กวินท์มองพราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความรัก ความผิดหวัง และความสับสน เขาไม่เคยคิดว่าความลับในอดีตของเขา จะกลายเป็นอุปสรรคใหญ่หลวงต่อความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น "พราว..." กวินท์เรียกชื่อเธอ เสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิม "ฉันขอโทษ" "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" พราวถาม ดวงตาของเธอยังคงแดงก่ำจากการร้องไห้ "ขอโทษที่ปิดบังเธอ" กวินท์กล่าว "ฉันแค่...ไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวด" "แต่การที่คุณปิดบังฉัน...มันทำให้ฉันเจ็บปวดมากกว่านะคะ" พราวตอบ "ฉันรู้สึกเหมือนคุณไม่ไว้ใจฉัน" "ไม่ใช่นะ" กวินท์รีบปฏิเสธ "ฉันไว้ใจเธอมากที่สุด" "ถ้างั้น...ทำไมคุณถึงไม่เล่าให้ฉันฟัง" พราวยังคงคาใจ กวินท์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาเดินไปหยิบกล่องไม้ใบนั้นขึ้นมา แล้วค่อยๆ เปิดมันออกอีกครั้ง "ผู้หญิงคนในรูป..." กวินท์เริ่มเล่า "คืออดีตคนรักของฉัน" พราวเม้มปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตา "เราเคยรักกันมาก" กวินท์เล่าต่อ "แต่สุดท้าย...เราก็ต้องเลิกกัน เพราะ..." เขาเว้นจังหวะ "เพราะมีบางอย่างที่ฉันทำผิดพลาดไป" "ผิดพลาดเรื่องอะไรคะ" พราวถาม "ฉัน...นอกใจเธอ" กวินท์สารภาพออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบา คำสารภาพของกวินท์ทำให้พราวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมา เธอไม่คิดว่าเขาจะเคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อน "คุณ...นอกใจเธอเหรอคะ" พราวถามซ้ำอย่างไม่เชื่อหู กวินท์พยักหน้า "ใช่" "แล้วทำไมคุณถึงยังเก็บรูปเธอไว้" พราวถามเสียงสั่น "แล้วจดหมายพวกนี้...มันคืออะไร" "จดหมายพวกนี้...คือจดหมายขอโทษจากเธอ" กวินท์อธิบาย "หลังจากที่เราเลิกกัน...เธอพยายามติดต่อฉันมาตลอด" "แล้วคุณ...เคยคิดจะกลับไปหาเธอไหม" พราวถามอย่างหวาดหวั่น กวินท์ส่ายหน้า "ไม่เคย" "แล้วทำไม...คุณถึงยังเก็บมันไว้" พราวยังคงยืนกรานที่จะรู้ "เพราะฉัน...รู้สึกผิด" กวินท์กล่าว "ฉันรู้สึกผิดที่ทำร้ายเธอ" "แล้วคุณ...รู้สึกผิดกับฉันบ้างไหม" พราวถาม กวินท์มองพราวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "แน่นอน...ฉันรู้สึกผิดกับเธอมาก" "แต่คุณก็ยังปิดบังฉัน" พราวพูด "คุณไม่เคยบอกฉันเลย" "ฉันกลัว" กวินท์ยอมรับ "ฉันกลัวว่าเธอจะรับฉันไม่ได้" "แล้วตอนนี้...คุณคิดว่าฉันจะรับคุณได้ไหม" พราวถาม กวินท์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ฉันไม่รู้" "งั้น...คุณก็ยังไม่พร้อมที่จะเปิดใจให้ฉันทั้งหมด" พราวกล่าวอย่างผิดหวัง "ที่คุณบอกว่ารักฉัน...มันเป็นแค่คำพูดใช่ไหม" "พราว! เธอพูดอะไร!" กวินท์โพล่งขึ้นมา "ฉันรักเธอจริงๆ นะ!" "ถ้าคุณรักฉันจริง...คุณจะไม่ปิดบังฉันแบบนี้" พราวสวนกลับ "คุณควรจะบอกฉันตั้งแต่แรก" "ฉันขอโทษ" กวินท์กล่าว "ฉันขอโทษจริงๆ" "ตอนนี้...ฉันไม่รู้จะเชื่อคุณได้ยังไง" พราวพูดเสียงเบา "คุณทำให้ฉันสับสนไปหมด" เธอเดินหนีออกมาจากห้องทำงานของกวินท์ ทิ้งให้เขายืนอยู่เพียงลำพังกับความรู้สึกผิดและความสับสน วันต่อมา พราวเก็บตัวเงียบ เธอไม่พูดกับกวินท์ ไม่สบตาเขา ราวกับว่าทั้งคู่เป็นคนแปลกหน้า กวินท์พยายามจะพูดคุยกับเธอ แต่พราวก็หลีกเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับเขา "พราว...เราคุยกันหน่อยได้ไหม" กวินท์ขอร้อง "ไม่มีอะไรจะคุยแล้วค่ะ" พราวตอบเสียงเรียบ "ฉันขอโทษจริงๆ นะ" กวินท์กล่าว "ฉันรู้ค่ะ" พราวตอบ "แต่การขอโทษอย่างเดียว...มันไม่สามารถลบล้างความรู้สึกที่ฉันกำลังรู้สึกได้" "แล้วเธอรู้สึกยังไง" กวินท์ถาม "ฉันรู้สึก...ไม่มั่นคงค่ะ" พราวสารภาพ "ฉันไม่รู้ว่าจะเชื่อใจคุณได้มากแค่ไหน" กวินท์ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า "ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น" "พิสูจน์ยังไงคะ" พราวถาม "ฉันจะทำทุกอย่าง...เพื่อให้เธอเชื่อใจฉันอีกครั้ง" กวินท์กล่าว "ฉันจะไม่มีความลับอะไรกับเธออีกต่อไป" "ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" พราวตอบ หลังจากวันนั้น กวินท์ก็พยายามทำตามคำพูด เขาเปิดเผยทุกอย่างเกี่ยวกับอดีตของเขาให้พราวฟัง เขาพาเธอไปพบกับผู้หญิงคนนั้น เพื่อให้พราวได้เห็นว่าเขาได้ตัดขาดจากอดีตไปแล้วจริงๆ ในตอนแรก พราวก็ยังคงรู้สึกไม่มั่นใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอก็เริ่มเห็นความจริงใจของกวินท์ เธอเห็นว่าเขามีความสุขที่ได้อยู่กับเธอจริงๆ และเขาก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำให้เธอสบายใจ "คุณแน่ใจเหรอคะ" พราวถามกวินท์ในวันหนึ่ง "ว่าคุณไม่รู้สึกอะไรกับเธอคนนั้นแล้วจริงๆ" "แน่ใจที่สุด" กวินท์ตอบ "ผู้หญิงคนนั้นคืออดีตของฉัน...แต่เธอคือปัจจุบันและอนาคตของฉัน" คำพูดของกวินท์ทำให้พราวยิ้มได้อีกครั้ง เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขากำลังจะก้าวข้ามผ่านอุปสรรคครั้งนี้ไปได้ แม้ว่ารอยร้าวในกำแพงแห่งสัญญาอาจจะยังคงมีอยู่บ้าง แต่ความรักที่แท้จริง กำลังจะช่วยประสานรอยร้าวนั้นให้แข็งแกร่งกว่าเดิม