จะเป็นเพียงลูกค้ากับเจ้าของร้าน แต่กลับกลายเป็นเพื่อนที่สามารถปรึกษาหารือกันได้ “วันนี้คุณดูสดใสกว่าทุกครั้งนะครับ” ธามทักทายเมษา ขณะที่เธอก้าวเข้ามาในร้าน เมษายิ้มกว้าง “ก็วันนี้วันเกิดฉันนี่คะ” “จริงเหรอครับ” ธามตาโต “ขอให้มีความสุขมากๆ นะครับ” “ขอบคุณค่ะ” เมษาเดินตรงไปที่โต๊ะมุมโปรดของเธอ “ขอลาเต้ร้อนกับเค้กส้มเหมือนเดิมนะคะ” “ได้เลยครับ” ธามรับออร์เดอร์ “วันนี้ผมมีเมนูพิเศษสำหรับวันเกิดของคุณด้วยนะครับ” “เมนูพิเศษอะไรคะ” เมษาถามอย่างสนใจ “รอสักครู่นะครับ” ธามเดินไปหลังเคาน์เตอร์ ก่อนจะกลับมาพร้อมกับเค้กชิ้นเล็กๆ ที่ตกแต่งอย่างสวยงาม มีเทียนวันเกิดเล่มเล็กๆ ปักอยู่ด้านบน “สุขสันต์วันเกิดนะครับคุณเมษา” ธามยิ้ม “อันนี้เป็นเค้กชีสเค้กสูตรของผมเองนะครับ หวังว่าคุณจะชอบ” เมษาประทับใจมาก เธอไม่เคยคิดว่าธามจะใส่ใจเธอขนาดนี้ “ขอบคุณมากนะคะคุณธาม ฉันไม่คิดว่าคุณจะจำวันเกิดฉันได้” “ผมก็จำได้ไม่นานหรอกครับ” ธามหัวเราะ “คุณเคยบอกวันเกิดคุณตอนที่เราคุยกันครั้งแรกๆ” เมษาหน้าแดงเล็กน้อย “ถึงอย่างนั้น ฉันก็ดีใจมากค่ะ” เธอเป่าเทียนพร้อมกับอธิษฐานในใจ “ขอให้ฉันมีความสุข… ขอให้ฉันก้าวผ่านความเศร้าไปได้” “คุณอธิษฐานอะไรครับ” ธามถามขณะยื่นมีดตัดเค้กให้เธอ “เป็นความลับค่ะ” เมษาตอบพลางยิ้ม “แต่ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับความสุขนะคะ” เธอตัดเค้กชิ้นแรกและยื่นให้ธาม “นี่ค่ะ เลี้ยงฉลองวันเกิดกับเพื่อนนะคะ” ธามรับเค้กมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ขอบคุณครับ” ทั้งสองคนนั่งทานเค้กและดื่มเครื่องดื่มที่สั่งไปอย่างมีความสุข บทสนทนาของพวกเขาลื่นไหลและเป็นธรรมชาติ เมษาเล่าเรื่องราวชีวิตประจำวันของเธอให้ธามฟัง การทำงานที่บริษัท การพบปะเพื่อนฝูง ธามเองก็เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับคาเฟ่ การปรับปรุงร้าน การบริหารจัดการต่างๆ “คุณเก่งจังเลยนะคะ” เมษาเอ่ยชม “การบริหารร้านคาเฟ่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” “ก็ต้องเรียนรู้ไปเรื่อยๆ ครับ” ธามตอบ “โชคดีที่ต้นเขาเตรียมทุกอย่างไว้ให้ค่อนข้างดีแล้ว ผมแค่สานต่อ” “คุณยังพูดถึงต้นอยู่เสมอเลยนะคะ” เมษาสังเกต “แน่นอนครับ” ธามมองไปที่รูปถ่ายบนผนัง “เขาเป็นเหมือนพี่ชายคนหนึ่งของผม” “ฉันดีใจนะคะที่คุณได้รู้จักต้น” เมษาเอ่ย “เขาเป็นคนที่ดีมากๆ” “คุณรู้ไหมครับ” ธามหันมามองเมษา “ผมเคยคิดว่าคุณกับต้นน่าจะเป็นคู่รักที่ดีต่อกัน ถ้าเกิดว่า… เรื่องมันไม่เป็นแบบนี้” คำพูดของธามทำให้เมษาชะงักไป “หมายความว่ายังไงคะ” “ก็… ผมเคยเห็นคุณกับต้นเวลาอยู่ด้วยกัน มันดูมีความสุขมากๆ” ธามอธิบาย “ผมคิดว่าถ้าต้นไม่จากไป คุณทั้งสองคนคงจะมีความสุขมากๆ” เมษาหลับตาลง ลมหายใจของเธอขาดห้วงไปชั่วขณะ “ใช่ค่ะ เรามีความสุขกันมากจริงๆ” “ผมเคยถามต้นเกี่ยวกับคุณนะครับ” ธามพูดต่อ “เขาเล่าให้ฟังว่าคุณเป็นคนน่ารัก สดใส