“พราว” เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พราวกำลังจะหันไป แต่แล้วก็ชะงัก กวินท์… เขาเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าเคร่งขรึมแต่แววตาฉายความกังวล “คุณมาทำอะไรที่นี่คะ” พราวถามเสียงแผ่ว พยายามควบคุมไม่ให้สั่นเครือ “ฉัน… ฉันแค่อยากไปเยี่ยมคุณแม่” กวินท์พยักหน้าช้าๆ “ผมรู้ ผมก็เพิ่งมาจากห้องท่านเหมือนกัน หมอบอกว่าอาการคงที่แล้ว คงไม่ต้องเป็นห่วงมากนัก” “แต่… คุณบอกว่าจะไม่มายุ่งกับเรื่องของฉันอีก” พราวนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อวานนี้ที่โรงพยาบาล คำพูดที่เหมือนมีดกรีดลงกลางใจ “คุณบอกว่าเราต้องจบเรื่องนี้” “ผม… ผมต้องขอโทษเรื่องเมื่อวานนี้” กวินท์ถอนหายใจยาว “ผมอาจจะพูดอะไรที่รุนแรงไปหน่อย แต่ผมคิดว่ามันถึงเวลาแล้วที่เราต้องเผชิญหน้ากับความจริง พราว” “ความจริงที่ว่าอะไรคะ” พราวถามเสียงสั่น “ความจริงที่ว่าทุกอย่างเป็นแค่การแสดงหลอกๆ อย่างนั้นเหรอคะ” “ไม่ใช่แบบนั้นเสียทีเดียว” กวินท์ว่า พยายามหาคำพูดที่ดีที่สุด “สัญญาของเรามันมีกำหนดเวลา พราว และเมื่อถึงเวลานั้น เราก็ควรจะ… ปลดเปลื้องมันไป” “ปลดเปลื้อง… หมายความว่าไงคะ” พราวรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้าง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้พูดถึง “สัญญา” ในตอนนี้ ทั้งๆ ที่เธอคิดว่าความรู้สึกของพวกเขามันก้าวข้ามมันไปแล้ว “คุณกำลังจะบอกว่า… เราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม เป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญมาเจอกันอย่างนั้นเหรอคะ” “ผมไม่ได้บอกว่าเราจะกลับไปเป็นคนแปลกหน้า” กวินท์สบตาเธอตรงๆ “แต่เราต้องยอมรับว่า… เราสองคนมีชีวิตของตัวเองที่ต้องเดินต่อไป พราวนัดคุณแม่ไว้นี่ ผมไม่อยากทำให้คุณเสียสมาธิ” “เสียสมาธิ?” พราวหัวเราะในลำคออย่างขมขื่น “คุณกลัวว่าฉันจะเสียสมาธิจากการดูแลคุณแม่ แล้วที่ฉันเสียใจเสียใจจนแทบขาดใจตายล่ะคะ คุณไม่กลัวบ้างเลยหรือไง” “พราว… ฟังผมนะ” กวินท์จับมือเธอไว้แน่น “ผมรู้ว่ามันยาก แต่การยึดติดอยู่กับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ มันจะยิ่งทำให้เราเจ็บปวดมากขึ้น ผม… ผมไม่อยากเห็นคุณเจ็บปวด” “แล้วที่คุณทำแบบนี้ มันไม่ทำให้ฉันเจ็บปวดเหรอคะ” พราวสะบัดมือออก “คุณบอกให้ฉันก้าวข้ามอดีต แต่คุณเองกลับพยายามจะสร้างอดีตที่เพิ่งเกิดขึ้นมาขวางหน้าฉัน คุณกำลังจะบอกให้ฉันลืมทุกอย่างที่ผ่านมา ทั้งหมดที่ฉันรู้สึก… มันไม่มีค่าเลยใช่ไหมคะ” “ไม่ใช่แบบนั้น! ผมไม่เคยคิดแบบนั้น” กวินท์เสียงดังขึ้นเล็กน้อย “ผมแค่… ผมแค่ต้องการให้คุณมองเห็นอนาคตที่แท้จริงของเรา” “อนาคตที่แท้จริง?” พราวถามพลางเชิดหน้าขึ้น “อนาคตที่ไม่มีคุณ หรืออนาคตที่คุณจะมีผู้หญิงคนอื่นอยู่ข้างกาย แล้วฉันก็ต้องหลบไปเป็นเงาอย่างนั้นเหรอคะ” “พราว! อย่าพูดแบบนี้” กวินท์ดูรำคาญใจ “ผมไม่เคยคิดจะนอกใจคุณ ผม… ผมแค่อยากให้เราจบเรื่องของสัญญาอย่างสวยงาม” “สวยงาม?” พราวทวนคำ “คุณหมายถึงการที่ฉันต้องเดินจากไปอย่างคนโง่เง่า ทั้งๆ ที่คุณก็รู้ว่าฉันรักคุณไปแล้วอย่างนั้นเหรอคะ” คำว่า “รัก” หลุดออกจากปากของพราวโดยไม่ได้ตั้งใจ กวินท์ตาเบิกกว้าง เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา “พราว… คุณ… คุณหมายความว่าไง” “ฉันหมายความว่าไง… คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอคะ” พราวน้ำตาคลอ “ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณคิดว่าฉันอยู่กับคุณเพราะอะไรคะ เพราะความสงสาร เพราะหน้าที่ หรือเพราะสัญญาทุกอย่างมันบังคับอย่างนั้นเหรอคะ” “ผม… ผมไม่เคยคิดไปถึงจุดนั้น” กวินท์สารภาพ “ผมรู้ว่าคุณดูแลผมดีมาก ผมรู้ว่าคุณอยู่เคียงข้างผมเสมอ ผม… ผมขอบคุณคุณมากจริงๆ” “คำขอบคุณของคุณ… มันไม่เพียงพอค่ะ” พราวพูดเสียงสั่น “ฉันไม่ต้องการแค่คำขอบคุณ ฉันต้องการ… ฉันต้องการคุณจริงๆ” กวินท์มองพราวอย่างไม่เชื่อสายตา เขาไม่เคยคิดว่าพราวจะกล้าพูดความรู้สึกออกมาตรงๆ แบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะรู้สึกกับเขามากขนาดนี้ “พราว…” กวินท์เอ่ยชื่อเธอเบาๆ “ผม… ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี” “คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไรค่ะ” พราวเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา “แค่… แค่ให้ฉันได้ไปเยี่ยมคุณแม่ตามที่ตั้งใจไว้ก็พอ” พราวพยายามเดินเลี่ยงกวินท์ แต่เขากลับคว้าแขนเธอไว้ “เดี๋ยวก่อนพราว” “ปล่อยฉันนะคะ” พราวพยายามแกะมือเขาออก “ฉันเหนื่อยแล้ว” “ผมรู้ว่าคุณเหนื่อย” กวินท์ว่า “แต่เรายังคุยกันไม่จบ” “เราจะคุยอะไรกันอีกคะ” พราวถามอย่างสิ้นหวัง “คุณบอกให้ฉันปลดเปลื้องพันธนาการ แล้วฉันก็บอกคุณไปแล้วว่าฉันไม่ต้องการ” “ผม… ผมอยากให้คุณเข้าใจ” กวินท์กล่าว “ว่าสิ่งที่ผมพูดไปเมื่อวานนี้ มันเป็นเพราะผมคิดถึงคุณ คิดถึงอนาคตของคุณ” “แล้วอนาคตของฉัน… มันไม่มีคุณอยู่ด้วยอย่างนั้นเหรอคะ” พราวถามเสียงดังอย่างไม่อดกลั้น “ผม… ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” กวินท์ตอบอย่างอึดอัด “แต่ถ้าคุณยังยืนยันที่จะอยู่กับผมต่อไป… คุณต้องยอมรับความเสี่ยงบางอย่าง” “ความเสี่ยงอะไรคะ” พราวถามอย่างไม่เข้าใจ “ความเสี่ยงที่… ความสัมพันธ์ของเรามันอาจจะไม่ราบรื่นนัก” กวินท์บอก “เพราะในสายตาของคนอื่น… เรายังคงเป็นแค่คู่สัญญา” “ฉันไม่สนสายตาคนอื่นค่ะ” พราวสวนทันควัน “ฉันสนแค่หัวใจของฉัน กับหัวใจของคุณ” “แล้วหัวใจของผมล่ะพราว” กวินท์ถามกลับ “คุณคิดว่ามันเป็นยังไง” พราวมองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ เธอเห็นความสับสน ความลังเล แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ที่ทำให้เธอใจเต้นแรง “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจ” “ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” กวินท์พูด “แต่ผมรู้ว่า… ผมไม่อยากเห็นคุณเสียใจ” “ถ้าการอยู่กับคุณทำให้ฉันเสียใจ… ฉันก็ยอมค่ะ” พราวบอก “ดีกว่าการต้องทนอยู่โดยไม่มีคุณ” กวินท์มองพราวด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาค่อยๆ ปล่อยมือออกจากแขนเธอ “ถ้าอย่างนั้น… ผมจะไปกับคุณ” “คุณจะไปกับฉัน?” พราวถามด้วยความประหลาดใจ “ไปทำไมคะ” “ไปเยี่ยมคุณแม่ของคุณ” กวินท์ตอบ “ผมก็อยากจะไปขอโทษท่านที่ทำให้เป็นห่วง” พราวพยักหน้าช้าๆ เธอไม่รู้ว่าการตัดสินใจของกวินท์ครั้งนี้ มันจะนำพาพวกเขาไปสู่จุดไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอจะไม่ปล่อยมือจากเขาอีกแล้ว ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรก็ตาม