หลังจากวันนั้นที่ร้านกาแฟ แก้วตาก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ แต่วันเวลาที่ผ่านไปกลับไม่ได้ช่วยเยียวยาบาดแผลในใจของเธอเลยสักนิด ทุกครั้งที่เธอหยิบดินสอขึ้นมาวาดภาพ หรือปั้นรูปจำลอง ดวงตาของเธอจะฉายแววแห่งความเจ็บปวด ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับรูปปั้นนางเงือกสองตน ที่บัดนี้เต็มไปด้วยรายละเอียดที่เธอไม่เคยต้องการ "นี่คือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ เหรอ ภาคิน" แก้วตากระซิบกับตัวเอง พลางใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนรูปปั้นนางเงือกที่กำลังปั้นอยู่ เธอพยายามทำทุกอย่างให้สมบูรณ์แบบที่สุดตามคำขอของภาคิน ทั้งเกล็ดมุกที่ประดับบนปีก และดอกไม้ทะเลสีม่วงที่แซมอยู่รอบๆ ฐาน แต่ยิ่งเธอพยายามมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าหัวใจของเธอกำลังถูกฉีกขาดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย "ถ้าทำไม่เสร็จภายในวันศุกร์นี้ งานประกวดออกแบบของเราอาจจะเสียโอกาสนะ" เสียงของเจ้านายของเธอ ดังขึ้นในหัว แก้วตาถอนหายใจยาว เธอต้องทำให้เสร็จ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม "คุณอรุณคะ" แก้วตาโทรศัพท์ไปหาเจ้าของร้านกาแฟ "ฉันรบกวนหน่อยได้ไหมคะ" "มีอะไรหรือเปล่าคะคุณแก้วตา" เสียงของคุณอรุณฟังดูเป็นห่วง "คือ...ฉันอยากได้อะไรบางอย่างค่ะ" แก้วตาอธิบาย "ฉันอยากได้เศษเปลือกหอยมุกเล็กๆ ที่สวยๆ ค่ะ สำหรับประดับงานออกแบบของฉัน" "อ๋อ ได้สิคะ" คุณอรุณตอบ "เดี๋ยวฉันลองหาดูให้นะคะ ถ้ามีที่ไหนสวยๆ ฉันจะรีบแจ้งไป" "ขอบคุณค่ะคุณอรุณ" แก้วตาพูดด้วยน้ำเสียงที่แทบจะหมดแรง "ฉัน...ฉันรู้สึกแย่มากเลยค่ะ" "ไม่เป็นไรนะคะคุณแก้วตา" คุณอรุณปลอบ "บางที...การยอมทำอะไรบางอย่างที่เราไม่ต้องการในตอนแรก อาจจะนำไปสู่สิ่งที่ดีกว่าในวันข้างหน้าก็ได้นะคะ" "ฉันไม่แน่ใจค่ะ" แก้วตาตอบ "ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ" "คุณแก้วตาคะ" คุณอรุณพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "คุณเป็นนักออกแบบที่เก่งมากนะ ความสามารถของคุณเป็นที่ประจักษ์ ถ้าคุณยังมีความหวัง ฉันเชื่อว่าคุณจะผ่านมันไปได้" คำพูดให้กำลังใจของคุณอรุณทำให้แก้วตารู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังไม่มากพอ "ขอบคุณค่ะคุณอรุณ" แก้วตาตอบ "ถ้าคุณอรุณหาเปลือกหอยมุกได้แล้ว รบกวนติดต่อฉันนะคะ" "แน่นอนค่ะ" คุณอรุณรับปาก วันเวลาผ่านไป แก้วตายังคงทำงานออกแบบอย่างหนัก เธอแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน ความเหนื่อยล้าสะสมอยู่เต็มร่างกาย แต่จิตใจของเธอกลับยิ่งอ่อนแอลงไปทุกที เย็นวันหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังนั่งปั้นรูปปั้นนางเงือกอยู่ ภาคินก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูสตูดิโอของเธอ "แก้วตา" ภาคินเรียก "ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย" แก้วตาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณภาคิน..." "ฉันอยากให้เธอรู้ว่า" ภาคินพูด พลางเดินเข้ามาในสตูดิโอ "ฉันเห็นความทุ่มเทของเธอ" แก้วตากลืนน้ำลายลงคอ "ฉัน...ฉันกำลังพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" "ฉันรู้" ภาคินพูด "พิมพ์ชนกชอบผลงานของเธอมาก" คำพูดนั้น...