"เราไม่ได้กล่าวเช่นนั้นค่ะ คุณดารินทร์" ธีรดนย์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่สายตาของเขามั่นคง "เพียงแต่เราเชื่อว่า การประเมินมูลค่าสินทรัพย์อย่างเป็นธรรม และการมีโครงสร้างการบริหารที่โปร่งใส จะเป็นรากฐานที่แข็งแกร่งที่สุดสำหรับความสำเร็จของโปรเจกต์ The Aurora และสำหรับความสัมพันธ์ทางธุรกิจของเราในระยะยาว" คุณดารินทร์กวาดสายตามองเอกสารในมืออีกครั้ง ใบหน้าของเธอเริ่มปรากฏร่องรอยของความไม่พอใจ แต่เธอก็ยังคงพยายามควบคุมอารมณ์ "ฉันเข้าใจที่คุณพูดนะคะ คุณธีรดนย์ คุณพลอยชมพู แต่มันก็ดูเหมือนว่า... คุณไม่ไว้วางใจฉันเลย" "เราเคารพคุณดารินทร์เสมอค่ะ" พลอยชมพูพูดขึ้น "และเราเชื่อมั่นในวิสัยทัศน์ของคุณ แต่ในฐานะที่เราเป็นผู้ร่วมลงทุน การมีกลไกที่ช่วยให้ทุกฝ่ายมั่นใจในความโปร่งใสและเป็นธรรม ก็เป็นสิ่งสำคัญสำหรับเราค่ะ" "กลไกที่ว่านี้... มันดูเหมือนจะจำกัดอำนาจของฉันมากเกินไปนะคะ" คุณดารินทร์กล่าว เสียงของเธอแฝงไปด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเล็กน้อย "ฉันเป็นผู้ริเริ่มโปรเจกต์นี้ ฉันทุ่มเทเวลาและแรงกายแรงใจมาตลอด" "เราทราบดีค่ะ" ธีรดนย์พยักหน้า "และเราก็พร้อมที่จะให้เกียรติบทบาทของคุณอย่างเต็มที่ แต่เราก็เชื่อว่า การร่วมมือกันอย่างมีประสิทธิภาพ โดยมีหลักการบริหารที่ชัดเจน จะช่วยให้โปรเจกต์นี้ไปได้ไกลกว่าเดิม" คุณดารินทร์วางเอกสารลงบนโต๊ะ "ฉันขอเวลาพิจารณาข้อเสนอของคุณสักครู่ได้ไหมคะ" เธอพูด น้ำเสียงของเธอฟังดูเหนื่อยล้า "มันเป็นข้อเสนอที่... หนักหน่วงทีเดียว" "แน่นอนค่ะ" ธีรดนย์ตอบ "เราเข้าใจดี" บทสนทนาเงียบงันไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงนาฬิกาที่เดินติ๊กต็อกเป็นจังหวะ คอยย้ำเตือนถึงเวลาที่ผ่านไป คุณดารินทร์ใช้เวลานั้นสำรวจเอกสารอย่างละเอียด ดวงตาของเธอสแกนตัวอักษรไปมา พลางขมวดคิ้วเป็นบางครั้ง บางครั้งก็ถอนหายใจแผ่วเบา ธีรดนย์และพลอยชมพูมองดูเธออย่างใจเย็น โดยไม่กดดัน "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะยอมรับข้อเสนอทั้งหมดของคุณได้" คุณดารินทร์กล่าวในที่สุด "โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของการแต่งตั้งคณะกรรมการบริหารร่วม ที่มีอำนาจตัดสินใจเท่าเทียมกัน... มันจะทำให้การบริหารงานล่าช้า และอาจจะเกิดความขัดแย้งได้ง่าย" "เราเชื่อว่าความล่าช้าเพียงเล็กน้อยเพื่อการตัดสินใจที่รอบคอบและได้รับการยอมรับจากทุกฝ่าย ย่อมดีกว่าการตัดสินใจที่เร่งรีบและอาจนำไปสู่ข้อผิดพลาดที่ใหญ่กว่าในภายหลังค่ะ" พลอยชมพูอธิบาย "และในส่วนของคณะกรรมการ เราก็ได้ออกแบบโครงสร้างการทำงานให้มีความยืดหยุ่น เพื่อลดโอกาสในการเกิดความขัดแย้ง และส่งเสริมการทำงานร่วมกันค่ะ" "ส่วนเรื่องการตรวจสอบบัญชี..." คุณดารินทร์พูดต่อ "ฉันเห็นว่าคุณระบุให้มีการตรวจสอบทุกไตรมาส