บรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยของคุณแม่พราวเต็มไปด้วยความตึงเครียด แม้ว่าอาการของคุณแม่จะดีขึ้นมากแล้วก็ตาม คุณแม่ของพราวยังคงมีสีหน้าที่อ่อนเพลีย แต่เมื่อเห็นกวินท์เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับพราว ใบหน้าของท่านก็ฉายแววแปลกใจระคนไม่สบายใจ “กวินท์… มาด้วยหรือลูก” คุณแม่เอ่ยทักทายเสียงเบาๆ “สวัสดีครับคุณแม่” กวินท์ยกมือไหว้ “กระผมขอโทษด้วยนะครับที่เมื่อวานนี้ไม่ได้มาเยี่ยม ทำให้คุณแม่เป็นห่วง” “ไม่เป็นไรลูก” คุณแม่ตอบ “แค่รู้ว่าพราวปลอดภัยดี พี่ก็สบายใจแล้ว” ท่านเหลือบมองพราวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย “แล้วหนูเป็นยังไงบ้างพราว ลูกดูซูบไปนะ” “พราวสบายดีค่ะคุณแม่” พราวรีบตอบ “แค่เหนื่อยๆ หน่อยค่ะ” “เหนื่อยเรื่องอะไร” คุณแม่ถามอย่างรู้ทัน “เรื่องสัญญานั่นน่ะสิ” “แม่คะ…” พราวรีบเข้ามานั่งข้างเตียงผู้เป็นมารดา “ตอนนี้พราวกำลังจะ… ” “แม่รู้ว่าหนูพยายามเข้มแข็ง” คุณแม่จับมือลูกสาวไว้ “แต่แม่ก็เห็นว่าหนูทุกข์ใจ แม่ไม่ได้อยากให้ลูกต้องมาทนอยู่กับอะไรที่ไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง” กวินท์นั่งอยู่บนเก้าอี้อีกตัว นิ่งเงียบ เขาปล่อยให้สองแม่ลูกได้พูดคุยกันตามลำพัง เขาเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านต้องมาเป็นห่วง “คุณแม่คะ… ตอนนี้พราวได้คุยกับคุณกวินท์แล้วค่ะ” พราวพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ “คุณกวินท์บอกว่า… คุณกวินท์จะให้พราวได้ตัดสินใจเรื่องของเราเอง” “ตัดสินใจเอง?” คุณแม่เลิกคิ้ว “หมายความว่ายังไง” “หมายความว่า… พราวน่ะ… อยากจะ… ” พราวอึกอัก ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรให้คุณแม่เข้าใจ “อยากจะอยู่กับกวินท์ต่อ ใช่ไหมลูก” คุณแม่ถามตรงๆ “ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแค่สัญญา” “ไม่ค่ะคุณแม่” พราวมองหน้ากวินท์ที่นั่งอยู่ “พราวไม่ได้อยากอยู่กับคุณกวินท์เพราะสัญญาอีกต่อไปแล้วค่ะ” กวินท์เงยหน้าขึ้นมองพราว แววตาฉายแววคาดไม่ถึง “แล้วเพราะอะไรล่ะลูก” คุณแม่ถาม “เพราะ… พราวรักคุณกวินท์ค่ะ” พราวตัดสินใจพูดออกไปตรงๆ “พราวรักคุณกวินท์จริงๆ ค่ะคุณแม่” คำว่า “รัก” ดังก้องอยู่ในห้องนั้น คุณแม่ของพราวตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ส่วนกวินท์นั้นดูเหมือนจะแข็งทื่อไปทั้งตัว “อะไรนะ… พราว! ลูกพูดอะไรน่ะ” คุณแม่เอ่ยเสียงดัง “ลูกแน่ใจนะ” “พราวแน่ใจค่ะคุณแม่” พราวพยักหน้า “ตลอดเวลาที่ผ่านมา พราวได้เรียนรู้… ได้รู้จักคุณกวินท์จริงๆ พราวรู้ว่าภายใต้ท่าทีเย็นชาของเขา… เขามีหัวใจที่อบอุ่น และอ่อนโยนแค่ไหน พราว… พราวไม่สามารถจะปล่อยมือเขาไปได้อีกแล้วค่ะ” คุณแม่มองพราวอย่างพิจารณา ท่านเห็นแววตาที่มุ่งมั่นและจริงจังของลูกสาว ท่านเองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของกวินท์เช่นกัน ตั้งแต่เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น กวินท์ก็ดูจะเป็นห่วงพราวเป็นพิเศษ “แล้วกวินท์ล่ะ” คุณแม่หันไปถามกวินท์ “เธอคิดยังไง” กวินท์นิ่งไปนาน เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินเข้าไปหาพราวช้าๆ เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ สบตาเธออย่างตรงไปตรงมา “คุณพราว… ผม… ผมไม่รู้จะตอบคุณว่ายังไง” กวินท์ยอมรับ “ผม… ผมไม่เคยคิดว่าเรื่องมันจะมาถึงจุดนี้” “จุดนี้… ที่พราวยอมรับความรู้สึกของตัวเอง แล้วคุณล่ะคะ” พราวถามเสียงสั่น “คุณมีความรู้สึกอะไรให้พราวบ้างไหม” กวินท์มองเข้าไปในดวงตาของพราว เขาเห็นความคาดหวัง แววตาที่เต็มไปด้วยความรัก และความกลัวที่จะผิดหวัง “ผม… ผมยอมรับว่า… ผมรู้สึกดีกับคุณพราวมาก” กวินท์กล่าว “คุณเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง อ่อนโยน และ… ทุ่มเท ผม… ผมไม่เคยเจอใครเหมือนคุณมาก่อน” “แล้ว… แค่นั้นเหรอคะ” พราวน้ำตาคลอ “คำว่า ‘รู้สึกดี’ สำหรับคุณ… มันมีค่าเท่ากับ ‘ความรัก’ ที่พราวมีให้คุณไหม” “ผม… ผมไม่แน่ใจ” กวินท์สารภาพ “ผม… ผมยังสับสนอยู่มาก” “คุณสับสนเรื่องอะไรคะ” พราวถาม “ผมสับสน… ว่าความรู้สึกของผม… มันคือความรักจริงๆ หรือเป็นแค่ความรู้สึกผูกพันจากการที่ผมต้องพึ่งพาคุณมาตลอด” กวินท์บอก “ผม… ผมกลัวที่จะทำร้ายคุณอีก” “คุณเคยทำร้ายพราวด้วยเหรอคะ” คุณแม่ถามขึ้นเสียงเข้ม “ผม… ผมไม่เคยตั้งใจครับคุณแม่” กวินท์รีบแก้ตัว “แต่ผมรู้ว่า… การที่ผมหลอกลวงเธอมาตลอด มันก็เป็นการทำร้ายจิตใจเธออย่างหนึ่ง” “แล้วตอนนี้… คุณยังจะหลอกตัวเองอยู่หรือเปล่าคะ” พราวน้ำตาไหลอาบแก้ม “คุณยังจะหลอกตัวเองว่าคุณไม่ได้รักพราวอย่างนั้นเหรอคะ” กวินท์มองพราว ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้งภายในใจ เขาเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของเธอ แต่เขาก็ยังไม่กล้าที่จะก้าวข้ามกำแพงของตัวเอง “ถ้าคุณไม่รัก… ก็บอกมาตรงๆ เลยค่ะ” พราวพูดเสียงเบา “พราวจะยอมรับมันเอง” คุณแม่มองดูกวินท์ด้วยสายตาที่คาดคั้น ท่านเองก็อยากรู้คำตอบเช่นกัน “กวินท์… แม่เชื่อว่าลูกไม่ใช่คนใจร้าย” คุณแม่กล่าว “ถ้าลูกรู้สึกอะไรกับพราวจริงๆ… ลูกควรจะบอกเธอไปตรงๆ” กวินท์ถอนหายใจยาว เขาหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่มี “พราว…” เขาเอ่ยชื่อเธอเบาๆ “ผม… ผมไม่สามารถปฏิเสธได้ว่า… ผมรู้สึกผูกพันกับคุณมาก” “ผูกพัน…” พราวทวนคำอย่างเศร้าๆ “ใช่… ผูกพัน” กวินท์ย้ำ “และ… ผมคิดว่า… ความผูกพันนี้… มันกำลังจะพัฒนาไปเป็น… ความรัก” คำว่า “ความรัก” ของกวินท์ ทำให้พราวยิ้มทั้งน้ำตา เธอไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้แล้วในตอนนี้ “จริงๆ เหรอคะ” พราวถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง “ใช่” กวินท์พยักหน้า “ผม… ผมอาจจะยังไม่สามารถบอกได้เต็มปากว่าผมรักคุณ… แต่ผมกำลังจะรักคุณ” “แค่คำว่า ‘กำลังจะรัก’… พราวยอมรับค่ะ” พราวยิ้มทั้งน้ำตา “พราวจะรอค่ะ” คุณแม่มองดูลูกสาวและกวินท์ด้วยรอยยิ้ม ท่านเห็นความหวังในแววตาของทั้งคู่ “ถ้าอย่างนั้น… แม่ก็สบายใจแล้ว” คุณแม่กล่าว “ดูแลกันให้ดีนะ” “ขอบคุณครับคุณแม่” กวินท์กล่าว “ผมจะดูแลพราวให้ดีที่สุด” กวินท์หันกลับมามองพราวอีกครั้ง ใบหน้าของเขาอ่อนลงกว่าเดิม “พราว… ผมขอโทษสำหรับทุกอย่าง” “ไม่เป็นไรค่ะ” พราวส่ายหน้า “เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะคะ” บรรยากาศในห้องนั้นคลี่คลายลงอย่างเห็นได้ชัด คลื่นใต้น้ำแห่งความรู้สึกที่ซับซ้อน กำลังค่อยๆ ก่อร่างสร้างตัวเป็นคลื่นแห่งความรักที่มั่นคงยิ่งขึ้น