เวลาผ่านไปหลายวันนับตั้งแต่วันนั้น พราวพยายามรักษาระยะห่างจากกวินท์ เธอหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า หลีกเลี่ยงบทสนทนาที่ไม่จำเป็น หากต้องพูดคุยกันจริงๆ ก็จะเป็นเรื่องงาน หรือเรื่องที่ต้องทำในฐานะสามีภรรยาปลอมๆ เท่านั้น ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองเริ่มก่อตัวขึ้น บรรยากาศภายในคฤหาสน์ที่เคยอบอุ่นและเต็มไปด้วยความเข้าใจ กลับกลายเป็นความเงียบที่น่าอึดอัด กวินท์พยายามที่จะพูดคุยกับพราวหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ เธอก็มักจะผละออกไปเสมอ "พราว...เราคุยกันหน่อยได้ไหม" กวินท์เอ่ยขึ้นในตอนเช้า ขณะที่ทั้งคู่นั่งทานอาหารเช้าร่วมกันอย่างเงียบเชียบ พราวยังคงก้มหน้าก้มตาทานอาหารเช้า ไม่สบตาเขา "มีอะไรจะคุยคะ" "เรื่องของเรา" กวินท์ตอบ "ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉัน" "ไม่ได้โกรธค่ะ" พราวยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม "แค่...ต้องการเวลา" "เวลา...ผ่านมาหลายวันแล้วนะพราว" กวินท์ถอนใจ "ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันเสียใจจริงๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้น" "ฉันรู้ค่ะ" พราวตอบเรียบๆ "แต่การเสียใจของคุณ...มันไม่ได้ช่วยอะไรในตอนนี้" "แล้วฉันควรจะทำยังไง" กวินท์ถาม น้ำเสียงอ่อนลง "ฉันพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอให้อภัย" พราววางแก้วน้ำลงอย่างช้าๆ แล้วเงยหน้ามองกวินท์เป็นครั้งแรก ใบหน้าของเธอซีดเซียว ดวงตาที่เคยสดใส บัดนี้กลับมีแววของความเหนื่อยล้า "คุณเคยบอกว่าคุณไม่แน่ใจในความรู้สึกของคุณ" พราวพูด "แล้วตอนนี้...คุณแน่ใจแล้วหรือยังคะ" กวินท์นิ่งไป เขาไม่อยากโกหกเธออีกต่อไป แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะตอบเธออย่างไรดี "ฉัน...ฉันไม่แน่ใจ" กวินท์ยอมรับ "แต่มันก็ไม่ใช่ความรู้สึกเดิมๆ อีกต่อไปแล้ว" "หมายความว่ายังไงคะ" พราวถามอย่างไม่เข้าใจ "หมายความว่า...ฉันรู้สึกกับเธอมากกว่าที่ฉันเคยรู้สึก" กวินท์อธิบาย "ฉัน...ไม่อยากเสียเธอไป" คำพูดนั้นทำให้พราวใจสั่นเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงระแวดระวัง "แล้วเรื่องอดีตของคุณล่ะคะ" "ฉันกำลังจัดการอยู่" กวินท์ตอบ "ฉันกำลังพยายามที่จะก้าวข้ามมันไป" "คุณกำลังพยายาม...หรือคุณแค่พูดไปอย่างนั้น" พราวน้ำเสียงเริ่มสั่นอีกครั้ง "พราว...อย่าทำให้มันยากเลยนะ" กวินท์มองตาเธอ "ฉันไม่อยากจะเสียเธอไปจริงๆ" "ถ้าคุณไม่อยากเสียฉันไปจริงๆ" พราวพูด "ทำไมคุณถึงไม่เคยคิดจะบอกฉันตั้งแต่แรก" "ฉันกลัว" กวินท์สารภาพ "ฉันกลัวว่าเธอจะรับไม่ได้ กลัวว่าเธอจะมองฉันเปลี่ยนไป" "แล้วตอนนี้...คุณคิดว่าฉันมองคุณเปลี่ยนไปหรือยัง" พราวน้ำตาคลอ "ฉันรู้สึกเหมือนถูกหลอกมาตลอด" "ฉันไม่ได้หลอกเธอ" กวินท์รีบปฏิเสธ "ฉันแค่...