หลังจากวันนั้น พราวพยายามที่จะรักษาพื้นที่ส่วนตัวของเธอเอาไว้ เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องทำงาน ปลีกตัวจากกวินท์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ถึงแม้จะพยายามหลีกเลี่ยง เธอก็ยังคงรู้สึกถึงการมีอยู่ของเขาเสมอ เสียงฝีเท้าที่เดินผ่านหน้าห้อง เสียงพูดคุยกับคนรับใช้ หรือแม้แต่กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ลอยมาตามลม ล้วนทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้ กวินท์เองก็พยายามทำตามสัญญา เขาไม่ได้เข้ามายุ่งวุ่นวายกับเธอโดยตรง แต่ก็คอยแสดงความใส่ใจในรูปแบบอื่น เขาจะทิ้งโน้ตเล็กๆ ไว้ที่หน้าห้องทำงานของเธอ เป็นข้อความสั้นๆ ที่แสดงถึงความเป็นห่วงเป็นใย หรือบางครั้งก็เป็นดอกไม้สวยๆ ที่เขาแอบนำมาวางไว้ "หวังว่าวันนี้จะเป็นวันที่ดีของคุณนะ" "ทานอะไรให้อิ่มด้วยนะ" "วันนี้อากาศดี ออกไปเดินเล่นบ้างนะ" ข้อความเหล่านั้น ทำให้พราวรู้สึกอบอุ่นหัวใจ แต่ในขณะเดียวกันก็ยิ่งทำให้เธอสับสน ความรู้สึกที่เคยแน่วแน่ว่าจะตัดขาดจากเขา บัดนี้เริ่มอ่อนแรงลงไปเรื่อยๆ "คุณพราวคะ" เสียงของแม่บ้านดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน "คุณกวินท์ฝากชาสมุนไพรมาให้ค่ะ บอกว่าช่วยให้ผ่อนคลาย" พราวเปิดประตูออกไปรับถาดชาจากแม่บ้าน "ขอบคุณค่ะ" เมื่อแม่บ้านเดินจากไป พราวก็หยิบโน้ตที่แนบมากับถาดชาขึ้นมาอ่าน "หวังว่าชาจะช่วยให้คุณรู้สึกดีขึ้นนะ" รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของพราว แม้จะยังคงมีความหวาดระแวงอยู่บ้าง แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า การกระทำเหล่านี้ของกวินท์ ทำให้เธอลืมความเจ็บปวดไปได้บ้าง ในวันเดียวกันนั้น พราวได้นัดพบกับทนายความส่วนตัวของเธอ เพื่อปรึกษาเรื่องการจัดการทรัพย์สินและปัญหาทางกฎหมายที่อาจเกิดขึ้นจากสัญญาการแต่งงานปลอมๆ นี้ "คุณพราวครับ" ทนายความหนุ่มกล่าวด้วยท่าทีจริงจัง "จากเอกสารที่ผมได้รับ ผมเห็นว่าสัญญานี้มีความซับซ้อนพอสมควร โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของการแบ่งทรัพย์สิน หากการแต่งงานสิ้นสุดลง" "ฉันเข้าใจค่ะ" พราวตอบ "แต่ตอนนี้...ฉันยังไม่แน่ใจว่าฉันจะต้องการหย่าจริงๆ หรือเปล่า" ทนายความเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "คุณพราว...คุณแน่ใจนะครับ การตัดสินใจครั้งนี้สำคัญมาก" "ฉันรู้ค่ะ" พราวถอนหายใจ "แต่...สถานการณ์มันเปลี่ยนไปค่ะ" "เป็นเรื่องของคุณกวินท์ใช่ไหมครับ" ทนายความถามอย่างเข้าใจ พราวพยักหน้า "เขา...เขาบอกว่าเขารู้สึกอะไรบางอย่างกับฉัน" "นั่นเป็นข่าวดีนะครับ" ทนายความยิ้ม "แต่...คุณพราวครับ จากข้อมูลที่ผมมีเกี่ยวกับคุณนลินี...