การจับกุมคุณภาคินเป็นไปอย่างราบรื่น แม้ว่าเขาจะพยายามต่อสู้ขัดขืน แต่ก็ไม่อาจต้านทานอำนาจของเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ เมื่อข่าวการจับกุมแพร่กระจายออกไป บรรยากาศของความโล่งใจก็ปกคลุมไปทั่ว แต่สำหรับเมษา ความรู้สึกเหล่านั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของกระบวนการที่กำลังจะดำเนินต่อไป หลังจากให้การเพิ่มเติมที่สถานีตำรวจ เมษาก็ได้รับแจ้งข่าวสำคัญจากสารวัตร "คุณเมษาครับ… เราได้พบหลักฐานเพิ่มเติม… ที่ซ่อนอยู่ในห้องทำงานของคุณภาคิน… เป็นบันทึกส่วนตัวของเขา… ที่ระบุรายละเอียดการบงการอุบัติเหตุของคุณอรุณรัศมี… และการจัดการกับนายสมชาย… อย่างชัดเจน" เมษารู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นไปทั่วร่างกาย "จริงเหรอคะ? แล้ว… คุณภาคินปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาอยู่ใช่ไหมคะ?" "ครับ… เขาปฏิเสธทั้งหมด… และพยายามโยนความผิดให้กับผู้ใต้บังคับบัญชา… แต่หลักฐานในบันทึกนั้น… มันชัดเจนเกินกว่าที่เขาจะปฏิเสธได้… นอกจากนี้… เรายังพบว่า… มีการโอนเงินจำนวนมากไปยังบัญชีของผู้ที่เกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของธาม… นั่นคือ… นายแสน… คนขับรถของเขา… และ… ผู้ที่ให้ข้อมูลผิดๆ เกี่ยวกับอุบัติเหตุของธาม" "นายแสน! ดิฉันสงสัยเขามาตลอด!" เมษาอุทาน "เขามีพฤติกรรมที่น่าสงสัยจริงๆ… และ… เรื่องข้อมูลผิดๆ… มันก็ทำให้ธามเสียเวลาในการสืบสวน" "ถูกต้องครับ… ตอนนี้เรากำลังเร่งตามจับกุมนายแสน… และผู้ที่เกี่ยวข้องกับการให้ข้อมูลเท็จ… เพื่อดำเนินคดีทั้งหมด" สารวัตรกล่าว "คุณเมษา… ผมอยากจะขอให้คุณช่วยชี้แจงในชั้นศาล… เพื่อยืนยันความถูกต้องของเอกสารและหลักฐานที่คุณรวบรวมมา" "แน่นอนค่ะ… ดิฉันจะทำทุกอย่างที่ทำได้… เพื่อให้ความยุติธรรมบังเกิด" เมษากล่าวอย่างหนักแน่น วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว คดีของคุณภาคินกลายเป็นข่าวใหญ่ที่ถูกจับตามองไปทั่วประเทศ การพิจารณาคดีดำเนินไปอย่างเข้มข้น เมษาให้การเป็นพยานปากสำคัญในการเปิดโปงแผนการร้ายของคุณภาคิน เธอได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด ตั้งแต่ความสัมพันธ์ในอดีตระหว่างธามกับคุณภาคิน ไปจนถึงการสืบสวนที่นำไปสู่การค้นพบหลักฐานอันน่าสะพรึงกลัว ในที่สุด หลังจากผ่านการต่อสู้ทางกฎหมายที่ยาวนาน ศาลก็มีคำพิพากษาตัดสินให้คุณภาคินมีความผิดในข้อหาฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อน การปลอมแปลงเอกสาร และการติดสินบน เขาถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต เป็นการปิดฉากเรื่องราวอันดำมืดที่ยาวนานกว่าหลายทศวรรษ นอกจากนี้ นายแสนและผู้สมรู้ร่วมคิดคนอื่นๆ ก็ถูกดำเนินคดีและได้รับโทษตามกฎหมายเช่นกัน การเปิดโปงเครือข่ายความชั่วร้ายนี้ทำให้หลายคนรู้สึกโล่งใจ และเชื่อมั่นในระบบยุติธรรมอีกครั้ง แต่สำหรับเมษา ชัยชนะครั้งนี้กลับมาพร้อมกับความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอรู้สึกดีใจที่ความจริงได้รับการเปิดเผย