ความสัมพันธ์ระหว่างพราวกับกวินท์ดำเนินต่อไปภายใต้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความระแวงและความคาดหวัง แม้ว่ากวินท์จะพยายามแสดงออกถึงความรักและความจริงใจอย่างสม่ำเสมอ แต่เงาของนลินีและคำพูดของเธอก็ยังคงคอยตามหลอกหลอนพราวอยู่เสมอ ทุกครั้งที่กวินท์แสดงท่าทีอ่อนโยน หรือพูดจาหวานหู พราวจะอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำเตือนของนลินี ราวกับว่ามีเสียงกระซิบดังอยู่ข้างหูตลอดเวลา “คุณพราวครับ วันนี้คุณไปทานข้าวกับคุณปู่ของผมนะครับ” กวินท์แจ้งข่าวในเช้าวันหนึ่งขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารเช้าร่วมกัน พราวชะงักมือที่กำลังจะหยิบขนมปัง “ไปทานข้าวกับคุณปู่เหรอคะ” เธอถามด้วยความประหลาดใจ “ใช่ครับ คุณปู่ท่านอยากเจอคุณมาก ท่านได้ยินเรื่องของเราแล้ว ท่านอยากทำความรู้จักคุณให้มากขึ้น” กวินท์ตอบพร้อมรอยยิ้ม “ผมว่ามันเป็นโอกาสที่ดีที่เราจะได้แสดงให้ท่านเห็นว่าเรามีความสุขดี” พราวรู้สึกใจเต้นแรง การได้พบหน้าคุณปู่ของกวินท์เป็นเรื่องที่สำคัญ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดหวั่นใจไม่ได้ เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถแสดงให้ทุกคนเห็นได้หรือไม่ว่าเธอและกวินท์มีความสุขจริงๆ “ดิฉัน…ดิฉันจะทำตัวให้ดีที่สุดค่ะ” พราวกล่าวอย่างนอบน้อม “ผมเชื่อใจคุณอยู่แล้ว” กวินท์เอื้อมมือมาจับมือเธอไว้ “คุณปู่เป็นคนใจดีมาก คุณไม่ต้องกังวล” เมื่อไปถึงบ้านของท่านกวินท์ พราวก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่อบอุ่นและเป็นกันเอง คุณปู่ของกวินท์เป็นชายชราผู้ใจดี มีรอยยิ้มประดับใบหน้าอยู่เสมอ ท่านต้อนรับพราวอย่างอบอุ่น และชวนคุยเรื่องต่างๆ นานา “ฉันดีใจมากที่ได้เจอหลานสะใภ้คนนี้” คุณปู่กล่าวขณะที่กำลังทานอาหารร่วมกัน “เห็นกวินท์มีความสุข ฉันก็สบายใจ” คำพูดของคุณปู่ทำให้พราวรู้สึกดีขึ้นอย่างมาก เธอเริ่มคลายความกังวลลงไปบ้าง การได้เห็นกวินท์ยิ้มอย่างมีความสุขเมื่ออยู่กับคุณปู่ ก็เป็นเครื่องพิสูจน์อย่างหนึ่งว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาอาจจะไม่ใช่แค่เรื่องหลอกลวง “กวินท์เป็นคนดีมากนะคะคุณปู่” พราวกล่าวพลางมองไปที่กวินท์ “เขาดูแลหนูดีมาตลอด” “นั่นเป็นเพราะกวินท์รักคุณนะ” คุณปู่ตอบพร้อมรอยยิ้ม “ฉันเห็นแววตาของกวินท์เวลาที่เขามองคุณ มันเป็นแววตาของคนที่ตกหลุมรักจริงๆ” คำพูดของคุณปู่ทำให้พราวรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เธอหันไปมองกวินท์ และเห็นว่าเขากำลังมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนเช่นกัน ราวกับจะยืนยันคำพูดของคุณปู่ อย่างไรก็ตาม ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อจู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร เธอก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ ใบหน้าของเธอสวยคม แต่นัยน์ตาฉายแววเย่อหยิ่ง “คุณปู่คะ นลินีมาแล้วค่ะ” เธอเอ่ยเสียงหวาน แต่แฝงด้วยความเย่อหยิ่ง พราวรู้สึกตกใจเมื่อเห็นนลินี เธอมองกวินท์อย่างไม่เข้าใจ กวินท์ดูเหมือนจะประหลาดใจไม่แพ้กัน “นลินี! เธอมาทำอะไรที่นี่” เขาถามเสียงแข็ง “ฉันมาหาคุณปู่น่ะสิคะ” นลินีตอบ ใบหน้าของเธอฉายแววท้าทาย “ฉันคิดว่าคุณปู่คงจะอยากเจอฉัน” คุณปู่ของกวินท์มองนลินีด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ฉันไม่ได้เชิญเธอมานะ นลินี” “แต่ฉันก็มาแล้วค่ะ” นลินีไม่ยอมแพ้ เธอมองมาที่พราวด้วยสายตาดูถูก “สวัสดีค่ะคุณ…คุณภรรยา” เธอเน้นคำว่า ‘ภรรยา’ อย่างเย้ยหยัน พราวรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง เธอพยายามจะยิ้มตอบ แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้าเบาๆ “นี่คุณปู่รู้จักเธอด้วยเหรอคะ” พราวถามกวินท์เสียงเบา “เธอเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทของคุณปู่” กวินท์ตอบเสียงเครียด “แต่ผมไม่เคยคิดว่าเธอจะมาที่นี่” “ฉันมาเพื่อเตือนคุณพราวน่ะค่ะ” นลินีพูดขึ้นทันที “ว่าเธอไม่ควรอยู่กับกวินท์นานๆ” “หมายความว่ายังไง” พราวถามเสียงดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ “หมายความว่า…กวินท์ไม่ได้รักเธอหรอกค่ะ” นลินีหัวเราะเบาๆ “เขากำลังหลอกใช้เธออยู่เหมือนที่เขาเคยหลอกใช้ฉัน” คำพูดของนลินีเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของพราว เธอหันไปมองกวินท์ด้วยความเจ็บปวด “นลินี! พอได้แล้ว!” กวินท์ตะคอกเสียงดัง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “เธอพูดอะไรเหลวไหล” “ฉันพูดความจริงต่างหาก” นลินีไม่ยอมถอย “คุณปู่คะ คุณรู้ไหมว่ากวินท์แต่งงานกับยัยนี่เพราะอะไร” คุณปู่ของกวินท์มองทั้งสองคนด้วยความสงสัย “หมายถึงเรื่องอะไร นลินี” “เขาแต่งงานกับเธอเพราะเธอมีบริษัทที่กำลังมีปัญหา และเขาก็ต้องการช่วยบริษัทของเธอ เพื่อแลกกับผลประโยชน์บางอย่างไงคะ” นลินีพูดอย่างเย้ยหยัน “เขาไม่เคยรักเธอเลย” คำพูดของนลินีทำให้พราวแทบทรุดลงไปกับพื้น เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา เธอมองกวินท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา “กวินท์…นั่นจริงเหรอ” พราวถามเสียงสั่นเครือ กวินท์หันมามองพราว ใบหน้าของเขาซีดเผือด “พราว…ผม…” “บอกความจริงมาสิ กวินท์” คุณปู่พูดเสียงเข้ม “นี่มันเรื่องอะไรกัน” กวินท์ถอนหายใจยาว เขามองพราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “คุณปู่ครับ…ผม…ผมขอโทษ” “บอกมาสิ!” คุณปู่สั่ง “เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับคุณปู่” กวินท์เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่สัญญาแต่งงาน การเข้ามาช่วยบริษัทของพราว ไปจนถึงความรู้สึกที่เขามีต่อเธอจริงๆ “ผมยอมรับว่าตอนแรกผมเข้ามาหาพราวเพราะเรื่องบริษัทของเธอ แต่เมื่อเวลาผ่านไป…ผมก็รักเธอจริงๆ ครับคุณปู่ ผมรักเธอมากกว่าอะไรทั้งหมด” “โกหก!” นลินีตะโกนขึ้น “คุณปู่คะ อย่าเชื่อเขาเด็ดขาด เขาหลอกคุณปู่มาตลอด” “เงียบ!” คุณปู่ตวาด “ฉันจะฟังลูกของฉัน” กวินท์เล่าต่อถึงความสัมพันธ์ของเขากับนลินี และเหตุผลที่เขาต้องยอมแต่งงานปลอมๆ กับพราวเพื่อปกป้องเธอจากนลินี “นลินีพยายามจะทำร้ายพราวอยู่ตลอดเวลา เธอแบล็กเมล์ผม และขู่ว่าจะเปิดเผยความลับบางอย่าง ถ้าผมไม่ยอมทำตามที่เธอต้องการ” กวินท์พูดเสียงแหบพร่า “ผมไม่อยากให้พราวต้องเจ็บปวด ผมเลยต้องยอมเธอ” พราวฟังเรื่องราวทั้งหมดด้วยความตกตะลึง เธอไม่เคยรู้เลยว่ากวินท์ต้องเผชิญหน้ากับอะไรบ้าง “แล้วเรื่องที่เธอบอกว่าผมต้องการผลประโยชน์จากบริษัทของพราวล่ะ” กวินท์หันไปมองนลินี “ใช่ ผมเข้ามาช่วยบริษัทของเธอจริงๆ แต่ผมก็ทำไปด้วยความเต็มใจ เพราะผมรักเธอ และผมก็ไม่เคยคิดจะเอาอะไรจากเธอเลย” คุณปู่มองนลินีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง “ฉันไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ นลินี” นลินีหน้าซีดเผือด เธอไม่คิดว่าแผนการของเธอจะล้มเหลว “ไม่…ไม่จริง…กวินท์โกหก!” “ผมพูดความจริง คุณปู่” กวินท์กล่าว “ผมรักพราว ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอเด็ดขาด” คุณปู่เดินไปจับมือพราว “หลานเอ๊ย ฉันเสียใจด้วยนะที่ทำให้หลานต้องเจอเรื่องแบบนี้” พราวน้ำตาไหลพราก เธอพยักหน้าเบาๆ “ส่วนเธอ นลินี” คุณปู่พูดเสียงเย็นชา “ฉันคงต้อนรับเธออีกไม่ได้แล้ว” นลินีหน้าซีดเผือด เธอไม่คิดว่าเรื่องจะออกมาเป็นแบบนี้ เธอหันไปมองกวินท์ด้วยความอาฆาต ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากบ้านทันที หลังจากนลินีไปแล้ว บรรยากาศในห้องก็กลับมาสงบลงอีกครั้ง “ขอโทษนะพราว” กวินท์กล่าวอย่างรู้สึกผิด “ที่ทำให้เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้” พราวมองเขา เธอเห็นความจริงใจในดวงตาของเขาอีกครั้ง “ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว “ขอบคุณที่…ที่บอกความจริง” “ผมรักคุณนะพราว” กวินท์จับมือเธอไว้แน่น “ผมรักคุณจริงๆ” พราวสบตาเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม “ฉันก็รักคุณค่ะ” เธอตอบ ในที่สุด ความลับที่ถูกเก็บงำไว้ก็ถูกเปิดเผยออกมา รอยร้าวของความเชื่อใจเริ่มถูกเยียวยา แต่ทั้งพราวและกวินท์ก็รู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้ายังคงมีความท้าทายรออยู่