มันทำให้แก้วตารู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำซ้ำเติม "คุณภาคินคะ" แก้วตาเริ่มพูด "ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณค่ะ" ภาคินเลิกคิ้ว "ว่ามาสิ" "ฉัน...ฉันอยากให้คุณช่วยบอกพิมพ์ชนกค่ะ" แก้วตาพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ "ว่าบางที...รายละเอียดบางอย่าง อาจจะมากเกินไป" ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาดูครุ่นคิด "ฉันเข้าใจว่าเธออาจจะรู้สึกอย่างนั้น" ภาคินพูด "แต่พิมพ์ชนกก็มีความต้องการของเธอเหมือนกัน" "แต่...ถ้ามันมากเกินไปจริงๆ ล่ะคะ" แก้วตาถาม "มันอาจจะทำให้งานไม่สวยงามอย่างที่ควรจะเป็น" "ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอ" ภาคินพูด "ฉันรู้ว่าเธอจะหาวิธีจัดการกับมันได้" "แต่คุณภาคินคะ" แก้วตาวิงวอน "ฉันอยากให้งานนี้ออกมาสมบูรณ์แบบจริงๆ ไม่ใช่แค่ทำตามความต้องการของคนๆ เดียว" ภาคินมองแก้วตาอย่างพิจารณา "เธออยากจะสื่ออะไรถึงฉัน แก้วตา" แก้วตาสะดุ้ง "ฉัน...ฉันแค่อยากให้งานออกแบบชิ้นนี้ มันออกมาดีที่สุดค่ะ" "ฉันรู้" ภาคินพูด "และฉันก็เชื่อว่ามันจะเป็นอย่างนั้น" "แต่ถ้า...ถ้าพิมพ์ชนกไม่พอใจล่ะคะ" แก้วตาถาม "คุณภาคินจะทำอย่างไร" ภาคินหัวเราะเบาๆ "เธอไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก" แก้วตารู้สึกเหมือนกำลังจะร้องไห้ เธอพยายามอย่างที่สุดที่จะอดทน แต่ยิ่งเธออดทน เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกบีบคั้น "คุณภาคินคะ" แก้วตาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันขอแค่คุณ...ช่วยคุยกับพิมพ์ชนกเรื่องนี้จริงๆ จังๆ เถอะค่ะ" ภาคินถอนหายใจ "เอาเถอะ" เขาพูด "ถ้าเธออยากให้ฉันคุย ฉันก็จะคุย" แก้วตารู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ" "แต่มีอีกเรื่องหนึ่ง" ภาคินพูด "ฉันต้องการให้เธอออกแบบเครื่องประดับเล็กๆ ให้พิมพ์ชนกด้วย" แก้วตาตาโต "เครื่องประดับ?" "ใช่" ภาคินพยักหน้า "เป็นสร้อยคอที่ทำจากไข่มุกเม็ดเล็กๆ หลายๆ เม็ด" "แต่...คุณภาคินคะ" แก้วตาเริ่มโต้แย้ง "ฉันเป็นนักออกแบบเครื่องประดับนะ ฉันรู้ว่าการออกแบบสร้อยคอจากไข่มุกเม็ดเล็กๆ มันต้องใช้ความละเอียดอ่อนมาก" "ฉันรู้" ภาคินตอบ "และนั่นคือเหตุผลที่ฉันมาหาเธอ" แก้วตารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าภาคินจะขอให้เธอออกแบบเครื่องประดับให้กับผู้หญิงที่เขา...รัก "ฉัน...ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทำได้นะคะ" แก้วตาตอบเสียงแผ่ว "ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอ" ภาคินพูด "เธอทำได้แน่นอน" แก้วตากลืนน้ำลายลงคอ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่เธอไม่ต้องการ "ค่ะ" แก้วตาตอบ "ฉันจะทำให้ดีที่สุดค่ะ" ภาคินยิ้มให้เธอ "ขอบใจนะแก้วตา" หลังจากภาคินกลับไป แก้วตาก็นั่งนิ่งอยู่กับที่ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเกินกว่าจะทำอะไรต่อไป รูปปั้นนางเงือกที่กำลังจะเสร็จสมบูรณ์ เครื่องประดับไข่มุกที่เธอต้องออกแบบ มันเหมือนเป็นภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าที่เธอจะแบกรับได้ "นี่คือสิ่งที่เขาต้องการ" แก้วตากระซิบกับตัวเอง "และนี่คือสิ่งที่ฉันต้องยอมทำ" เธอหยิบดินสอขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเธอสะท้อนภาพของภาคินและพิมพ์ชนกที่กำลังมีความสุข ภาพนั้นทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวด แต่ก็เป็นแรงผลักดันให้เธอต้องทำมันต่อไป