แก้วตานั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน แสงไฟสลัวๆ ส่องกระทบรูปปั้นนางเงือกที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว เกล็ดมุกสีขาววาววับสะท้อนแสงไฟ ดอกไม้ทะเลสีม่วงเล็กๆ ที่แซมอยู่รอบฐาน ดูราวกับมีชีวิต แก้วตาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน "สุดท้าย...มันก็ออกมาเป็นแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอหยิบสร้อยคอไข่มุกขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด ไข่มุกแต่ละเม็ดถูกคัดสรรมาอย่างดี ประดับลงบนสายสร้อยเงินอย่างประณีต มันเป็นงานที่เธอภาคภูมิใจ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างสุดแสน "นี่คือของขวัญที่เธอต้องการจริงๆ เหรอ ภาคิน" แก้วตาถามในใจ เธอหลับตาลง พยายามลบภาพของภาคินที่ยืนอยู่เคียงข้างพิมพ์ชนกออกไป ภาพใบหน้าที่มีความสุขของพิมพ์ชนกเมื่อได้รับของขวัญชิ้นนี้ มันคือภาพที่เธอต้องจดจำ "คุณแก้วตาคะ" เสียงของอรุณดังขึ้นจากด้านนอกสตูดิโอ "ดิฉันมีอะไรจะให้ค่ะ" แก้วตาเดินไปเปิดประตู พบอรุณยืนถือถุงกระดาษใบเล็กไว้ในมือ "อะไรคะคุณอรุณ" แก้วตาถาม "นี่ค่ะ" อรุณยื่นถุงกระดาษให้ "ดิฉันไปเจอมาที่ร้านขายของเก่าเมื่อเช้านี้ เห็นแล้วนึกถึงคุณ" แก้วตาเปิดถุงกระดาษออก ข้างในคือเปลือกหอยมุกสีขาวนวลขนาดเล็ก ที่มีลวดลายสวยงามราวกับถูกสลักเสลามาอย่างประณีต "สวยจังเลยค่ะ" แก้วตาอุทานอย่างประหลาดใจ "ขอบคุณนะคะคุณอรุณ" "ไม่เป็นไรค่ะ" อรุณยิ้ม "คุณแก้วตาคะ ดิฉันมีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ" "ค่ะ" แก้วตารับปาก "คุณแก้วตาคะ" อรุณพูดต่อ "บางที...ความรักก็ไม่ได้หมายถึงการได้ครอบครองเสมอไปนะคะ" แก้วตาเงยหน้ามองอรุณอย่างสงสัย "การยอมปล่อยวางในบางครั้ง" อรุณพูด "อาจจะนำมาซึ่งความสุขที่แท้จริงก็ได้" "คุณอรุณหมายถึงอะไรคะ" แก้วตาถาม "ก็...อย่างเช่นเรื่องของรูปปั้นนางเงือกที่คุณกำลังทำอยู่" อรุณพูด "คุณแก้วตาคะ บางที...นางเงือกตนนั้นอาจจะไม่ได้ต้องการกอดใครตลอดไปก็ได้" แก้วตารู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นเตือนบางอย่างในจิตใจ "ดิฉันเชื่อว่าคุณแก้วตาเป็นนักออกแบบที่เก่งมาก" อรุณกล่าวเสริม "และคุณจะสร้างสรรค์ผลงานที่สวยงามออกมาเสมอ" "ขอบคุณค่ะคุณอรุณ" แก้วตากล่าว "คำพูดของคุณ...ช่วยให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยค่ะ" หลังจากอรุณกลับไป แก้วตาก็ةกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง เธอหยิบเปลือกหอยมุกที่อรุณให้มาขึ้นมาพิจารณา ลวดลายบนเปลือกหอยนั้นดูเหมือนจะเป็นสัญลักษณ์ของบางสิ่งที่เธอเคยลืมไป "ความสุขที่แท้จริง..." แก้วตาพึมพำ วันต่อมา ภาคินก็เดินทางมารับงานออกแบบที่สตูดิโอของแก้วตา "เสร็จแล้วใช่ไหม" ภาคินถาม เสียงของเขาฟังดูมีความคาดหวัง "ค่ะ" แก้วตาตอบ พลางยื่นรูปปั้นนางเงือกและสร้อยคอไข่มุกให้เขา ภาคินรับของทั้งสองชิ้นไปพิจารณา เขาใช้เวลาสักครู่หนึ่งในการชื่นชมผลงาน "สวยมาก" ภาคินกล่าว "พิมพ์ชนกต้องดีใจมากแน่ๆ" แก้วตาพยายามยิ้มตอบ "ฉันหวังว่าอย่างนั้นค่ะ" "เธอทำได้ดีมากแก้วตา" ภาคินพูด "ฉันไม่ผิดหวังเลย" แก้วตารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะแตกสลาย คำชมเชยนั้น...มันไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ "คุณภาคินคะ" แก้วตาเอ่ยขึ้น "ฉันขอถามอะไรคุณอย่างหนึ่งได้ไหมคะ" "ว่ามาสิ" ภาคินตอบ "ทำไมคุณถึง...ถึงรักพิมพ์ชนกมากขนาดนั้นคะ" แก้วตาถาม ภาคินมองแก้วตาอย่างพิจารณา "มันเป็นเรื่องที่อธิบายยากนะแก้วตา" เขาตอบ "เธอเป็นเหมือน...แสงสว่างในชีวิตของฉัน" แก้วตาได้แต่พยักหน้า เธอพยายามกลั้นน้ำตา "ฉัน...ฉันขอให้คุณมีความสุขนะคะ" แก้วตาพูด ภาคินยิ้มให้เธอ "ขอบใจนะแก้วตา" เมื่อภาคินจากไป แก้วตาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เธอหยิบเปลือกหอยมุกที่อรุณให้มาขึ้นมา กอดมันไว้แน่น "บางที...ความสุขที่แท้จริง ก็คือการได้เห็นคนที่เรารักมีความสุข" แก้วตากระซิบกับตัวเอง "แม้ว่าความสุขนั้น...จะไม่ได้มีเราอยู่ด้วยก็ตาม" เธอหลับตาลงอีกครั้ง ภาพของนางเงือกสองตนที่กำลังกอดกันปรากฏขึ้นในความคิด แต่คราวนี้ ภาพนั้นไม่ได้ทำให้เธอเจ็บปวดอีกต่อไป เธอรู้ดีว่าเธอได้ทำหน้าที่ของเธออย่างดีที่สุดแล้ว และบางที...นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่งบางอย่างที่ดีกว่าเดิม สำหรับเธอ.