และเป็นคนที่มีเหตุผล” “จริงเหรอคะ” เมษาถาม น้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันไม่เคยรู้เลยว่าต้นจะเล่าเรื่องของฉันให้ใครฟัง” “ต้นรักคุณมากนะครับ” ธามกล่าว “ผมสัมผัสได้ถึงความรักที่เขามีให้คุณเสมอ” เมษาก้มหน้าลง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลลงมาอีกครั้ง “ฉันก็รักเขามากเหมือนกันค่ะ” “ผมอยากให้คุณรู้ไว้นะครับเมษา” ธามพูดอย่างจริงจัง “ว่าถึงแม้ต้นจะไม่อยู่แล้ว แต่ความรักของเขาก็ยังอยู่กับคุณเสมอ” “ขอบคุณค่ะคุณธาม” เมษาพึมพำ “ขอบคุณสำหรับคำปลอบใจ” “ผมอยากให้คุณลองเปิดใจอีกครั้งนะครับ” ธามเอ่ย “ชีวิตมันยังมีอะไรอีกเยอะ” เมษามองธามด้วยความแปลกใจ “หมายความว่ายังไงคะ” “ผม… ผมไม่แน่ใจว่าควรจะพูดดีไหม” ธามดูอึกอักเล็กน้อย “ไม่เป็นไรค่ะ พูดมาได้เลย” เมษาให้กำลังใจ “ผม… ผมชอบคุณนะครับเมษา” ธามสารภาพ “ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป และผมก็รู้ว่าคุณยังคงคิดถึงต้นอยู่ แต่ผมก็อยากจะลองดู” เมษาอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าธามจะรู้สึกแบบนี้กับเธอ “คุณ… คุณหมายความว่ายังไงคะ” “ผมอยากจะให้โอกาสตัวเอง ได้ดูแลคุณ ได้ทำให้คุณมีความสุข” ธามกล่าว “ผมรู้ว่าผมไม่สามารถแทนที่ต้นได้ แต่ผมก็อยากจะลองเป็นคนที่ทำให้คุณยิ้มได้อีกครั้ง” เมษามองเข้าไปในดวงตาของธาม เธอเห็นความจริงใจและความหวังในนั้น เธอรู้สึกสับสน เธอรักต้นมาก และไม่เคยคิดที่จะลืมเขา แต่ธามก็เป็นคนที่ดีมากๆ คนหนึ่ง เขาเข้าใจเธอ เขาอยู่เคียงข้างเธอเสมอ “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจเลยค่ะคุณธาม” เมษาตอบอย่างตรงไปตรงมา “ฉันยังรักต้นอยู่มาก” “ผมเข้าใจครับ” ธามพยักหน้า “ผมไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะตอบตกลงทันที ผมแค่อยากจะบอกความรู้สึกของผมให้คุณรู้” “ขอบคุณนะคะที่คุณบอกความรู้สึกของคุณ” เมษาเอ่ย “ฉันจะลองคิดดูค่ะ” “ขอบคุณครับ” ธามยิ้ม “ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจยังไง ผมก็จะยังเป็นเพื่อนของคุณเสมอ” เมษาเงยหน้ามองธาม เธอรู้สึกขอบคุณเขาจริงๆ ที่เขาเข้ามาในชีวิตเธอในช่วงเวลาที่เธอต้องการเพื่อนมากที่สุด “คุณรู้ไหมคะ” เมษาพูดขึ้น “เมื่อก่อน ฉันเคยคิดว่าฉันจะไม่มีวันมีความสุขได้อีกแล้ว” “แต่ตอนนี้” เมษาพูดต่อ “ฉันเริ่มรู้สึกว่า… บางที ชีวิตอาจจะยังมีโอกาสให้ฉันอีกครั้ง” ธามยิ้ม “ผมดีใจที่ได้ยินแบบนั้นครับ” เมษามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว ฝนหยุดตกไปแล้ว แต่ในใจของเธอยังคงมีคำถามมากมาย เธอควรจะทำอย่างไรต่อไป? เธอควรจะยอมรับความรู้สึกของธาม หรือควรจะจมปลักอยู่กับอดีต? เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปของต้นอีกครั้ง ใบหน้าของเขาที่เคยทำให้เธอปวดใจ ตอนนี้กลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด “ต้น… ฉันควรทำยังไงดี” เธอพึมพำ