"ไม่ครับคุณพิมพ์" นทีตอบเสียงหนักแน่น พลางประสานสายตาคมกับพิมพ์ที่มองเขาอย่างคาดหวัง "ผมไม่มีวันลืมคุณพิมพ์แน่นอน" พิมพ์ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ รอยยิ้มที่นทีเฝ้ารอคอย เขาเห็นแววตาเศร้าสร้อยบางอย่างที่เคยปรากฏในดวงตาของเธอจางหายไปแทนที่ด้วยประกายแห่งความหวัง "ขอบคุณค่ะ" พิมพ์กล่าวเสียงเบา "พิมพ์ก็... หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นค่ะ" "คุณพิมพ์" นทีเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ที่ผมมาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่แค่การพักผ่อนจริงๆ ครับ" เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจเล่าความจริงทั้งหมด "ผมกำลังหนีอะไรบางอย่างอยู่" พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ "หนีอะไรคะ" "เรื่องมันค่อนข้างซับซ้อนครับ" นทีถอนหายใจ "ก่อนหน้านี้ ผมทำงานเป็นผู้บริหารในบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ชีวิตผมดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ มีทุกอย่างที่คนทั่วไปใฝ่หา แต่จริงๆ แล้ว... ผมกำลังจมอยู่กับความกดดัน และความคาดหวังที่สูงมาก" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมสมาธิ "ผมถูกผลักดันให้ต้องประสบความสำเร็จตลอดเวลา การแข่งขันสูงมาก จนผมเริ่มรู้สึกหมดไฟ และสุขภาพจิตก็เริ่มแย่ลง" "แล้ว... มีอะไรเกิดขึ้นเหรอคะ" พิมพ์ถามอย่างนุ่มนวล "จุดเปลี่ยนของผมคือ... อุบัติเหตุ" นทีพูดเสียงเครียดขึ้น "ผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ค่อนข้างรุนแรง โชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก แต่ในตอนนั้น... ผมกลับรู้สึกเหมือนได้เห็นทุกอย่างที่ผ่านมาในชีวิต" "สิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่ความสำเร็จ หรือเงินทอง แต่เป็นความว่างเปล่า" นทีเล่าต่อ "ผมตระหนักได้ว่า ผมกำลังเสียความเป็นตัวเองไป ผมวิ่งตามเป้าหมายที่คนอื่นกำหนด จนลืมไปว่าจริงๆ แล้ว ตัวเองต้องการอะไร" "พอฟื้นตัว ผมก็ตัดสินใจลาออกจากงานทันทีครับ" นทีกล่าว "ผมต้องการเวลาทบทวนตัวเอง ต้องการหาความหมายของชีวิตที่แท้จริง ผมเลยเลือกมาอยู่ที่นี่... ที่ที่เงียบสงบ ที่ที่ผมได้อยู่กับธรรมชาติ และได้เจอกับคุณพิมพ์" พิมพ์ฟังอย่างตั้งใจ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด และความสับสนที่นทีเคยประสบมา "คุณนที... เข้มแข็งมากนะคะ" พิมพ์เอ่ยชม "ที่กล้าตัดสินใจเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง" "ผมแค่... หาทางออกครับ" นทีตอบ "และโชคดีที่ผมได้เจอทางออกที่ดีที่สุด... การได้มาเจอกับคุณพิมพ์" เขาเอื้อมมือไปกุมมือของพิมพ์อีกครั้ง "คุณพิมพ์ทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตมีความหมายอีกครั้ง ทำให้ผมอยากที่จะมีชีวิตอยู่ และอยากจะทำสิ่งดีๆ" "พิมพ์เองก็เหมือนกันค่ะ" พิมพ์ตอบ "ก่อนหน้านี้ พิมพ์รู้สึกโดดเดี่ยวมากค่ะ การที่ครอบครัวไม่เข้าใจ ทำให้พิมพ์รู้สึกว่าตัวเองผิด" "แต่คุณนที... ทำให้พิมพ์รู้สึกว่าสิ่งที่พิมพ์ทำมันมีความหมาย" พิมพ์กล่าวต่อ "คุณนทีเชื่อมั่นในตัวพิมพ์ ทำให้พิมพ์มีกำลังใจที่จะทำต่อไป" ทั้งสองนั่งมองตากัน ความรู้สึกที่อบอุ่น และลึกซึ้งแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ "ผมว่า... ถึงเวลาที่เราจะเปิดตัวผลิตภัณฑ์ของเราแล้วนะครับ" นทีพูดขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง "เราทำงานกันมามากพอแล้ว" "จริงด้วยค่ะ" พิมพ์เห็นด้วย "พิมพ์ตื่นเต้นมากเลยค่ะ" "ผมเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน" นทีพูด "เราจะเริ่มต้นจากการขายออนไลน์ก่อนดีไหมครับ" "ได้เลยค่ะ" พิมพ์ตอบ "เดี๋ยวพิมพ์จะเตรียมรูปภาพสวยๆ และข้อมูลผลิตภัณฑ์ให้พร้อม" "ดีเลยครับ" นทีเสริม "แล้วเราค่อยๆ ขยายตลาดไปเรื่อยๆ" ในค่ำคืนนั้น ทั้งสองคนนอนไม่หลับ ต่างคนต่างคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น และอนาคตที่กำลังจะมาถึง นทีนอนมองเพดานห้อง เขารู้สึกขอบคุณโชคชะตาที่นำพาเขามาพบกับพิมพ์ การมาพักผ่อนที่นี่ ไม่ใช่แค่การรักษาอาการป่วยทางกาย แต่เป็นการเยียวยาจิตใจได้อย่างแท้จริง "คุณพิมพ์... คุณพิมพ์คือทุกสิ่งจริงๆ" นทีพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยรอยยิ้ม ส่วนพิมพ์ เธอก็นอนพลิกตัวไปมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น "เขาจะอยู่กับเรานานแค่ไหนนะ" เธอคิดในใจ "ถ้าเขาหายดีแล้ว เขาก็คงต้องกลับไปใช้ชีวิตที่กรุงเทพฯ" ความคิดนั้นทำให้ใจของเธอห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย แต่แล้วเธอก็นึกถึงคำพูดของนที "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณพิมพ์เสมอ" "ใช่แล้ว" พิมพ์คิด "เราต้องเชื่อมั่นในกันและกัน" เธอหลับตาลง พยายามเก็บเกี่ยวความสุขในปัจจุบัน และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น