“อ๋อ กล่องของต้นครับ ผมเก็บบางอย่างของเขาไว้” ธามตอบ พลางค่อยๆ หยิบกล่องไม้เก่าๆ ที่มีรอยขีดข่วนบางส่วนออกมาจากกองของ ธามเป็นคนที่ไม่ค่อยทิ้งของ และโดยเฉพาะของที่เกี่ยวกับต้น ซึ่งเป็นเพื่อนรักและเหมือนพี่ชายแท้ๆ ของเขา เขามักจะเก็บทุกอย่างที่ต้นเคยใช้ หรือเคยให้ไว้ให้ เขาเป็นคนแบบนี้เสมอ เก็บทุกความทรงจำไว้ในใจ และมักจะแสดงออกผ่านการเก็บสะสมสิ่งของต่างๆ เมษามองกล่องไม้ใบนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป ทั้งความสงสัย ความอยากรู้ และความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ เธอก็เคยมีกล่องแบบนี้เหมือนกัน เป็นกล่องที่เธอเก็บของทุกอย่างที่เกี่ยวกับต้นไว้ ตั้งแต่รูปถ่าย จดหมาย จนถึงของเล็กๆ น้อยๆ ที่ต้นเคยให้เธอสมัยที่ทั้งสองคนยังคบหากันอยู่ “ข้างในมีอะไรบ้างคะ” เธอถามเสียงเบา พลางค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสที่ผิวไม้หยาบๆ ของกล่อง ธามนั่งลงบนพื้นห้องเก็บของ และวางกล่องลงตรงหน้าเขา “ก็… ก็มีของเยอะแยะเลยครับ สมุดบันทึก เสื้อที่เขาชอบใส่ รูปถ่ายของเราสองคนสมัยเรียน” เขาเปิดฝากล่องออกช้าๆ เผยให้เห็นข้าวของต่างๆ ที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบภายใน “ผมไม่เคยคิดจะเปิดมันอีกเลยหลังจาก… หลังจากที่เขาจากไป” น้ำเสียงของธามสั่นเครือเล็กน้อย เขาพยายามควบคุมอารมณ์ แต่ก็ยากที่จะซ่อนความรู้สึกโศกเศร้าที่ยังคงฝังลึกอยู่ในใจ เมษามองเข้าไปในกล่อง เธอเห็นสมุดบันทึกปกหนังสีเข้มเล่มหนึ่ง ซึ่งมีสัญลักษณ์บางอย่างเขียนด้วยลายมือของต้นอยู่ด้านหน้า เธอยังเห็นรูปถ่ายใบเล็กๆ หลายใบเรียงซ้อนกันอยู่ เธอค่อยๆ หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปของธามกับต้นในวัยหนุ่ม กำลังยืนยิ้มกว้างอยู่ข้างๆ กัน ทั้งสองคนดูมีความสุขมากในรูปนั้น “นี่รูปตอนพวกคุณไปเที่ยวทะเลด้วยกันใช่ไหมคะ” เธอถาม ธามพยักหน้า “ใช่ครับ ตอนนั้นเราเพิ่งจะเรียนจบพอดี” ธามตอบ “ต้นเขาตื่นเต้นมากที่จะได้ไปเที่ยวทะเลครั้งแรก” เขาหยิบรูปนั้นขึ้นมาดู แล้วยิ้มออกมาบางๆ “เขาเป็นคนตลกมากเลยครับ ตอนนั้นเขาพยายามจะเล่นเซิร์ฟ แต่ก็ล้มไม่เป็นท่า โดนคลื่นซัดจนสำลักน้ำไปหลายครั้ง” เมษาก็อดหัวเราะตามไม่ได้ “ฟังดูน่าสนุกนะคะ” “สนุกมากครับ” ธามมองเมษา “คุณเคยเห็นต้นหัวเราะแบบนั้นไหมครับ” เมษานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอพยายามนึกถึงภาพของต้นที่หัวเราะอย่างมีความสุข แต่ภาพที่ผุดขึ้นมาในหัวของเธอส่วนใหญ่จะเป็นภาพของต้นในเวลาที่เขากำลังเศร้า หรือเวลาที่เขากำลังทุกข์ใจ “ไม่บ่อยค่ะ” เธอตอบเสียงเบา “ส่วนใหญ่ฉันจะจำภาพเขาตอนที่เขากำลังเป็นกังวลมากกว่า” “เขามักจะเป็นแบบนั้นเสมอ” ธามถอนหายใจ “ชอบแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว” เขาค่อยๆ หยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมา “นี่คือสมุดบันทึกของเขาครับ ผมไม่เคยอ่านมันเลยนะ” “แล้วทำไมถึงเก็บไว้คะ” เมษาถาม “ผมแค่อยากเก็บมันไว้” ธามตอบ “เผื่อวันหนึ่งผมจะอยากรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่” เขาเปิดสมุดบันทึกออกไปที่หน้ากลางๆ แล้ววางลงบนพื้น “นี่คือสิ่งที่เขาเขียนไว้ก่อนจะ… ก่อนจะจากไป” เมษาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่หนักอึ้งขึ้นมาในห้องเก็บของนี้ เธอค่อยๆ ก้มลงไปอ่านสิ่งที่ต้นเขียนไว้ แต่ละประโยคเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความรัก ความเสียใจ และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป “ผมรู้สึกเสียใจเหลือเกิน” เมษากล่าวพลางเหลือบตามองธาม “ที่เขาต้องทนทุกข์ทรมานแบบนี้” “เขาเข้มแข็งมากนะครับ” ธามกล่าว “เขาพยายามต่อสู้กับมันจนถึงที่สุด” เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกล่อง เป็นรูปของเมษากับต้นที่ถ่ายด้วยกันในวันครบรอบของทั้งสองคน เมษาใส่ชุดเดรสสีแดงที่สวยงาม และต้นก็สวมสูทที่ดูดี “คุณยังเก็บรูปนี้ไว้อีกเหรอคะ” เมษาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ฉันคิดว่าคุณคงจะ… เก็บทุกอย่างที่เกี่ยวกับฉันไว้” “ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นครับ” ธามรีบแก้ตัว “แต่มันก็… ตกลงมาอยู่ในกล่องนี้โดยบังเอิญ” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ “ผมอยากให้คุณรู้ไว้ เมษา ผมไม่ได้มีเจตนาจะทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจ” “ฉันเข้าใจค่ะ” เมษาตอบ “ฉันแค่… รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อย” เธอค่อยๆ หยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดู เธอกับต้นดูมีความสุขมากในรูปนั้น แต่ตอนนี้เมื่อมองดูอีกครั้ง เธอกลับรู้สึกได้ถึงความว่างเปล่าบางอย่าง “เมษา” ธามเรียกชื่อเธอ “ผมอยากจะถามคุณเรื่องหนึ่ง” “คะ” เมษาเงยหน้ามองเขา “คุณ… ยังรักต้นอยู่ใช่ไหมครับ” คำถามของธามทำให้เมษาชะงักไป เธอไม่แน่ใจว่าจะตอบเขาอย่างไรดี “ฉัน… ฉันไม่รู้ค่ะ” เมษาตอบตามตรง “ฉันรักเขา… แต่ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้ว” “ผมเข้าใจครับ” ธามกล่าว “ผมแค่… แค่อยากรู้” เมษายื่นมือออกไปจับมือของธาม “ขอบคุณนะคะที่คุณเข้าใจ” ธามบีบมือเมษากลับเบาๆ “ผมพร้อมที่จะรอคุณเสมอ” ทั้งสองคนนั่งเงียบๆ อยู่กับความทรงจำของต้นอยู่พักใหญ่ ก่อนที่เมษาจะเอ่ยขึ้น “ฉันว่าเราควรจะปิดกล่องนี้ไว้ก่อนนะคะ” “ครับ” ธามตอบ “ผม… ผมยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันจริงๆ” เมษาพยักหน้า แล้วทั้งสองคนก็ช่วยกันเก็บข้าวของต่างๆ กลับเข้าไปในกล่องไม้เก่าๆ ใบนั้น พวกเขาทั้งคู่ต่างก็มีความทรงจำมากมายเกี่ยวกับต้น และกล่องใบนี้ก็เป็นเหมือนเครื่องเตือนใจถึงอดีตที่ทั้งเจ็บปวดและงดงาม “ขอบคุณนะคะที่ให้ฉันมาช่วย” เมษาพูด “ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลย” “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ” ธามกล่าว “การได้คุยกับคุณ ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย” เมษายิ้มให้ธาม “ถ้ามีอะไรอีก ก็บอกฉันได้เสมอนะคะ” “ครับ” ธามตอบ “ผมจะบอกคุณ” พวกเขาออกจากห้องเก็บของ และกลับมายังพื้นที่คาเฟ่ที่สว่างสดใสกว่าเดิม บรรยากาศภายในห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกและอดีตได้จางหายไป แต่ความรู้สึกที่ได้รับจากการเปิดกล่องใบนั้นกลับยังคงฝังลึกอยู่ในใจของทั้งสองคน