เธอเป็นบุคคลที่อันตรายพอสมควร" "คุณรู้เรื่องเธอด้วยเหรอคะ" พราวถามด้วยความประหลาดใจ "ผมได้รับข้อมูลมาบ้างครับ" ทนายความอธิบาย "เธอเป็นคนที่ยึดติดกับสิ่งของที่เธอคิดว่าของเธอ คุณกวินท์เคยเป็นแฟนเก่าของเธอ และดูเหมือนเธอจะไม่ยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ" "ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นค่ะ" พราวกล่าว "การที่เธอส่งรูปพวกนั้นมาให้ฉัน...มันไม่ใช่การเตือนธรรมดาแน่ๆ" "ผมเกรงว่าเธออาจจะมีแผนการบางอย่างที่ร้ายแรงกว่านั้นครับ" ทนายความกล่าว "เราต้องระมัดระวังให้มาก" "แผนการอะไรคะ" พราวถามอย่างกังวล "ผมยังไม่แน่ใจครับ" ทนายความตอบ "แต่ผมแนะนำให้คุณพราวหาคนคุ้มกันส่วนตัว และระมัดระวังตัวให้มากขึ้นในช่วงนี้" "คนคุ้มกัน..." พราวทวนคำ "มันจะเกินไปหรือเปล่าคะ" "ผมคิดว่ามันจำเป็นครับ" ทนายความยืนยัน "เพื่อความปลอดภัยของคุณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณกวินท์กำลังจะมีท่าทีที่จริงจังกับคุณ ผมเกรงว่าคุณนลินีจะยิ่งหึงหวงและทำอะไรที่คาดไม่ถึง" พราวครุ่นคิดตามคำพูดของทนายความ เธอเองก็รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ท่าทีของกวินท์ "แล้วเรื่องเอกสารสัญญาแต่งงานล่ะคะ" พราวถาม "ฉันควรจะทำอย่างไรต่อไป" "เราจะร่างเอกสารการปรับเปลี่ยนสัญญาบางส่วน เพื่อให้สอดคล้องกับสถานการณ์ปัจจุบัน" ทนายความกล่าว "แต่ในขณะเดียวกัน เราก็ต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์ หากสุดท้ายแล้วคุณตัดสินใจที่จะไม่ดำเนินการต่อ" "หมายความว่า...ถ้าฉันตัดสินใจที่จะไม่หย่า...เราก็สามารถปรับเปลี่ยนสัญญาให้มันเป็นจริงได้เลยใช่ไหมคะ" พราวถาม ดวงตาเป็นประกาย "ในทางทฤษฎี...ใช่ครับ" ทนายความตอบ "แต่เราต้องพิจารณาถึงเจตนาของทั้งสองฝ่าย และข้อกำหนดทางกฎหมายอื่นๆ ด้วย" "ฉันเข้าใจค่ะ" พราวพยักหน้า "ขอบคุณมากค่ะคุณทนาย" หลังจากออกจากสำนักงานทนายความ พราวก็รู้สึกหนักอึ้งใจกว่าเดิม ความสัมพันธ์กับกวินท์ที่กำลังจะพัฒนาไปในทางที่ดี กลับต้องเผชิญกับอุปสรรคจากบุคคลที่สามที่แสนอันตราย ขณะที่พราวกำลังขับรถกลับคฤหาสน์ เธอก็สังเกตเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งที่ขับตามเธอมาอย่างกระชั้นชิด "ใครกันนะ..." พราวพึมพำกับตัวเอง เธอพยายามเร่งความเร็ว แต่รถคันนั้นก็ยังคงตามติดเธอมาไม่ห่าง ความรู้สึกหวาดระแวงก่อตัวขึ้นในใจของเธอ เธอตัดสินใจเลี้ยวรถเข้าไปในซอยเล็กๆ แห่งหนึ่ง หวังว่ารถคันนั้นจะขับเลยไป แต่เมื่อเธอเลี้ยวรถเข้าไป รถคันสีดำก็เลี้ยวตามเธอเข้ามาเช่นกัน เมื่อรถของพราวชะลอตัวลง รถคันนั้นก็จอดเทียบข้างๆ พราวใจหายวาบ เธอไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมอง ทันใดนั้น ประตูรถฝั่งคนขับของรถคันสีดำก็เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าของ...นลินี "จะรีบไปไหนจ๊ะ คุณพราว" นลินีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อย"