หลังจากอาบน้ำเสร็จ พริมาก็สวมชุดนอนผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่ธามหยิบให้ ชุดนอนบางเบาแนบเนื้อทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนัก เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นธามกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าคมคายของเขา ทำให้เห็นริ้วรอยแห่งความเคร่งเครียดที่ฉายชัด "เสร็จแล้วเหรอ" ธามเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นพริมาเดินออกมา เขากล่าวถามเสียงเรียบๆ โดยไม่ละสายตาจากกองเอกสารตรงหน้า "ค่ะ" พริมาตอบเสียงแผ่ว เธอเดินเข้าไปใกล้เตียงนอนขนาดใหญ่ที่ถูกปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา รู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อต้องมาอยู่ร่วมห้องกับชายที่เพิ่งจะแต่งงานด้วย "เธอจะนอนตรงนั้นก็ได้" ธามผายมือไปทางเตียง "ฉันนอนตรงนี้" เขาพยักพเยิดไปที่โซฟาขนาดใหญ่มุมห้อง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นที่สำหรับนั่งทำงานมากกว่าจะเป็นที่สำหรับนอน พริมารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เธอคาดไม่ถึงว่าธามจะเสนอเช่นนั้น "คุณธาม... ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอคะ" เธอถามอย่างไม่แน่ใจ "พริมา... พริมานอนตรงโซฟาก็ได้ค่ะ" ธามวางปากกาลงบนเอกสาร และหันมาสบตาเธอ แววตาของเขาดูอ่อนลงเล็กน้อย "ไม่ต้องหรอก" เขาตอบ "ห้องนี้มีเตียงใหญ่พอสำหรับเราสองคน ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอสักหน่อย" "แต่ว่า..." พริมาอึกอัก "คุณธามดูเหนื่อยนะคะ พริมาไม่อยากรบกวน" "เธอไม่ได้รบกวนฉันหรอก" ธามพูดเสียงหนักแน่นขึ้น "คืนนี้เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว พริมา การนอนห้องเดียวกันไม่ใช่เรื่องแปลก" คำว่า "สามีภรรยา" ดังวนเวียนอยู่ในหูของพริมา มันเป็นความจริงที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ควรยอมรับ "ค่ะ" เธอตอบเบาๆ "ถ้าคุณธามไม่ว่าอะไร พริมาก็จะนอนที่เตียงค่ะ" ธามพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปสนใจกองเอกสารอีกครั้ง พริมาเดินไปยังเตียงนอน เธอค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่ง รู้สึกถึงความนุ่มของฟูกที่รองรับน้ำหนัก เธอแอบมองธามเป็นระยะๆ เขาดูตั้งอกตั้งใจกับการทำงานมาก ราวกับว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องสะสางให้เสร็จสิ้น "คุณธาม... จะทำงานอีกนานไหมคะ" พริมาเอ่ยถาม ทำลายความเงียบในห้อง ธามเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง "อีกไม่นานหรอก" เขาตอบ "คืนนี้ฉันมีเรื่องที่ต้องจัดการให้เสร็จ" "เรื่องงานเหรอคะ" พริมาถาม "อืม" ธามพยักหน้า "มันเป็นเรื่องสำคัญ" พริมารู้สึกได้ถึงระยะห่างระหว่างเธอกับธาม แม้จะอยู่ในห้องเดียวกัน แต่พวกเขาก็เหมือนอยู่คนละโลก ธามจมอยู่กับโลกของธุรกิจ ในขณะที่เธอ... เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะอยู่ในโลกไหน "คุณธามคะ" พริมาลองเอ่ยถามอีกครั้ง "คืนนี้... คุณธามจะเข้านอนเมื่อไหร่คะ" ธามมองนาฬิกาข้อมือ "ไม่แน่ใจ" เขาตอบ "ถ้าฉันทำงานเสร็จเร็ว ก็อาจจะเข้านอนเลย" พริมาพยักหน้า เธอกล้มตัวลงนอนบนเตียง พยายามปรับท่าทางให้สบายที่สุด ผ้าไหมของชุดนอนเสียดสีกับผิว ทำให้เธอรู้สึกระคายเคืองเล็กน้อย เธอหลับตาลง พยายามข่มความรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึง เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ พริมาได้ยินเสียงธามลุกขึ้นจากเก้าอี้ เธอลืมตาขึ้นมอง เห็นเขากำลังเดินตรงมาที่เตียง "ฉันจะนอนแล้ว" ธามบอกเสียงแหบพร่า "เธอ... นอนหรือยัง" "ยังค่ะ" พริมาตอบ เธอนั่งตัวตรงด้วยความประหม่า ธามถอดเสื้อนอกสูทออก และโยนมันไปวางไว้บนพนักเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจ เขาก้าวขึ้นมาบนเตียงอีกด้านหนึ่ง และล้มตัวลงนอน เสียงเตียงยุบตัวลงเล็กน้อย ทำให้พริมารู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือน ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง ทั้งสองคนนอนหันหลังให้กัน พริมาได้ยินเสียงลมหายใจของธามที่สม่ำเสมอ แต่ความรู้สึกของเธอกลับไม่เป็นเช่นนั้น หัวใจของเธอเต้นระรัว ราวกับจะหลุดออกมาจากอก "คุณธามคะ" พริมาเอ่ยเสียงเบา "คุณ... คุณจะไม่... อาบน้ำอีกรอบเหรอคะ" ธามถอนหายใจเบาๆ "เหนื่อยเกินไป" เขาตอบ "พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากัน" พริมาไม่กล้าถามอะไรอีก เธอได้แต่พยายามทำใจให้ผ่อนคลาย พยายามคิดถึงเรื่องอื่นๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในใจ "ฝันดีนะพริมา" ธามพูดเสียงงัวเงีย ก่อนที่เสียงลมหายใจของเขาจะเริ่มดังสม่ำเสมอ แสดงว่าเขาผล็อยหลับไปแล้ว พริมานอนนิ่งอยู่เช่นนั้น เธอรู้สึกโล่งใจที่ธามดูเหมือนจะไม่ได้มีเจตนาจะเข้ามาใกล้ชิดเธอในคืนนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดรู้สึกเหงาไม่ได้ นี่คือชีวิตแต่งงานของเธอหรือ? การนอนแยกเตียงกันในคืนแรกที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยา? เธอพลิกตัวไปมองธามอีกครั้ง เขาหลับตาพริ้ม ใบหน้ายามหลับดูอ่อนโยนกว่าตอนตื่น แต่ก็ยังคงมีความเคร่งขรึมอยู่บ้าง พริมาแอบมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง พยายามกล่อมตัวเองให้หลับไป แสงสลัวๆ จากโคมไฟหัวเตียงที่ยังเปิดอยู่ ส่องให้เห็นเงาของธามที่ทาบทับไปกับผ้าปูที่นอน พริมาได้แต่ภาวนาในใจ ขอให้พรุ่งนี้เป็นวันที่ดีกว่านี้ ขอให้เธอสามารถปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่นี้ได้