"ความรัก... มันเป็นสิ่งที่มีหลายรูปแบบนะคะคุณภาคิน" แก้วตาพูดต่อ น้ำเสียงของเธอสงบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "ความรักแบบที่คุณเคยมีให้ฉัน... มันคือความคาดหวัง ความต้องการที่จะครอบครอง ซึ่งสุดท้ายมันก็บีบคั้นจนฉันแทบจะหายใจไม่ออก" ภาคินนิ่งอึ้งไปกับคำพูดของแก้วตา เขาไม่เคยคิดว่าแก้วตาจะมองความสัมพันธ์ของพวกเขาในมุมนี้มาก่อนเลย "แล้ว... แล้วความรักแบบไหนล่ะ ที่แก้วตาต้องการ" ภาคินถาม เสียงของเขาแผ่วเบาลง ราวกับว่าเขาไม่แน่ใจในคำตอบที่กำลังจะได้รับ แก้วตาเดินออกจากที่ตั้งของภาพวาดทะเลสีคราม เธอกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานของเธอ หยิบดินสอขึ้นมาจรดลงบนกระดาษเปล่า "ความรักที่ฉันต้องการ... คือความเข้าใจค่ะ" แก้วตาเริ่มอธิบาย "คือการยอมรับในตัวตนของกันและกัน ไม่ใช่การพยายามจะเปลี่ยนอีกฝ่ายให้เป็นในแบบที่เราอยากให้เป็น" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง มองออกไปนอกหน้าต่าง เหมือนกำลังนึกถึงอะไรบางอย่าง "คือการที่เรารู้สึกปลอดภัยที่จะเป็นตัวเอง... โดยไม่ต้องกลัวว่าจะถูกตัดสิน หรือถูกทอดทิ้ง" แก้วตากล่าวต่อ "คือการที่เราสามารถเติบโตไปพร้อมๆ กัน โดยที่ไม่ต้องรู้สึกว่าถูกฉุดรั้ง หรือถูกบั่นทอน" ภาคินมองภาพแก้วตาที่กำลังตั้งใจวาดรูป เขามองเห็นความสุขที่เปล่งประกายออกมาจากตัวเธออย่างแท้จริง เป็นความสุขที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในตอนที่อยู่ด้วยกัน "ฉัน... ฉันเคยทำผิดพลาดไปเยอะมากเลยแก้วตา" ภาคินยอมรับ "ฉันเคยคิดว่าการได้ครอบครองเธอ คือความสุข แต่จริงๆ แล้ว... การที่เธอเป็นอิสระต่างหาก คือสิ่งที่สวยงามที่สุด" "ที่คุณพูดว่า 'อิสระ'..." แก้วตาเงยหน้าขึ้นมองภาคิน "คุณหมายถึงการที่ฉันไม่ต้องอยู่กับคุณอีกต่อไป หรือคะ" "ไม่ใช่แบบนั้นนะแก้วตา" ภาคินรีบแก้ตัว "ฉันหมายถึง... การที่เธอได้เป็นตัวของตัวเอง ได้ทำในสิ่งที่เธอรัก ได้ค้นพบความสุขในแบบของเธอเอง" เขาเดินเข้ามาใกล้แก้วตามากขึ้น ชะโงกหน้ามองดูภาพวาดของเธอ "ฉันไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมฉันถึงมองข้ามอะไรที่สวยงามแบบนี้ไปได้" ภาคินพูด เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ "ฉันเคยคิดว่าศิลปะของเธอ... มันเป็นแค่การตอบสนองความต้องการของฉัน ฉันไม่เคยคิดว่ามันคือตัวตนที่แท้จริงของเธอ" "คุณไม่เคยเห็นค่า... ในสิ่งที่ฉันเป็น" แก้วตากล่าว "คุณเห็นแต่สิ่งที่อยากจะเห็น... ในแบบที่คุณอยากจะให้เป็น" "ฉันขอโทษจริงๆ นะแก้วตา" ภาคินกล่าว "ฉัน... ฉันอยากขอโอกาสอีกครั้งได้ไหม" แก้วตายิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นอ่อนโยน แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดขาด "โอกาสอะไรคะคุณภาคิน" เธอถาม "โอกาสที่จะทำให้ฉันเจ็บปวดอีกครั้ง หรือคะ" "ไม่นะแก้วตา" ภาคินส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "ฉัน... ฉันอยากจะเริ่มต้นใหม่กับเธอ" "เริ่มต้นใหม่... กับใครคะ" แก้วตาเลิกคิ้ว "กับฉัน... ที่ตอนนี้ไม่ใช่แก้วตาคนเดิมแล้ว หรือคะ" "ฉันรู้ว่าเธอเปลี่ยนไป... และฉันก็ชอบการเปลี่ยนแปลงนี้" ภาคินกล่าว "ฉันชอบที่เธอมีความมั่นใจมากขึ้น มีความสุขมากขึ้น" "คุณภาคินคะ" แก้วตาค่อยๆ วางดินสอลง "การเปลี่ยนแปลงของฉัน... มันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะคุณ" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "มันเกิดขึ้นเพราะฉัน... เลือกที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพื่อตัวเอง" "แล้ว... แล้วฉันล่ะ" ภาคินถาม เสียงของเขาสั่นเครือ "ฉัน... ไม่มีที่ยืนในชีวิตของเธอแล้วใช่ไหม" แก้วตานั่งนิ่งไปพักหนึ่ง เธอพยายามเลือกใช้คำพูดอย่างระมัดระวัง "คุณภาคินคะ" แก้วตาถอนหายใจเบาๆ "คุณเคยบอกว่าฉันเป็นเหมือนนางเงือก... ที่พยายามจะอยู่บนบก" "ใช่... ฉันเคยพูดแบบนั้น" ภาคินพยักหน้า "แต่วันนี้... ฉันได้กลับสู่ทะเลของฉันแล้วค่ะ" แก้วตากล่าว "ที่นั่น... คือที่ที่ฉันเป็นอิสระ ที่นั่น... คือที่ที่ฉันมีความสุข" "หมายความว่า... เธอจะไม่กลับมาหาฉันอีกแล้วใช่ไหม" ภาคินถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้วค่ะคุณภาคิน" แก้วตาตอบ "เมื่อก่อน... ฉันเคยรักคุณมาก ทุ่มเททุกอย่างเพื่อคุณ แต่ตอนนี้... ความรักแบบนั้นมันได้จางหายไปแล้ว" "แล้ว... แล้วความรู้สึกอื่นล่ะ" ภาคินถามอย่างมีความหวัง "ความรู้สึกที่เคยมีให้กัน... มันไม่เหลือเลยจริงๆ เหรอ" "มันเหลือค่ะ... เป็นความทรงจำ" แก้วตากล่าว "เป็นความทรงจำที่สอนให้ฉันเรียนรู้... ว่าความรักที่แท้จริงเป็นอย่างไร" ภาคินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี ภาพแก้วตาที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา ดูห่างไกลเหลือเกิน จากแก้วตาคนเดิมที่เคยอ่อนแอ และยอมทุกอย่าง "ฉัน... ฉันเข้าใจแล้ว" ภาคินกล่าว "ฉัน... ฉันขอโทษอีกครั้งนะ ที่เคยทำร้ายเธอ" เขาหันหลังกลับ และเดินออกจากสตูดิโอไป ทิ้งให้แก้วตานั่งอยู่ท่ามกลางผลงานศิลปะของเธอ แก้วตาปล่อยให้สายตาของเธอทอดมองไปที่ประตูที่ปิดลง เธอไม่ได้รู้สึกเศร้า หรือเจ็บปวดอีกแล้ว มีเพียงแต่ความโล่งใจ และความรู้สึกที่ได้ปลดปล่อย เธอหยิบดินสอขึ้นมาอีกครั้งจรดลงบนกระดาษเปล่า ปลายดินสอเริ่มลากเส้นอย่างมั่นคง สร้างสรรค์รูปทรงใหม่ๆ บนผืนกระดาษ "นี่คือฉัน... ในแบบของฉัน" แก้วตากล่าวกับตัวเองเบาๆ