และผู้กระทำผิดได้รับโทษทัณฑ์ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงรู้สึกโหยหาธามอย่างสุดซึ้ง "ธาม… คุณเห็นไหม… เราทำสำเร็จแล้วนะ" เมษากล่าวกับรูปถ่ายของธามที่ตั้งอยู่บนหิ้งบูชาในบ้านของเธอ "ความจริงถูกเปิดเผยแล้ว… และคนที่ทำร้ายคุณ… ก็ได้รับผลกรรมที่สาสม" เธอหยิบกล่องเก็บความทรงจำของธามขึ้นมาเปิดออก ข้างในเต็มไปด้วยรูปถ่ายของทั้งคู่ในอดีต รอยยิ้มของธามในภาพยังคงสดใสราวกับว่าเขายังมีชีวิตอยู่ เมษาลูบใบหน้าของธามในรูปถ่ายเบาๆ น้ำตาคลอหน่วย "ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน… ธาม" เธอพึมพำ "ฉันไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง… ถ้าไม่มีคุณ" ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดถึง จู่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น เป็นสายจากสารวัตร "คุณเมษาครับ… มีเรื่องที่ผมอยากจะแจ้งให้คุณทราบ… เกี่ยวกับคดีของคุณภาคิน" สารวัตรกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจัง "เราได้พบข้อมูลบางอย่างเพิ่มเติม… ที่อาจจะเกี่ยวข้องกับคุณโดยตรง" เมษาใจหายวาบ "เกี่ยวกับดิฉันเหรอคะ? เรื่องอะไรคะ?" "ในบันทึกส่วนตัวของคุณภาคิน… มีการกล่าวถึงคุณ… ในฐานะบุคคลที่เขาพยายามจะ… 'กำจัด'… มาก่อนหน้านี้ครับ" สารวัตรกล่าว "เขาเกรงว่าคุณจะสืบหาความจริง… เหมือนกับธาม" เมษารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง "หมายความว่า… เขาเคยพยายามจะทำร้ายดิฉันเหรอคะ? ดิฉันไม่เคยรู้เรื่องเลย!" "เขาไม่ได้ลงมือโดยตรง… แต่เขาได้วางแผนไว้… และสั่งการให้นายแสน… เป็นคนลงมือ… โชคดีที่แผนการนั้น… ยังไม่ได้ถูกดำเนินการ… ก่อนที่เขาจะถูกจับกุม" สารวัตรอธิบาย "คุณปลอดภัยแล้วครับ… แต่ผมคิดว่า… คุณควรจะรับทราบเรื่องนี้ไว้" เมษานั่งนิ่งไปพักหนึ่ง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่เพิ่งได้รับมา "ขอบคุณค่ะสารวัตร… ที่แจ้งให้ดิฉันทราบ… ดิฉัน… ไม่รู้จะพูดอะไรเลย" หลังวางสายโทรศัพท์ เมษาก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่กับที่ ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามามันมากมายเกินกว่าจะรับไหว การที่รู้ว่าตนเองเคยตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตโดยไม่รู้ตัว มันทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกขอบคุณธามมากขึ้นไปอีก "ธาม… ขอบคุณนะ… ที่คุณปกป้องฉัน" เธอพูดกับรูปถ่ายของเขา น้ำตาที่คลออยู่ก็ไหลลงมาอาบแก้ม "คุณไม่เคยทิ้งฉันไปเลยจริงๆ… แม้ในวันที่คุณไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว" เธอตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องก้าวต่อไป เธอจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้ดีที่สุด เพื่อเป็นเกียรติแก่ธาม และเพื่อพิสูจน์ว่าความดีและความถูกต้องนั้น ย่อมมีชัยเหนือความชั่วร้ายเสมอ แม้ว่าเส้นทางนั้นจะเต็มไปด้วยขวากหนามและน้ำตา