แก้วตาแทบจะกลั้นหายใจ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะทะลุออกมาจากอกเมื่อเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า ภาคินที่เคยเย็นชาและห่างเหิน บัดนี้กลับแสดงท่าทีอ่อนโยน ราวกับว่าโลกทั้งใบของเขามีเพียงพิมพ์ชนกคนเดียว มือที่ประคองเอวของอีกฝ่าย ดวงตาที่มองกันอย่างลึกซึ้ง มันคือภาพที่บาดลึกเข้าไปในจิตใจของแก้วตาจนแทบจะแตกสลาย "อรุณว่าไงนะ?" เสียงของพิมพ์ชนกดังขึ้นเมื่อเธอหันมาเห็นแก้วตาที่นั่งอยู่ พิมพ์ชนกมีท่าทีประหลาดใจเล็กน้อย แต่รอยยิ้มของเธอก็ยังคงสวยงาม "อ้าว คุณแก้วตา มาอยู่ที่นี่เอง" "สวัสดีค่ะ คุณพิมพ์ชนก" แก้วตาฝืนยิ้มตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "พอดี...แวะมานั่งพักเฉยๆ ค่ะ" "โชคดีจังเลยค่ะที่ได้เจอคุณภาคินกับคุณแก้วตาในที่เดียวกัน" พิมพ์ชนกพูด พลางเดินเข้ามาใกล้โต๊ะของแก้วตา "กำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่คะ" "กำลังคุยเรื่องงานออกแบบค่ะ" ภาคินตอบแทน "คุณแก้วตากำลังจะออกแบบรูปปั้นให้พิมพ์ชนก" "โอ้โห! จริงเหรอคะ" พิมพ์ชนกหันมามองแก้วตาด้วยความตื่นเต้น "ดีใจจังเลยค่ะ ฉันชอบงานของคุณแก้วตามากเลยนะ" แก้วตารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น เธอพยายามยิ้มตอบ "ขอบคุณค่ะ" "คุณแก้วตาจะทำเป็นรูปปั้นอะไรเหรอคะ" พิมพ์ชนกถามอย่างอยากรู้อยากเห็น "ฉันตื่นเต้นจังเลย" ภาคินหันไปมองแก้วตา "ก็รูปปั้นนางเงือกสองตนที่กำลังกอดกันไง" พิมพ์ชนกตาโตขึ้น "จริงเหรอคะ! คุณภาคินเคยเล่าให้ฟังว่าอยากได้แบบนี้จริงๆ เหรอคะ" "ใช่" ภาคินตอบ "เธอเคยบอกว่าชอบนิทานเกี่ยวกับนางเงือก" "ว้าว...ขอบคุณมากนะคะคุณภาคิน" พิมพ์ชนกหันไปซบไหล่ภาคินเบาๆ "แล้วคุณแก้วตาจะทำเป็นแบบไหนคะ" แก้วตากลืนน้ำลายลงคอ "ก็...กำลังคิดอยู่ค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "อยากให้มันดูสวยงามและสื่อถึงความรักค่ะ" "แน่ใจนะว่าความรัก" เสียงของภาคินแทรกขึ้นอย่างเนิบนาบ "หรืออยากจะสื่อถึงอะไรที่มัน...ซับซ้อนกว่านั้น" แก้วตาชะงักไป คำพูดของภาคินเหมือนจะสื่อความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แต่แววตาของเขากลับอ่านไม่ออก "คุณภาคินหมายถึงอะไรคะ" แก้วตาถาม ภาคินยิ้มมุมปาก "ก็แค่อยากรู้ว่างานออกแบบของแก้วตา จะมีมุมมองที่แตกต่างจากคนทั่วไปแค่ไหน" "ฉันว่าคุณภาคินคิดมากไปแล้วค่ะ" พิมพ์ชนกหัวเราะเบาๆ "งานของคุณแก้วตาต้องออกมาดีที่สุดอยู่แล้ว" "ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" ภาคินตอบ พลางหันไปจับมือของพิมพ์ชนก "เพราะฉันทุ่มเททุกอย่างให้กับการออกแบบครั้งนี้" คำว่า "ทุ่มเททุกอย่าง" มันบาดลึกเข้าไปในหัวใจของแก้วตา ราวกับมีเศษแก้วตำอยู่ที่ขั้วหัวใจ เธอพยายามมองหาความหมายอื่นในคำพูดนั้น แต่ก็ไม่พบ "คุณแก้วตาคะ" พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้น "คุณจะใช้เวลานานไหมคะในการออกแบบ" "คงไม่นานเกินไปค่ะ" แก้วตาตอบ "ฉันจะพยายามทำให้เสร็จเร็วที่สุด" "ดีจังเลยค่ะ" พิมพ์ชนกยิ้ม "ฉันจะได้เอาไปตั้งไว้ที่ห้องนอนเร็วๆ" แก้วตารู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง เธอพยายามมองไปที่อื่น พยายามไม่ให้สายตาของเธอไปปะทะกับภาพของภาคินและพิมพ์ชนกที่กำลังยืนเคียงข้างกัน "ถ้าอย่างนั้น ฉันกับพิมพ์ชนกขอตัวก่อนนะคะ" ภาคินบอก "เรามีนัดที่ต้องไปต่อ" "ค่ะ" แก้วตาตอบ พลางก้มหน้าลงมองแก้วกาแฟของตัวเอง ภาคินหันไปมองแก้วตาอีกครั้ง "ถ้ามีอะไรติดขัด หรือต้องการความช่วยเหลือ บอกฉันได้เสมอ" คำพูดนั้น...