ธามรีบเดินทางกลับมายังบริษัทด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก เขามีลางสังหรณ์ใจว่าการมาของคุณรัญชิดาครั้งนี้ไม่น่าจะใช่เรื่องดีแน่ๆ เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้องทำงาน เลขาของเขาก็ผายมือไปยังหญิงสาวที่นั่งรออยู่แล้ว รัญชิดาเงยหน้าขึ้นมองธาม ดวงตาของเธอฉายแววบางอย่างที่ธามไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ใช่ความโกรธแค้น ไม่ใช่ความผิดหวัง แต่เป็นความมุ่งมั่นที่น่ากลัว "นั่งสิ" ธามกล่าวอย่างสุภาพ แต่แฝงไว้ด้วยความเย็นชา "มีอะไร" รัญชิดายิ้มมุมปาก "ฉันมาเพื่อบอกความจริงบางอย่างกับคุณ ธาม" "ความจริงอะไร" ธามถาม พลางนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้าม "ความจริงเกี่ยวกับพริมา" รัญชิดากล่าว "ความจริงที่ว่าเธอไม่ได้รักคุณเลย" ธามขมวดคิ้ว "คุณพูดเรื่องอะไร" "ฉันเห็นมาตลอด" รัญชิดากล่าว น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ "ตั้งแต่คุณกับเธอแต่งงานกัน ฉันเห็นว่าเธอพยายามปรับตัวเข้าหาคุณ เห็นว่าเธอพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้คุณมีความสุข แต่คุณเคยถามตัวเองไหมว่าทั้งหมดที่เธอทำไปนั้น เพราะความรักจริงๆ หรือเพราะอะไร" "คุณกำลังจะบอกว่าพริมาหลอกผมอย่างนั้นเหรอ" ธามถาม เสียงของเขาเริ่มดังขึ้น "ไม่ใช่การหลอกลวงทั้งหมดหรอก" รัญชิดากล่าว "แต่เธอเข้ามาในชีวิตคุณ เพราะคุณบังคับเธอ เธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอถูกเลือกมาแทนที่ฉัน เธอเป็นแค่ตัวสำรอง" คำพูดของรัญชิดาเหมือนมีดที่กรีดลงไปกลางใจของธาม เขานึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมา นึกถึงความรู้สึกของพริมาที่เคยแสดงออกถึงความลังเลและไม่แน่ใจในตอนแรก "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดเรื่องพริมา" ธามกล่าวเสียงแข็ง "คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินความรู้สึกของใคร" "ฉันมีสิทธิ์" รัญชิดากล่าว "เพราะฉันรู้ว่าความรักที่แท้จริงเป็นอย่างไร" เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "คุณรู้ไหม ธาม ที่คุณแต่งงานกับพริมา เพราะคุณเข้าใจผิดคิดว่าเธอคือคนที่แม่ของคุณต้องการให้คุณแต่งงานด้วย" ธามนิ่งอึ้ง "คุณหมายความว่ายังไง" "คุณแม่ของคุณท่านไม่ได้ต้องการให้คุณแต่งงานกับพริมา" รัญชิดากล่าว "ท่านต้องการให้คุณแต่งงานกับฉันต่างหาก" เรื่องราวทั้งหมดถาโถมเข้ามาในความคิดของธาม เขาจำได้ว่าตอนที่แม่ของเขาบอกเรื่องการแต่งงาน ท่านพูดถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่ท่านอยากให้เขาแต่งงานด้วย แต่ท่านไม่เคยเอ่ยชื่อออกมาตรงๆ เพียงแต่บอกว่าเป็นคนที่ท่านเลือกไว้แล้ว และเมื่อทุกอย่างเกิดขึ้น