หลังจากเหตุการณ์การเจรจาที่ซับซ้อนกับทางสยามพร็อพเพอร์ตี้ บรรยากาศระหว่างพลอยชมพูกับธีรดนย์ก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นกว่าเดิม ราวกับว่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นได้สร้างสายใยที่มองไม่เห็นให้ผูกพันทั้งสองเข้าไว้ด้วยกันมากขึ้น ในแต่ละวันที่ทำงาน พลอยชมพูสังเกตเห็นว่าธีรดนย์มักจะหาเวลาเข้ามาคุยกับเธออยู่เสมอ ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่บางครั้งก็เป็นเพียงการทักทาย หรือถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอย่างใส่ใจ "วันนี้เป็นไงบ้างครับ" ธีรดนย์ถาม ขณะที่เขาเดินผ่านโต๊ะทำงานของพลอยชมพูในตอนบ่ายแก่ๆ "ก็เรื่อยๆ ค่ะ" พลอยชมพูตอบ "กำลังเตรียมข้อมูลสำหรับนำเสนอในวันพรุ่งนี้" "มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ" ธีรดนย์ถาม พลางก้มลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ "ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันทำได้" พลอยชมพูรีบตอบ "แต่ถ้าดิฉันมีข้อสงสัย ดิฉันจะขอรบกวนคุณนะคะ" "แน่นอนเสมอ" ธีรดนย์ยิ้ม "ถ้าคุณต้องการมุมมองที่แตกต่าง หรือแค่อยากมีเพื่อนคุยตอนดึกๆ ก็บอกผมได้นะ" พลอยชมพูรู้สึกใจเต้นแรงกับคำพูดนั้น การที่เขาแสดงความใส่ใจในระดับนี้ ทำให้เธออดที่จะหวั่นไหวไม่ได้ "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "ผมเห็นคุณทำงานหนักมากจริงๆ" ธีรดนย์กล่าว "ผมดีใจที่ได้มีคุณอยู่ในทีม" คำชมเชยจากเขาทำให้พลอยชมพูรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เธอรู้ว่ามันไม่ใช่แค่การชมเชยในฐานะเพื่อนร่วมงาน แต่มีความรู้สึกอื่นแฝงอยู่ด้วย วันหนึ่ง ขณะที่ฝนกำลังตกหนัก พลอยชมพูรีบเก็บของเพื่อจะเดินทางกลับบ้าน เธอไม่มีร่ม และสภาพอากาศก็ดูไม่ค่อยเป็นใจ "ยังไม่กลับเหรอครับ" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นมาจากด้านหลัง พลอยชมพูหันไปมอง พบกับธีรดนย์ เขากำลังยืนถือร่มคันใหญ่อยู่ "กำลังจะกลับค่ะ แต่ฝนตกหนักมากเลย" เธอตอบ "ผมไปส่งนะ" ธีรดนย์เสนอ "ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันเรียกแท็กซี่ได้" พลอยชมพูรีบปฏิเสธ เธอไม่อยากให้เขารู้สึกว่าเธอพึ่งพาเขามากเกินไป "อย่าปฏิเสธเลยครับ" ธีรดนย์ยิ้ม "ผมก็กำลังจะกลับเหมือนกัน" พลอยชมพูลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับ "ขอบคุณมากนะคะ" เธอเอ่ย ทั้งสองคนเดินออกจากอาคารไปด้วยกัน ร่มคันใหญ่ช่วยบังฝนให้ทั้งคู่ ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นในระหว่างเดิน ทำให้พลอยชมพูรู้สึกถึงบางสิ่งที่มากกว่าความเป็นเจ้านายและลูกน้อง "คุณรู้ไหม" ธีรดนย์เอ่ยขึ้น ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินฝ่าสายฝน "ผมดีใจนะ ที่คุณเข้ามาในชีวิตของผม" พลอยชมพูชะงักเล็กน้อย เธอไม่แน่ใจว่าได้ยินไม่ผิดหรือเปล่า "คุณธีรดนย์คะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย "ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไป" ธีรดนย์พูดต่อ "แต่ผมรู้สึกกับคุณมากกว่าที่ผมคิดไว้" ใบหน้าของพลอยชมพูร้อนผ่าว เธอไม่รู้จะตอบอย่างไรดี "ดิฉันก็..." เธอเริ่มพูด แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ธีรดนย์หยุดเดินและหันมาหาพลอยชมพู เขามองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างลุ่มลึก "พลอยชมพู" เขาเรียกชื่อเธอ "ผมกำลังรู้สึกอะไรบางอย่างกับคุณจริงๆ" พลอยชมพูรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหลุดออกมาจากอก เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะดำเนินมาถึงจุดนี้ "ดิฉันก็เหมือนกันค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา ธีรดนย์ยิ้มกว้าง เขาค่อยๆ เอื้อมมือมาปัดผมที่เปียกฝนออกจากใบหน้าของเธอ การสัมผัสของเขาส่งกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่างของพลอยชมพู "ผมรู้ว่ามันอาจจะมีความซับซ้อน" ธีรดนย์กล่าว "แต่ผมไม่อยากจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป" "ดิฉันก็ไม่อยากค่ะ" พลอยชมพูตอบ ในอ้อมแขนของเขา ใต้ร่มคันเดียวกัน ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมา พลอยชมพูรู้สึกว่าหัวใจของเธอได้ติดกับดักเข้าให้แล้ว กับดักที่เธอไม่เคยคาดคิด และไม่แน่ใจว่าอยากจะหลุดพ้นออกมาหรือไม่ เมื่อรถแท็กซี่ของพลอยชมพูมาถึง ทั้งสองคนก็ผละออกจากกันอย่างเสียดาย "ขับรถดีๆ นะครับ" ธีรดนย์กล่าว "ค่ะ คุณธีรดนย์" พลอยชมพูตอบ "แล้ว...พรุ่งนี้เราเจอกันนะคะ" "แน่นอนครับ" ธีรดนย์ยิ้ม "แล้วเจอกันนะ" พลอยชมพูขึ้นรถแท็กซี่ไปพร้อมกับความรู้สึกที่ท่วมท้น เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับธีรดนย์กำลังจะเปลี่ยนไป และอนาคตของเธอก็เหมือนจะเข้ามาพัวพันกับเขาอย่างแยกไม่ออกเสียแล้ว