"คุณธีรดนย์..." พลอยชมพูเอ่ยเสียงแผ่วเบา หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก คำพูดของเขาช่างตรงไปตรงมา จนเธอตั้งตัวไม่ทัน "คุณหมายถึงอะไรคะ" ธีรดนย์หยุดเดินเล็กน้อย เขาหันมามองใบหน้าของพลอยชมพูที่เปียกชื้นไปด้วยละอองฝน ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง "ผมหมายความตามที่ผมพูด คุณพลอยชมพู" เขาพูดเน้นทุกคำ "ตั้งแต่คุณเข้ามาในชีวิตของผม ทุกอย่างก็ดูสดใสขึ้น มีความหมายมากขึ้น" พลอยชมพูรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า ไม่ใช่แค่เพราะความอับชื้นจากฝน แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ภายในใจ "แต่... แต่เราเป็นเจ้านายกับลูกน้องนะคะ" เธอพยายามรวบรวมสติพูดออกไป แต่เสียงของเธอกลับสั่นเครือ "ผมรู้" ธีรดนย์ตอบ "และผมก็ไม่ได้ต้องการให้เราเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้องอีกต่อไป" เขายื่นมือข้างหนึ่งออกมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าของเธอ "ผมรู้สึกดีกับคุณ คุณพลอยชมพู ผมรู้สึกดีมากๆ" พลอยชมพูหลับตาลงชั่วครู่ สัมผัสของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย รู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด "ดิฉันก็... ดิฉันก็รู้สึกดีกับคุณเหมือนกันค่ะ คุณธีรดนย์" เธอสารภาพออกมาอย่างหมดเปลือก เสียงฝนที่ตกกระทบพื้น ราวกับจะช่วยขับกล่อมบทสนทนาที่อ่อนหวานนี้ให้ยิ่งมีความหมาย ธีรดนย์ก้าวเข้ามาใกล้พลอยชมพูมากขึ้น จนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างทั้งสองคน เขาโน้มใบหน้าลงมาอย่างช้าๆ พลอยชมพูเองก็เงยหน้าขึ้นรับ ริมฝีปากของพวกเขาประกบกันอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย เป็นจุมพิตแรกที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน มันไม่ใช่แค่การแสดงออกทางกายภาพ แต่เป็นการยอมรับความรู้สึกที่แท้จริงของกันและกัน "ผม... ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย" ธีรดนย์กระซิบเมื่อผละออกจากเธอเบาๆ "ผมรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าหาคุณตลอดเวลา" "ดิฉันก็เหมือนกันค่ะ" พลอยชมพูตอบ ดวงตาของเธอเป็นประกาย "ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ดิฉันก็รู้สึกว่าคุณมีความพิเศษ" "แล้วทำไมเราไม่ลองเปิดใจให้โอกาสกันดูละครับ" ธีรดนย์ถาม "ให้โอกาสความรู้สึกนี้ได้เติบโต" พลอยชมพูพยักหน้าเห็นด้วย เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในขณะนี้ เธอรู้สึกมีความสุขเหลือเกิน "ค่ะ ดิฉันพร้อมที่จะลอง" ธีรดนย์ยิ้มกว้าง เขากระชับมือของเธอไว้แน่น "ไปกันเถอะ ผมจะไปส่งคุณถึงบ้าน" ตลอดทางกลับบ้าน ทั้งสองคนพูดคุยกันน้อยลง แต่ความรู้สึกที่เชื่อมโยงกันกลับมีมากขึ้น พวกเขาสัมผัสได้ถึงความสบายใจที่ได้อยู่เคียงข้างกัน ราวกับว่าสายฝนได้ชำระล้างทุกความคลางแคลงใจที่มีออกไปจนหมดสิ้น เมื่อมาถึงหน้าบ้านของพลอยชมพู ธีรดนย์จอดรถและเดินลงมาส่งเธอที่หน้าประตู "ขอบคุณนะคะ สำหรับร่ม และ... สำหรับทุกอย่าง" พลอยชมพูกล่าว เขินอายเล็กน้อย "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ" ธีรดนย์ตอบ "ขอบคุณที่ทำให้ผมกล้าที่จะเปิดใจ" เขาก้มลงจูบหน้าผากของเธอเบาๆ "ฝันดีนะครับ พลอยชมพู" "คุณธีรดนย์ก็ฝันดีเช่นกันค่ะ" พลอยชมพูตอบ ขณะมองเขาขับรถออกไป หัวใจของเธอยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะ ภาพใบหน้าของธีรดนย์ยังคงติดตา และความรู้สึกที่เพิ่งค้นพบก็ทำให้คืนนี้ของเธออบอุ่นกว่าที่เคย หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างพลอยชมพูกับธีรดนย์ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาไม่ได้เป็นเพียงเจ้านายและลูกน้องอีกต่อไป แต่มีความรู้สึกที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้นเข้ามาแทนที่ เช้าวันรุ่งขึ้น พลอยชมพูมาทำงานด้วยรอยยิ้มที่สดใสกว่าปกติ เธอรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เจอธีรดนย์อีกครั้ง "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณธีรดนย์" เธอทักทายด้วยน้ำเสียงร่าเริง เมื่อเขาเดินเข้ามาในออฟฟิศ ธีรดนย์ส่งยิ้มตอบ "อรุณสวัสดิ์ครับ พลอยชมพู" เขามองเธอด้วยสายตาที่อบอุ่นกว่าเดิม "เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหมครับ" "หลับสบายมากค่ะ" พลอยชมพูตอบ "แล้วคุณธีรดนย์ล่ะคะ" "ผมก็เช่นกัน" เขาเดินมาหยุดที่โต๊ะทำงานของเธอ "ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัวหลังจากเลิกงาน เย็นนี้ได้ไหมครับ" "ได้ค่ะ" พลอยชมพูตอบรับทันที เธออยากรู้ว่าเขาจะคุยเรื่องอะไร ตลอดทั้งวัน พลอยชมพูพยายามตั้งใจทำงาน แต่ความคิดของเธอก็อดไม่ได้ที่จะล่องลอยไปหาธีรดนย์ เธออดสงสัยไม่ได้ว่าเขาจะพูดถึงเรื่องอะไร และเธอควรจะตอบสนองอย่างไร ในที่สุด เวลาเลิกงานก็มาถึง พลอยชมพูรีบเก็บของและเดินไปรอธีรดนย์ที่หน้าลิฟต์ "พร้อมไหมครับ" ธีรดนย์ถาม เมื่อเขาเดินออกมาจากห้องทำงาน "พร้อมค่ะ" พลอยชมพูตอบ ทั้งสองคนเดินทางไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศ บรรยากาศภายในร้านดูเงียบสงบและเป็นส่วนตัว เหมาะสำหรับการพูดคุยเรื่องสำคัญ เมื่อนั่งลงที่โต๊ะ ธีรดนย์ก็เริ่มบทสนทนา "คุณพลอยชมพู" เขาเริ่มต้น "ผมดีใจที่เราได้ก้าวข้ามกำแพงบางอย่างไปเมื่อคืนนี้" "ดิฉันก็ดีใจค่ะ" พลอยชมพูตอบ "ดิฉันรู้สึกสบายใจที่เราเป็นในสิ่งที่เราเป็น" "ผมอยากจะขอให้เราเริ่มต้นความสัมพันธ์ของเราอย่างจริงจัง" ธีรดนย์กล่าว "ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป แต่ผมไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป" พลอยชมพูรู้สึกประหม่าเล็กน้อย "คุณหมายถึง... เราจะเป็นแฟนกันใช่ไหมคะ" ธีรดนย์พยักหน้า "ใช่ครับ ผมอยากจะขอคุณเป็นแฟน" หัวใจของพลอยชมพูเต้นแรงอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะดำเนินไปเร็วขนาดนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก "ดิฉัน... ดิฉันตกลงค่ะ" ธีรดนย์ยิ้มกว้าง เขาเอื้อมมือมาจับมือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ "ขอบคุณนะครับ พลอยชมพู" "ขอบคุณคุณธีรดนย์เช่นกันค่ะ" พลอยชมพูตอบ ทั้งสองคนใช้เวลาที่เหลือของมื้อเย็นพูดคุยกันถึงเรื่องราวในอดีต ความฝันในอนาคต และความคาดหวังในความสัมพันธ์ครั้งนี้ พวกเขาพบว่าตัวเองเข้ากันได้ดีในแทบทุกเรื่อง ราวกับว่าโชคชะตาได้นำพาพวกเขามาเจอกัน หลังจากมื้อเย็น ธีรดนย์ไปส่งพลอยชมพูที่บ้านอีกครั้ง ก่อนจะแยกจากกัน เขามอบจูบแสนหวานให้เธอ "ผมรักคุณนะครับ พลอยชมพู" พลอยชมพูอึ้งไปเล็กน้อย "ดิฉันก็รักคุณค่ะ คุณธีรดนย์" เธอตอบอย่างมั่นใจ การประกาศความสัมพันธ์อย่างเป็นทางการของพลอยชมพูกับธีรดนย์สร้างความประหลาดใจให้กับคนรอบข้าง โดยเฉพาะทีมงานของเมฆาพร็อพเพอร์ตี้ หลายคนอดสงสัยไม่ได้ว่าความสัมพันธ์นี้จะส่งผลกระทบต่อการทำงานหรือไม่ ดารินทร์เองก็ได้รับทราบข่าวนี้เช่นกัน เธอรู้สึกแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการใดๆ ออกมา เธอเพียงแต่ยิ้มอย่างมีเลศนัย และคิดในใจว่าการแข่งขันครั้งนี้อาจจะซับซ้อนกว่าที่คิด