แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านเข้ามาในห้องนอน ปลุกให้พราวลืมตาตื่น เธอพบว่าตัวเองยังคงอยู่ในอ้อมกอดของกวินท์ ชายหนุ่มที่นอนหลับอย่างสงบนิ่งข้างกาย ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนลงเมื่อยามหลับ ต่างจากบุคลิกที่เย็นชาในยามปกติ พราวยิ้มออกมาอย่างบางเบา เธอขยับตัวอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้ปลุกเขา แต่ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ เพราะกวินท์ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเช่นกัน "อรุณสวัสดิ์" กวินท์เอ่ยทักทาย เสียงแหบพร่าเล็กน้อยจากการนอนหลับ "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" พราวตอบ ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงเมื่อคืน "ขอโทษทีนะ" กวินท์กล่าว "ฉันคงกอดเธอแรงไปหน่อย" "ไม่เป็นไรค่ะ" พราวตอบ "ฉันไม่เป็นไร" "แต่ที่แน่ๆ คือ..." กวินท์เว้นจังหวะ "เธอคงจะหนาวจริงๆ สินะ" พราวยิ้ม "ค่ะ" "คืนนี้...ฉันจะขอนอนห้องเดียวกับเธออีกได้ไหม" กวินท์ถามอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาดูจริงจังกว่าเดิม พราวนิ่งคิดไปชั่วครู่ หัวใจของเธอเต้นระรัวขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้คืออะไรกันแน่ แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็ไม่ได้รู้สึกต่อต้าน "ได้ค่ะ" พราวตอบ หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ พวกเขาไม่ได้รักษากฎเหล็กอย่างเคร่งครัดเหมือนเคย กวินท์เริ่มใช้เวลาอยู่กับพราวมากขึ้น ชวนเธอไปทานข้าวข้างนอก หรือดูหนังด้วยกัน ในขณะที่พราวเองก็เริ่มสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวกวินท์ เขาไม่ได้เย็นชาเหมือนที่เคยเป็นอีกต่อไป บางครั้งเธอก็เห็นรอยยิ้มที่มุมปาก หรือแววตาที่อ่อนโยนลงเมื่อมองมาที่เธอ "คุณกวินท์คะ" พราวเอ่ยถามวันหนึ่งขณะที่ทั้งคู่นั่งจิบกาแฟยามบ่าย "ทำไมคุณถึงเปลี่ยนไปคะ" กวินท์หันมามองเธอ "ฉันเปลี่ยนไปตรงไหน" "ก็...คุณดูใจดีขึ้นค่ะ" พราวตอบ "ไม่เหมือนตอนแรกเลย" กวินท์ยิ้ม "บางที...คนเราก็อาจจะเปลี่ยนไปได้" "เพราะฉันหรือเปล่าคะ" พราวถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ กวินท์หัวเราะเบาๆ "อาจจะ...นิดหน่อย" คำตอบของเขาทำให้พราวยิ่งสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจ หรือควรจะกลัว วันหนึ่ง ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินทางไปงานเลี้ยงของบริษัท พราวก็พลาดท่าทำแก้วไวน์หล่นแตกกระจายเต็มพื้น "อุ๊ยตาย!" พราวอุทานด้วยความตกใจ กวินท์รีบเข้ามาหาเธอ "ไม่เป็นไรนะ" "ฉันขอโทษค่ะ" พราวกล่าว "ไม่เป็นไร" กวินท์ตอบ "เดี๋ยวฉันจัดการให้" แต่ก่อนที่กวินท์จะทันได้ทำอะไร พราวก็ก้มลงไปเก็บเศษแก้วด้วยตัวเอง "ระวังนะ" กวินท์รีบเข้ามาประคองเธอไว้ "เดี๋ยวจะบาดมือ" "ไม่เป็นไรค่ะ" พราวตอบ "นิดหน่อยเอง" แต่แล้ว เศษแก้วที่แหลมคมก็บาดเข้าที่นิ้วของเธอ ทำให้เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา "เห็นไหม" กวินท์กล่าวอย่างตำหนิ "ฉันบอกแล้วไง" เขาพาสาวนิ่งไปห้องน้ำทันที และทำความสะอาดแผลให้เธออย่างเบามือ "เจ็บมากไหม" กวินท์ถาม ขณะที่แปะพลาสเตอร์ที่นิ้วของเธอ "ไม่ค่ะ" พราวตอบ "ขอบคุณนะคะ" กวินท์มองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน "ต่อไปนี้...ระวังหน่อยนะ" วินาทีนั้น พราวรู้สึกราวกับว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นมา กำลังจะพังทลายลง ความรู้สึกที่เธอมีต่อกวินท์ มันไม่ใช่แค่ความผูกพัน หรือความสงสารอีกต่อไป มันคือความรู้สึกที่มากกว่านั้น "คุณกวินท์คะ" พราวเอ่ยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ กวินท์หันมามองเธอ "ว่าไง" "ฉัน...ฉันว่าฉันเริ่มจะ...ชอบคุณแล้ว" พราวสารภาพอย่างกล้าๆ กลัวๆ กวินท์นิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา "ฉันก็เหมือนกัน" กวินท์ตอบ "ฉันก็เริ่มจะชอบเธอเหมือนกัน" เขาค่อยๆ โน้มตัวลงมา จุมพิตลงบนหน้าผากของพราวอย่างแผ่วเบา "แต่เราก็ยังมีสัญญากันอยู่นะ" กวินท์กล่าว "เราจะยังคงต้องแสดงต่อไป" "แต่...ถ้าเราไม่ต้องการแล้วล่ะคะ" พราวถาม กวินท์ยิ้ม "ถ้าอย่างนั้น...เราก็คงต้องหาทางยกเลิกสัญญานี้กัน" พราวหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันไปได้ขนาดนี้ จากสัญญาแต่งงานที่เต็มไปด้วยการหลอกลวง ตอนนี้มันกำลังจะกลายเป็นความรักที่แท้จริง แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังคงมีความกังวลใจอยู่ลึกๆ "แล้ว...เรื่องของครอบครัวฉันล่ะคะ" พราวถาม "ไม่ต้องห่วง" กวินท์กล่าว "ฉันจะดูแลครอบครัวเธอให้ตลอดไป" คำพูดของกวินท์ทำให้พราวยิ้มได้อย่างเต็มที่ เธอรู้ว่าต่อจากนี้ไป ชีวิตของเธอจะไมเหมือนเดิมอีกต่อไป ในขณะที่เธอเองก็กำลังจะปล่อยให้หัวใจของเธอได้รักชายหนุ่มที่เธอไม่เคยคิดว่าจะรักได้ รอยร้าวในกำแพงแห่งสัญญากำลังจะกลายเป็นประตูสู่ความสุขที่แท้จริง