หลังจากวันที่เปิดกล่องของต้น ความสัมพันธ์ของเมษากับธามก็ยิ่งมีพัฒนาการที่ชัดเจนขึ้น เมษาเริ่มที่จะค่อยๆ ปล่อยวางความรู้สึกที่มีต่อต้น แม้ว่าภาพของเขาจะยังคงอยู่ในความทรงจำของเธอ แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้ากับธาม เธอเห็นถึงความรัก ความเข้าใจ และความอดทนที่ธามมีให้เสมอมา “คุณจะไปพรุ่งนี้แล้วใช่ไหมคะ” เมษาถามธาม ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นริมแม่น้ำยามเย็น บรรยากาศรอบกายอบอุ่น สายน้ำสะท้อนแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า “ใช่ครับ” ธามตอบ “ผมต้องไปดูงานที่สาขาเชียงใหม่สักสองสามวัน” “ฉันจะคิดถึงคุณนะคะ” เมษาเอ่ยเสียงเบา ธามหยุดเดิน แล้วหันมามองเมษา “ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน” เขาจับมือของเมษาไว้แน่น “คุณอยากจะไปด้วยกันไหมครับ” เมษาแปลกใจเล็กน้อย “ไป… ไปด้วยเหรอคะ” “ครับ” ธามยิ้ม “ผมอยากให้คุณไปเห็นบรรยากาศของที่นั่นด้วย” เมษาลังเลเล็กน้อย “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจว่าจะสะดวกไหมคะ” “ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณไม่สะดวก” ธามกล่าว “ผมแค่อยากชวนเฉยๆ” “ไม่ค่ะ ฉันอยากไป” เมษาตัดสินใจ “ฉันจะไปค่ะ” ธามยิ้มกว้าง “เยี่ยมเลยครับ” เขาโน้มตัวลงมาจูบหน้าผากของเมษาเบาๆ “ผมดีใจที่คุณจะไปกับผม” การเดินทางไปเชียงใหม่เป็นเหมือนการฮันนีมูนครั้งแรกของทั้งสองคน ธามพาเมษาไปเที่ยวชมสถานที่ต่างๆ ในเชียงใหม่ พาไปลองชิมอาหารพื้นเมืองอร่อยๆ และพาไปดูงานที่สาขาใหม่ของคาเฟ่ “ที่นี่สวยงามมากเลยนะคะ” เมษาเอ่ยชม ขณะที่พวกเขากำลังเดินเล่นอยู่ในไร่ชาเขียวขจี “ใช่ครับ” ธามตอบ “ผมชอบบรรยากาศที่นี่มาก” เขาหันมามองเมษา “คุณชอบไหมครับ” “ชอบมากค่ะ” เมษาตอบ “รู้สึกเหมือนได้หลุดออกจากโลกที่วุ่นวาย” “ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน” ธามกล่าว “เหมือนเราได้มีเวลาอยู่ด้วยกันจริงๆ” ระหว่างที่อยู่ที่เชียงใหม่ ธามได้พาเมษาไปพบกับครอบครัวของเขา ซึ่งเป็นครอบครัวที่อบอุ่นและให้การต้อนรับเมษาเป็นอย่างดี เมษาได้เห็นว่าธามเป็นคนที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับครอบครัวของเขา และนั่นก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกประทับใจในตัวเขามากขึ้น “แม่ของผมชอบคุณมากเลยนะครับ” ธามบอกเมษา ขณะที่พวกเขากำลังขับรถกลับที่พัก “ฉันก็ชอบแม่ของคุณเหมือนกันค่ะ” เมษาตอบ “ท่านใจดีมาก” “ผมดีใจนะเมษา” ธามกล่าว “ที่ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี” เมื่อกลับมาถึงกรุงเทพฯ ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น พวกเขาเริ่มวางแผนอนาคตร่วมกัน ธามเริ่มมองเห็นภาพของเมษาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาอย่างจริงจัง วันหนึ่ง ธามพาเมษาไปที่คาเฟ่ “สายธารแห่งความหลัง” ในวันหยุด ขณะที่ร้านกำลังจะปิด “คุณมีอะไรจะบอกฉันหรือเปล่าคะ” เมษาถาม ขณะที่ธามกำลังจะเดินไปที่ห้องเก็บของ “มีครับ” ธามตอบ “แต่ขอเวลาผมสักครู่นะครับ” ธามหายเข้าไปในห้องเก็บของสักพัก ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับกล่องไม้เก่าๆ ใบนั้น “กล่องของต้น” เมษาเอ่ยขึ้น ธามวางกล่องลงบนโต๊ะ แล้วเปิดมันออก “ผมคิดว่า… ผมอยากจะเก็บมันไว้ที่นี่” เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปของเขากับต้น “ผมจะเก็บรูปนี้ไว้ที่นี่” เขาวางรูปนั้นไว้บนชั้นวางของในคาเฟ่ เมษาเดินเข้าไปหาธาม แล้วเอื้อมมือไปกอดเขา “ขอบคุณนะคะ” “ผม… ผมอยากจะขอบคุณคุณ” ธามกล่าว “ที่ช่วยให้ผมก้าวผ่านมันมาได้” “เราจะก้าวผ่านมันไปด้วยกันค่ะ” เมษาบอก ธามมองเมษาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก “คุณคือความสุขของผมนะเมษา” “คุณก็เหมือนกันค่ะคุณธาม” เมษาตอบ ทั้งสองคนยืนกอดกันท่ามกลางบรรยากาศอันอบอุ่นของคาเฟ่ “สายธารแห่งความหลัง” กล่องของต้นยังคงอยู่ที่นั่น เป็นเครื่องเตือนใจถึงอดีต แต่ความสุขและความรักที่เมษากับธามมีให้กันในปัจจุบัน กลับเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด และเป็นความหวังสำหรับอนาคตที่สดใสกว่าเดิม