และต้องเป็นบริษัทอิสระที่ผ่านการรับรอง... มันเป็นการไม่ให้เกียรติทีมบัญชีของฉันเลยนะคะ" "ไม่ใช่การไม่ให้เกียรติค่ะ คุณดารินทร์" ธีรดนย์แย้ง "แต่เป็นการสร้างความมั่นใจให้กับทุกฝ่ายว่า ข้อมูลทางการเงินมีความถูกต้องและโปร่งใส ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งสำหรับนักลงทุน" คุณดารินทร์เงียบไปอีกครั้ง เธอหลับตาลงราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมดในหัว "ถ้าอย่างนั้น... ฉันขอเสนอทางออกกลางนะคะ" เธอพูดขึ้น "เราสามารถแต่งตั้งคณะกรรมการที่ปรึกษา แทนที่จะเป็นคณะกรรมการบริหารร่วม คณะกรรมการนี้จะมีหน้าที่ให้คำแนะนำ และตรวจสอบการดำเนินงาน แต่การตัดสินใจสุดท้ายยังคงอยู่ที่ฉัน" ธีรดนย์และพลอยชมพูประสานสายตากัน พวกเขารับรู้ได้ถึงความพยายามของคุณดารินทร์ที่จะรักษาอำนาจของตนเองไว้ "สำหรับเรื่องการตรวจสอบบัญชี..." คุณดารินทร์กล่าวต่อ "ฉันยินดีที่จะให้มีการตรวจสอบ... แต่ขอเป็นปีละครั้งก็พอ และบริษัทที่จะเข้ามาตรวจสอบ ขอให้เป็นบริษัทที่เราสองฝ่ายร่วมกันคัดเลือก" ธีรดนย์พยักหน้าช้าๆ "เรื่องการตรวจสอบบัญชี เรายินดีรับฟังข้อเสนอของคุณค่ะ แต่การตรวจสอบทุกไตรมาสจะช่วยให้เราเห็นภาพรวมของสถานะทางการเงินได้ชัดเจนกว่า และช่วยป้องกันปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นได้ตั้งแต่เนิ่นๆ" "ส่วนเรื่องคณะกรรมการที่ปรึกษา..." พลอยชมพูเสริม "เรามองว่ามันอาจจะไม่เพียงพอที่จะสร้างความมั่นใจให้กับนักลงทุนได้ทั้งหมดค่ะ" คุณดารินทร์ถอนหายใจ "ฉันรู้ว่าคุณกำลังกดดันฉัน" เธอพูดตรงๆ "แต่คุณต้องเข้าใจด้วยว่า ฉันเองก็มีข้อจำกัดของฉัน" "เราไม่ได้ต้องการกดดันคุณค่ะ คุณดารินทร์" ธีรดนย์กล่าว "เราเพียงต้องการสร้างความร่วมมือที่แข็งแกร่ง และยั่งยืนบนพื้นฐานของความไว้วางใจซึ่งกันและกัน" "และเพื่อแสดงความจริงใจของเรา" ธีรดนย์พูดต่อ "เราพร้อมที่จะปรับสัดส่วนการถือหุ้นใหม่ให้มีความยืดหยุ่นมากขึ้น โดยจะพิจารณาจากมูลค่าสินทรัพย์ที่เรานำมาลงในโปรเจกต์นี้อย่างเป็นธรรม แต่เรายังยืนยันเรื่องโครงสร้างการบริหารจัดการ และการตรวจสอบความโปร่งใส" คุณดารินทร์มองธีรดนย์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "คุณกำลังจะบอกว่า... คุณยินดีที่จะลดสัดส่วนการถือหุ้นของตัวเองลง เพื่อให้โปรเจกต์นี้เดินหน้าต่อไป?" "เราเชื่อว่าความสำเร็จของโปรเจกต์ The Aurora นั้นสำคัญกว่าผลประโยชน์ส่วนตัวค่ะ" ธีรดนย์ตอบอย่างหนักแน่น สีหน้าของคุณดารินทร์อ่อนลงเล็กน้อย "ฉัน... ฉันต้องการเวลาคิด" เธอพูด "ฉันจะกลับไปปรึกษาทีมงานของฉันก่อน" "แน่นอนค่ะ" ธีรดนย์ตอบ "เราจะรอการติดต่อจากคุณ" พลอยชมพูรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่ค่อยๆ คลี่คลายลงไปบ้าง แต่เธอก็ยังคงระแวดระวัง เพราะรู้ดีว่าคุณดารินทร์เป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว การเจรจาครั้งนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