มันเป็นคำพูดที่แก้วตารอคอยมาตลอด จากเขา แต่ทำไมในวันนี้ มันกลับฟังดูว่างเปล่าและไร้ความหมาย "ขอบคุณค่ะ" แก้วตาตอบเสียงแผ่ว ภาคินและพิมพ์ชนกเดินออกจากร้านไป ทิ้งแก้วตาให้นั่งนิ่งอยู่กับที่ ความเงียบภายในร้านกาแฟที่เคยอบอุ่น ตอนนี้กลับกลายเป็นความอ้างว้างที่กัดกินหัวใจ "คุณแก้วตาคะ" เสียงของคุณอรุณดังขึ้น "รับอะไรเพิ่มไหมคะ" แก้วตาเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร้าน "ไม่เป็นไรค่ะคุณอรุณ ฉันขอเช็คบิลเลยค่ะ" "วันนี้ดูเหนื่อยๆ นะคะ" คุณอรุณพูด พลางเดินไปหยิบใบเสร็จ "มีอะไรให้ช่วยบอกได้นะคะ" "ขอบคุณค่ะ" แก้วตาตอบ พลางหยิบกระเป๋าขึ้นมา ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น เสียงของภาคินก็ดังขึ้นอีกครั้ง "แก้วตา" แก้วตาหันไปมองด้วยความตกใจ ภาคินยืนอยู่ที่ประตูร้านอีกครั้ง ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย "มีอะไรอีกคะ คุณภาคิน" แก้วตาถาม "ฉันลืมบอกไป" ภาคินพูด "พิมพ์ชนกอยากได้รูปปั้นนางเงือกที่มีรายละเอียดเพิ่มเติม" แก้วตาขมวดคิ้ว "รายละเอียดเพิ่มเติม?" "ใช่" ภาคินพยักหน้า "เธออยากให้มีเกล็ดมุกเล็กๆ ประดับอยู่บนปีกของนางเงือก และอยากให้มีดอกไม้ทะเลสีม่วงแซมอยู่รอบๆ ฐาน" แก้วตารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังแตกสลายภายในอก การออกแบบที่เธอคิดไว้ทั้งหมดกำลังถูกบิดเบือนไปจากความต้องการของเธอเอง "แต่...แต่ว่า..." แก้วตาเริ่มพูด "ฉันคิดว่าถ้าเพิ่มรายละเอียดเหล่านั้นเข้าไป อาจจะทำให้งานดู...รกเกินไปนะคะ" "ฉันรู้ว่าเธอคิดอย่างนั้น" ภาคินพูด "แต่พิมพ์ชนกอยากได้แบบนั้นจริงๆ" แก้วตากลืนน้ำลายลงคอ เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ "ค่ะ" แก้วตาตอบเสียงเบา "ฉันจะพยายามใส่รายละเอียดเหล่านั้นเข้าไปค่ะ" ภาคินพยักหน้า "ดีมาก" เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจนะ ว่านี่มันสำคัญกับพิมพ์ชนกแค่ไหน" แก้วตาไม่ตอบ เธอทำได้เพียงพยักหน้า น้ำตาเอ่อคลอเบ้า "ถ้าเธอต้องการอะไรเพิ่มเติม บอกฉันนะ" ภาคินพูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกไปอีกครั้ง แก้วตานั่งนิ่ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงมหาสมุทรอันมืดมิด ภาพของนางเงือกสองตนที่กำลังกอดกัน ภาพที่ควรจะสวยงามและสื่อถึงความรัก กลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของความเจ็บปวดและความผิดหวัง เธอเงยหน้าขึ้นมองคุณอรุณที่ยืนมองเธอด้วยความเป็นห่วง "ไม่เป็นไรนะคะคุณแก้วตา" คุณอรุณปลอบ "บางที...ความรักก็ต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่างเสมอ" แก้วตาไม่ตอบ เธอเพียงแค่พยักหน้า น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ บัดนี้ก็ไหลรินออกมาไม่หยุด