หลังจากที่นทีวางสายโทรศัพท์จากเกรียงไกร เขาก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก ความกังวลเริ่มกัดกินหัวใจของเขา "คุณนทีคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" พิมพ์เอ่ยถามอีกครั้ง เมื่อเห็นว่านทียังคงมีสีหน้าเคร่งเครียด "ผม... ผมแค่นึกถึงเรื่องงานที่กรุงเทพฯ นิดหน่อยครับ" นทีพยายามตอบเลี่ยงๆ "คงไม่มีอะไรมาก" พิมพ์มองนทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง "ถ้ามีอะไรลำบากใจ บอกพิมพ์ได้นะคะ" "ขอบคุณครับคุณพิมพ์" นทีกล่าว "คุณพิมพ์ใจดีกับผมเสมอ" เขากลับไปทำงานต่อ แต่สมาธิของเขากลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จิตใจล่องลอยไปกับข่าวลือที่เกรียงไกรพูดถึง "ผู้หญิงที่พาไปเปิดตัวในงานเลี้ยง... นั่นก็คือลลิล" นทีคิด "ส่วนข่าวลือเรื่องแอบคบซ้อน... มันหมายถึงใครกันแน่" เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว ภาพของลลิล คนรักเก่าที่เคยคบหากันมานาน ภาพของงานเลี้ยงบริษัทที่เขาต้องพาเธอไปออกงาน ภาพของข่าวซุบซิบนินทาที่เขาเคยพยายามหลีกเลี่ยง "บางที... ข่าวลือพวกนั้นอาจจะไม่ใช่เรื่องโกหกทั้งหมด" นทีคิดอย่างหนักใจ เขาไม่เคยคิดว่าอดีตจะย้อนกลับมาหลอกหลอนเขาได้ถึงขนาดนี้ "ผมต้องระวังตัวมากกว่านี้" นทีพึมพำ "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เมื่อมีคุณพิมพ์อยู่ข้างๆ" พิมพ์สังเกตเห็นความผิดปกติของนทีตลอดทั้งวัน เธอจึงตัดสินใจที่จะพูดคุยกับเขาอย่างจริงจัง "คุณนทีคะ" พิมพ์เอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งพักผ่อนริมระเบียงในยามเย็น "พิมพ์ว่า... เราควรจะคุยกันให้เคลียร์นะคะ" นทีหันมามองพิมพ์ "เคลียร์เรื่องอะไรครับ" "เรื่อง... ที่คุณนทีเคยมีคนรักมาก่อน" พิมพ์กล่าว "และเรื่องข่าวลือที่คุณนทีเพิ่งได้รับมา" นทีถอนหายใจเบาๆ เขาเห็นว่าการปิดบังต่อไปคงไม่เป็นผลดี "คุณพิมพ์... ผมเคยคบกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อลลิลครับ" นทีเริ่มเล่า "เราคบกันมาหลายปี แต่สุดท้าย... ความสัมพันธ์ของเราก็ไปกันไม่รอด" "ทำไมถึงเลิกกันคะ" พิมพ์ถามอย่างตรงไปตรงมา "เราต่างคนต่างคาดหวังจากกันมากเกินไปครับ" นทีอธิบาย "ผมเองก็จมอยู่กับงาน จนไม่มีเวลาให้เธอมากพอ สุดท้าย... เราก็เลยตัดสินใจแยกทางกัน" "แล้วข่าวลือเรื่อง... คบซ้อนล่ะคะ" พิมพ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง นทีอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาไม่คิดว่าพิมพ์จะถามตรงขนาดนี้ "เรื่องนั้น... มันเป็นความเข้าใจผิดครับ" นทีตอบ "จริงๆ แล้ว... ไม่มีใครเป็นมือที่สาม" "แล้วมันเกิดจากอะไรคะ" พิมพ์ยังคงถามต่อ "ก่อนหน้านี้... ผมเคยไปงานเลี้ยงของบริษัทแห่งหนึ่ง" นทีเล่า "แล้วก็มีคนเห็นผมคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายๆ กับ... คนที่คุณพิมพ์เคยเห็นในรูปถ่ายของผม" "รูปถ่าย... ที่คุณนทีเคยให้พิมพ์ดูใช่ไหมคะ" พิมพ์ถาม "ใช่ครับ" นทีตอบ "ผู้หญิงคนนั้น... คือลลิล" "แล้วทำไม... ถึงมีข่าวลือว่าคบซ้อนล่ะคะ" พิมพ์ถามด้วยความสงสัย "ผมคิดว่า... มันเป็นเพราะตอนนั้นผมกำลังอยู่ในช่วงที่กำลังมีปัญหาเรื่องสุขภาพจิต และมีเรื่องเครียดจากงานมาก" นทีอธิบาย "ผมเลยอาจจะแสดงท่าทีแปลกๆ ออกไป ทำให้คนอื่นเข้าใจผิด" "แล้ว... คุณนทีแน่ใจนะคะว่า... ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ" พิมพ์ถามย้ำด้วยสายตาที่มองลึกเข้าไปในดวงตาของนที นทีประสานสายตาคมกับพิมพ์อย่างจริงจัง "ผมสาบานได้เลยครับคุณพิมพ์ ว่าผมไม่เคยนอกใจใคร และที่สำคัญ... ตอนนี้หัวใจของผมมีแค่คุณพิมพ์เท่านั้น" คำพูดของนทีทำเอาพิมพ์ใจเต้นแรง เธอรู้สึกถึงความจริงใจที่ส่งผ่านออกมาจากแววตาของเขา "พิมพ์... เชื่อคุณนทีค่ะ" พิมพ์กล่าวเสียงเบา "แต่... พิมพ์ก็อดเป็นห่วงไม่ได้" "ผมเข้าใจครับ" นทีจับมือพิมพ์ไว้แน่น "ผมจะระวังตัวให้มากขึ้น" "คุณนทีคะ" พิมพ์เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "พิมพ์แค่อยากให้คุณนทีรู้ว่า... ถ้ามีอะไรที่ทำให้คุณนทีกังวล หรือรู้สึกไม่ปลอดภัย... พิมพ์พร้อมจะอยู่เคียงข้างเสมอ" รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนที "ขอบคุณครับคุณพิมพ์" เขาบีบมือพิมพ์เบาๆ "การมีคุณพิมพ์อยู่ข้างๆ ทำให้ผมรู้สึกแข็งแกร่งขึ้นมากจริงๆ" ในขณะเดียวกันนั้นเอง ที่กรุงเทพฯ หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งอ่านข่าวบันเทิงออนไลน์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของเธอฉายแววบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "นที..." เธอพึมพำชื่อนั้นเบาๆ "แกจะหนีฉันไปได้นานแค่ไหนกันนะ" รูปภาพของนทีและพิมพ์ที่กำลังทำงานร่วมกันในไร่สมุนไพร ถูกลงในหน้าข่าวบันเทิง พร้อมกับคำบรรยายที่ชวนให้เกิดการตีความไปต่างๆ นานา "ผู้บริหารหนุ่มลึกลับ ทิ้งชีวิตหรูในกรุง หนีรักไปซบอกสาวบ้านนา" ข้อความนั้นยิ่งทำให้ข่าวลือต่างๆ แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไฟป่า เงาของอดีตกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้... และมันอาจจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์อันเปราะบางที่เพิ่งก่อตัวขึ้นระหว่างนทีและพิมพ์อย่างคาดไม่ถึง