กำลังสับสนกับตัวเอง" "ความสับสนของคุณ...มันทำให้ฉันเจ็บปวดนะคะ" พราวพูด "ถ้าคุณไม่แน่ใจในความรู้สึกของคุณจริงๆ...บางที...เราอาจจะหยุดอยู่แค่นี้ก็ได้" คำพูดนั้นทำเอากวินท์หน้าซีดเผือด "หยุด...หมายถึง...หย่า?" พราวนิ่งไป เธอเองก็ไม่แน่ใจในคำตอบของตัวเองเช่นกัน "ฉัน...ฉันไม่รู้" "พราว...อย่าพูดแบบนั้นนะ" กวินท์จับมือเธอไว้แน่น "ฉันไม่อยากหย่ากับเธอ" "แต่คุณก็ยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของคุณ" พราวพูด น้ำเสียงสั่นเครือ "แล้วฉันจะเชื่อใจคุณได้อย่างไร" "ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น" กวินท์กุมมือเธอไว้แน่น "ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ" พราวมองเข้าไปในดวงตาของกวินท์ เธอเห็นความจริงใจในนั้น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหวาดหวั่น "แล้ว...ถ้าคุณทำไม่ได้ล่ะคะ" พราวถาม "ฉันจะทำ" กวินท์ตอบอย่างหนักแน่น "ฉันจะทำให้เธอเชื่อใจฉันอีกครั้ง" ในขณะเดียวกัน ทางด้านอดีตคนรักของกวินท์ หรือคุณนลินี เธอก็เริ่มที่จะรุกคืบเข้ามาในชีวิตของเขาอีกครั้ง หลังจากที่เธอรู้ว่ากวินท์กำลังมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับพราว นลินีปรากฏตัวขึ้นที่บริษัทของกวินท์ โดยอ้างว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยด้วย เธอพบกับกวินท์ในห้องทำงานส่วนตัว "กวินท์...ฉันคิดถึงคุณนะคะ" นลินีเอ่ยขึ้น พลางเดินเข้าไปสวมกอดเขาจากด้านหลัง กวินท์สะดุ้งเฮือก "คุณนลินี...มาทำอะไรที่นี่" "ฉันก็คิดถึงคุณนี่คะ" นลินีพรมจูบที่ไหล่ของเขา "ฉันได้ยินข่าวมาว่า...คุณกำลังจะมีความสัมพันธ์ที่จริงจังกับผู้หญิงคนอื่น" "มันไม่เกี่ยวกับคุณ" กวินท์พูด พลางแกะมือเธอออก "ผมมีเรื่องต้องทำ" "แต่ฉันไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอกนะคะ" นลินีเดินอ้อมมาเผชิญหน้ากับเขา "คุณกับฉัน...เรามีอดีตที่ลึกซึ้งต่อกัน" "อดีตมันก็คืออดีต" กวินท์ตอบเสียงเย็น "ตอนนี้ผมมีชีวิตของผมอยู่" "แล้วผู้หญิงคนนั้น...เธอรู้เรื่องของเราหรือเปล่า" นลินีถามด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "รู้หรือเปล่าว่าคุณเคยทำร้ายฉันมากแค่ไหน" "คุณนลินี...ผมขอร้อง อย่าสร้างปัญหา" กวินท์เตือน "ปัญหามันเกิดจากคุณต่างหาก" นลินีแสยะยิ้ม "ถ้าคุณไม่คิดจะกลับมาหาฉัน...ฉันก็คงต้อง...ทำให้คุณกับผู้หญิงคนนั้น...แยกทางกัน" กวินท์มองนลินีด้วยความโกรธ "คุณจะทำอะไร" "ก็...ทำให้เขารู้ความจริงไงคะ" นลินีพูด "ความจริงที่คุณพยายามจะปกปิด" ก่อนที่กวินท์จะทันได้ตอบโต้ นลินีก็เดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งให้กวินท์เผชิญหน้ากับความกังวลครั้งใหม่ เขาไม่แน่ใจว่านลินีจะทำอะไร แต่เขาก็รู้ว่ามันจะไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