พริมาก็ปรากฏตัวขึ้นมาแทนที่ "เป็นไปไม่ได้" ธามปฏิเสธ "แม่รักผม ท่านจะทำแบบนั้นไม่ได้" "ท่านทำ" รัญชิดากล่าว "เพราะท่านอยากรักษาหน้าตาของตระกูล ท่านไม่อยากให้ข่าวลือเรื่องของคุณกับฉันแพร่ออกไป และท่านก็เชื่อว่าฉันเป็นคนที่เหมาะสมกับคุณที่สุด" เธอเงยหน้ามองธาม ตรงๆ "แต่คุณ... คุณกลับเลือกพริมา" ความจริงที่รัญชิดาพูดทำให้ธามสับสนอย่างมาก เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะซับซ้อนขนาดนี้ เขาจำได้ถึงความอึดอัดและความไม่เข้าใจในตอนแรกที่เขาต้องแต่งงานกับพริมา เขาคิดว่านั่นเป็นเพราะแม่ของเขาต้องการให้เป็นเช่นนั้น "แล้วคุณ..." ธามมองรัญชิดา "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเหรอ" "ใช่" รัญชิดาพยักหน้า "ฉันรู้ว่าคุณเข้าใจผิด แต่ฉันก็ปล่อยให้เป็นไปแบบนั้น เพราะฉันคิดว่าสุดท้ายแล้ว คุณก็จะรู้ความจริงเอง" "ทำไมคุณไม่บอกผม" ธามถาม "เพราะฉันอยากเห็นคุณมีความสุข" รัญชิดากล่าว "ฉันเห็นว่าคุณมีความสุขกับพริมา ฉันจึงไม่อยากเข้าไปทำลาย" "แล้วตอนนี้ทำไมถึงมาบอกผม" ธามถามด้วยความสงสัย "เพราะฉันเห็นคุณกำลังจะสร้างครอบครัว" รัญชิดากล่าว "ฉันไม่อยากให้คุณใช้ชีวิตอยู่กับความเข้าใจผิดไปตลอดชีวิต" เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "และอีกอย่าง... ฉันทนเห็นคุณมีความสุขกับผู้หญิงคนอื่นไม่ได้" คำพูดสุดท้ายของรัญชิดาทำลายความสงสัยทั้งหมดในใจของธาม เขารู้แล้วว่าทำไมเธอถึงมาพูดเรื่องนี้ เขาไม่เคยรักรัญชิดาเลย และเธอก็ไม่มีสิทธิ์มาตัดสินความสัมพันธ์ของเขากับพริมา "คุณไปได้แล้ว" ธามกล่าวเสียงเรียบ "ผมไม่อยากฟังอะไรจากคุณอีก" "คุณไม่เชื่อฉันอย่างนั้นเหรอ" รัญชิดาถาม "ผมเชื่อใจพริมา" ธามตอบ "ผมเชื่อในความรู้สึกของเธอ และผมเชื่อในความรู้สึกของผมเอง" รัญชิดาลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเธอซีดเผือด "คุณจะเสียใจ ธาม" เธอพูด "คุณจะเสียใจที่เลือกเธอ" "ผมไม่เสียใจ" ธามยืนยัน "เพราะเธอคือคนที่ผมเลือกจริงๆ" รัญชิดามองธามเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความสับสนในใจของธาม เขานั่งนิ่งอยู่ที่เก้าอี้ครู่หนึ่ง พยายามเรียบเรียงความคิด เขาจำได้ว่าตอนที่แม่ของเขาพูดถึงการแต่งงาน ท่านเคยบอกว่า "ลูกแม่ต้องมีความสุขนะ แม่เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้แล้ว" ในตอนนั้นเขาไม่เข้าใจความหมายของคำว่า "เลือก" อย่างแท้จริง แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว แม่ของเขาไม่ได้เลือกพริมาให้ เขาต่างหากที่เลือกพริมาด้วยหัวใจของตัวเอง ธามลุกขึ้นยืน เขาต้องรีบกลับไปหาพริมา เขาต้องบอกเธอว่าเขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว เขาจะไม่มีวันปล่อยให้เธอไปไหน