เมษามองกองเอกสารที่เต็มไปด้วยหลักฐานชวนขนลุก หัวใจของเธอเต้นระรัว ราวกับจะทะลุออกมาจากอก ความโหดร้ายที่ถูกซ่อนเร้นมานานนับทศวรรษกำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าต่อตา สารวัตรหนุ่มหยิบเอกสารแต่ละฉบับขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด สีหน้าของเขาฉายแววของความสะเทือนใจและโกรธแค้นปะปนกันไป "คุณเมษา… นี่มัน… เกินกว่าที่ผมคิดไว้มากนัก" สารวัตรกล่าว เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย "การกระทำของคุณภาคินมันโหดเหี้ยมอำมหิตเกินกว่าจะรับได้ เขาไม่เพียงแต่ทำลายชีวิตคนไปหลายคน แต่ยังทำลายประวัติศาสตร์และจิตวิญญาณของผู้คนอีกด้วย" เมษาสูดหายใจลึก พยายามรวบรวมสติ "ธามบอกว่า… คุณภาคินทำทุกอย่างเพื่อปกป้องธุรกิจของเขา… เขาไม่ต้องการให้ความจริงเรื่องสุสานเก่าแก่ใต้ที่ดินถูกเปิดเผย… เพราะมันจะทำให้โครงการมูลค่ามหาศาลของเขาล่มสลาย" "และอรุณรัศมี… กับนายสมชาย… พวกเขาคงรู้ความจริงบางอย่างเข้าสินะครับ" สารวัตรพึมพำ เขาหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปของอรุณรัศมีในวัยสาว ยิ้มแย้มสดใส "น่าสงสารจริงๆ… คนดีๆ ต้องมาจบชีวิตลงแบบนี้" "ธามยังได้ทิ้งจดหมายอีกฉบับไว้ครับ" เมษากล่าว เธอหยิบซองจดหมายสีซีดที่ซ่อนอยู่ในกล่องออกมา "เป็นจดหมายที่เขียนถึงคุณภาคินโดยตรง… ผมไม่แน่ใจว่าธามตั้งใจจะส่งให้คุณภาคินจริงๆ หรือเปล่า… หรือแค่อยากจะระบายความรู้สึกออกมา" สารวัตรรับจดหมายมาเปิดอ่านอย่างเบามือ ขณะที่เขากำลังอ่าน คำพูดที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและความสิ้นหวังของธามก็ค่อยๆ คืบคลานออกมาจากกระดาษ "ถึงคุณภาคิน… ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้" สารวัตรอ่านออกเสียง "คุณทำลายทุกอย่าง… คุณพรากคนที่ผมรักไป… คุณทำให้ชีวิตผมเจ็บปวด… คุณคิดว่าเงินทองและความสำเร็จมันสำคัญกว่าชีวิตคนงั้นเหรอ? ผมผิดหวังในตัวคุณ… ผมไม่เคยคิดเลยว่าคนที่ผมเคยนับถือ… จะกลายเป็นคนเลวร้ายได้ถึงเพียงนี้… ผมกำลังจะเปิดเผยความจริง… และผมหวังว่า… อย่างน้อยที่สุด… คุณจะได้รับผลกรรมที่คุณก่อไว้… คนอย่างคุณ… ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข" เมษาหลับตาลง เธอจินตนาการถึงความเจ็บปวดและความคับแค้นใจที่ธามต้องแบกรับตลอดหลายปีที่ผ่านมา "ธามพยายามต่อสู้อย่างเต็มที่แล้วครับ… เขาอยากจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของอรุณรัศมี… และเปิดโปงความชั่วร้ายของคุณภาคิน… แต่สุดท้าย… เขาก็ต้องจากไปก่อนที่ความจริงจะปรากฏ" "แต่ตอนนี้… ความจริงกำลังจะปรากฏครับ" สารวัตรกล่าว เขาหันไปสั่งการเจ้าหน้าที่ที่ยืนรออยู่ "เก็บหลักฐานทั้งหมดนี้ให้ดี… และเตรียมพร้อมสำหรับการจับกุมคุณภาคิน… เรามีพยานหลักฐานที่แน่นหนาพอที่จะเอาผิดเขาได้แล้ว" เจ้าหน้าที่พยักหน้ารับคำ และเริ่มเก็บเอกสารทั้งหมดอย่างระมัดระวัง เมษามองดูพวกเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโล่งใจ หวังว่าทุกอย่างจะจบสิ้นลงเสียที แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความเศร้าที่ยังคงเกาะกินหัวใจ "แล้ว… หลังจากนี้… จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปคะ?" เมษาถาม สารวัตรหันมามองเธอ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ "เราจะดำเนินคดีตามกฎหมายกับคุณภาคินอย่างเต็มที่ครับ… และเราจะพยายามชดเชยความเสียหายที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของคุณ… รวมถึง… ความเสียหายทางชื่อเสียงที่คุณเคยได้รับ" สารวัตรกล่าว "ผมรู้ว่ามันอาจจะไม่ง่ายเลย… แต่คุณเมษา… คุณได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากในวันนี้… คุณได้นำความยุติธรรมกลับคืนมาให้กับคนที่จากไปแล้ว… และคุณได้ปกป้องความจริงเอาไว้" เมษายิ้มบางๆ "ดิฉันแค่ทำในสิ่งที่ธามอยากให้ทำค่ะ… เขาคือคนที่เข้มแข็งกว่าดิฉันมาก… เขาต่อสู้เพื่อความถูกต้องจนถึงที่สุด… แม้จะต้องแลกมาด้วยชีวิตของเขาก็ตาม" "เราจะไม่มีวันลืมความเสียสละของเขาครับ" สารวัตรกล่าว "และผมขอขอบคุณคุณเมษาอีกครั้ง… ที่คุณไม่ย่อท้อ… และกล้าเผชิญหน้ากับความจริงที่น่ากลัว" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน เสียงโทรศัพท์มือถือของสารวัตรก็ดังขึ้น เขาเดินออกไปรับโทรศัพท์ที่มุมห้อง เมื่อเขากลับมา ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ข่าวดีครับคุณเมษา!" สารวัตรกล่าว "หน่วยของเรากำลังบุกเข้าจับกุมคุณภาคินที่บริษัท… ดูเหมือนว่าเขาจะพยายามหลบหนี… แต่เรามีกำลังเพียงพอที่จะควบคุมสถานการณ์ได้" เมษารู้สึกถึงกระแสความตื่นเต้นที่แล่นไปทั่วร่าง นี่คือช่วงเวลาที่เธอรอคอยมาตลอด ช่วงเวลาที่ความจริงจะถูกเปิดเผย และความยุติธรรมจะได้รับการประทานลงมา "ในที่สุด… เขาก็ได้รับผลกรรมที่ก่อไว้เสียที" เมษากล่าว เสียงของเธอแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน สารวัตรพยักหน้า "ใช่ครับ… ความยุติธรรมกำลังจะบังเกิด… แต่เรื่องราวอาจจะยังไม่จบง่ายๆ… ยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่เราต้องตรวจสอบ… โดยเฉพาะ… ความเกี่ยวข้องของคุณภาคินกับบุคคลอื่นๆ ในบริษัท… และ… ความเป็นไปได้ที่จะมีผู้สมรู้ร่วมคิดอีก" "ดิฉันพร้อมที่จะให้ความร่วมมือกับคุณเสมอค่ะ" เมษากล่าว "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… ดิฉันจะอยู่ตรงนี้… จนกว่าความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผย" เธอหันกลับไปมองยังกองเอกสารอีกครั้ง ภาพของอรุณรัศมีและธามปรากฏขึ้นในหัวของเธอ เธอมั่นใจว่าทั้งสองคนคงกำลังเฝ้ามองเหตุการณ์นี้อยู่ และคงจะดีใจที่ความพยายามของพวกเขากำลังจะได้รับผลตอบแทน