เช้าวันต่อมา นทีตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป เขารู้สึกหนักอึ้งในใจ แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่จะเผชิญหน้ากับปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้น "คุณนทีคะ" เสียงหวานใสของพิมพ์ดังขึ้นเมื่อเธอเดินเข้ามาในห้องครัว "วันนี้อากาศดีจังเลยนะคะ" นทียิ้มรับ "ครับคุณพิมพ์" เขาตอบ "ผมว่า... วันนี้เราน่าจะจัดการเรื่องในไร่ให้เสร็จก่อน แล้วค่อยไปคุยเรื่องอื่นๆ กัน" "ค่ะ" พิมพ์พยักหน้า "พิมพ์ก็ว่างั้นค่ะ" ทั้งสองช่วยกันเตรียมอาหารเช้าอย่างเงียบๆ แต่ในใจของนทีกลับเต็มไปด้วยความคิดที่ตีรวน เขาคิดถึงคำพูดของเกรียงไกร และความเป็นไปได้ที่ลลิลอาจจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง "คุณพิมพ์" นทีเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังตักข้าวต้มใส่ชาม "ผม... ผมคิดว่าเราอาจจะต้องเจอใครบางคนในอีกไม่นานนี้" พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ "ใครคะ" "คุณลลิลครับ" นทีตอบตรงๆ "ผม... ผมได้รับข่าวมาว่าเธออาจจะเดินทางมาที่นี่" สีหน้าของพิมพ์เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ "มาที่นี่... ทำไมคะ" "ผมก็ไม่แน่ใจครับ" นทีกล่าว "แต่ผมคิดว่า... เธออาจจะมาเพื่อ... " เขาหยุดพูด "เพื่ออะไรก็ตาม" "แล้ว... คุณนทีจะทำยังไงคะ" พิมพ์ถาม เสียงของเธอแผ่วเบาลง "ผม... ผมจะคุยกับเธอครับ" นทีตอบ "ผมจะบอกเธอว่า... ผมมีความสุขดีกับชีวิตตอนนี้" "พิมพ์... พิมพ์ไปด้วยนะคะ" พิมพ์กล่าวอย่างรวดเร็ว "พิมพ์... พิมพ์อยากอยู่เป็นกำลังใจให้คุณนทีค่ะ" นทีหันไปมองพิมพ์ด้วยสายตาซาบซึ้ง "ขอบคุณครับคุณพิมพ์" เขาจับมือของเธอไว้ "แต่ผมอยากให้คุณพิมพ์อยู่ที่นี่ ปลอดภัย" "ไม่ค่ะ" พิมพ์ส่ายหน้า "พิมพ์จะไปด้วย" เธอจับมือของนทีแน่นขึ้น "พิมพ์... พิมพ์ไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณนทีค่ะ" นทีมองเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจและความรักที่เธอมีให้ "ก็ได้ครับคุณพิมพ์" เขาตอบ "แต่คุณพิมพ์ต้องสัญญาว่าจะอยู่ข้างผมเสมอ" "พิมพ์สัญญาค่ะ" พิมพ์ตอบ หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ นทีก็พาลลิลไปยังที่ว่าการอำเภอเพื่อดำเนินการเรื่องเอกสารบางอย่าง การเดินทางเป็นไปอย่างเงียบๆ แต่ความตึงเครียดก็ก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ เมื่อไปถึงที่ว่าการอำเภอ นทีก็เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนรออยู่ เธอคือลลิล หญิงสาวที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขา "คุณนที" ลลิลเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย็นชา "ฉันรอคุณอยู่นานแล้ว" "คุณลลิล" นทีตอบรับ "ผมมาแล้ว" "และนี่... คือใครคะ" ลลิลถามพลางมองมาที่พิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่พอใจ "นี่คุณพิมพ์ครับ" นทีแนะนำ "เธอเป็น... เพื่อนของผม" "เพื่อน?" ลลิลทวนคำอย่างเยาะเย้ย "ดูเหมือนว่า... ความสัมพันธ์ของคุณกับ 'เพื่อน' คนนี้... จะใกล้ชิดกว่าคำว่าเพื่อนนะคะ" พิมพ์ยืนนิ่ง เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกไม่เป็นมิตรจากลลิล "คุณลลิล" นทีกล่าวเสียงเรียบ "ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ชีวิตผมตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว" "ดีขึ้น... จากการทิ้งทุกอย่างที่กรุงเทพฯ มาอยู่กับผู้หญิงที่นี่เนี่ยนะคะ" ลลิลกล่าว "ฉันไม่คิดว่าคุณนทีจะมาไกลขนาดนี้" "ผมไม่ได้ทิ้งทุกอย่างครับ" นทีตอบ "ผมแค่... หาความสุขที่แท้จริงเจอ" "ความสุขที่แท้จริง... ของคุณนที... คืออะไรคะ" ลลิลถาม "คือการมานั่งกินลมชมวิวที่ชนบทเนี่ยนะคะ" "ความสุขที่แท้จริงของผม... คือการมีคนรักที่เข้าใจและอยู่เคียงข้างผมครับ" นทีกล่าวพลางมองไปที่พิมพ์ "และผมก็เจอคนคนนั้นแล้ว" ลลิลหัวเราะในลำคอ "คุณนที... คุณยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน" เธอเดินเข้ามาใกล้ "คุณยังชอบหลอกตัวเอง" "ผมไม่ได้หลอกตัวเองครับ" นทีตอบ "ผมรู้ว่าผมต้องการอะไร" "แล้ว... คุณคิดว่าผู้หญิงคนนี้... จะอยู่กับคุณได้ตลอดไปหรือไง" ลลิลถามพลางชี้มาที่พิมพ์ "เธอไม่มีอะไรเลยนะ" "เธอมีทุกอย่างที่ผมต้องการครับ" นทีตอบเสียงหนักแน่น "เธอมีจิตใจที่ดี มีความจริงใจ และที่สำคัญที่สุด... เธอรักผม" "รัก... งั้นเหรอ" ลลิลกล่าว "ความรัก... มันกินไม่ได้นะคะคุณนที" "สำหรับผม... ความรักมันมีค่ามากกว่าสิ่งอื่นใด" นทีตอบ "และผมก็ไม่ต้องการอะไรจากคุณลลิลอีกแล้ว" "คุณนที... คุณแน่ใจเหรอคะ" ลลิลถาม "ว่าคุณจะไม่เสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้" "ผมแน่ใจครับ" นทีตอบ "ผมไม่ได้เสียใจเลย" "งั้น... ก็ดีค่ะ" ลลิลกล่าว "แต่ฉัน... ฉันจะคอยดู" เธอหันมามองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต "ฉันจะไม่ยอมให้คุณมีความสุขได้ง่ายๆ หรอก" เมื่อพูดจบ ลลิลก็เดินจากไป ทิ้งให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียด พิมพ์หันไปมองนทีด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล "คุณนทีคะ... เธอ... เธอจะทำอะไรคะ" "ผมไม่รู้ครับคุณพิมพ์" นทีตอบ "แต่ผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" เขาจับมือของพิมพ์ไว้แน่น "ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายคุณได้" "พิมพ์... พิมพ์กลัวค่ะ" พิมพ์ยอมรับ "ไม่เป็นไรนะครับ" นทีปลอบ "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" เมื่อกลับมาถึงไร่ นทีก็ตัดสินใจที่จะไม่ปล่อยให้สถานการณ์บานปลาย เขาโทรศัพท์หาเกรียงไกร "เกรียงไกร" นทีเอ่ยเสียงเครียด "ผมรู้ว่าคุณบอกเรื่องของผมกับคุณลลิลให้ใครฟัง" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของเกรียงไกรจะดังขึ้น "ผม... ผมแค่เป็นห่วงคุณนทีครับ" "คุณเป็นห่วงผม... ด้วยการเอาเรื่องส่วนตัวของผมไปบอกคนอื่นแบบนี้เหรอ" นทีถามเสียงดัง "ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจครับ" เกรียงไกรแก้ตัว "ผมแค่... เห็นว่าคุณลลิลดู... เหมือนจะมีปัญหา" "ปัญหาของคุณลลิล... ไม่ใช่เรื่องของคุณ" นทีกล่าว "ผมขอให้คุณ... อย่ามายุ่งกับเรื่องของผมอีก" "แต่คุณนที... คุณลลิลเธอ... " เกรียงไกรพยายามจะพูดต่อ "ผมบอกว่า... อย่ามายุ่ง" นทีตัดบท "ถ้าคุณยังเป็นเพื่อนผม... คุณควรจะเข้าใจ" หลังจากวางสายโทรศัพท์ นทีก็หันไปมองพิมพ์ "ผมจัดการเรื่องเกรียงไกรแล้วครับ" "แล้ว... คุณลลิลล่ะคะ" พิมพ์ถาม "ผม... ผมไม่แน่ใจว่าเธอจะทำอะไรต่อไป" นทีตอบ "แต่ผมจะคอยระวังตัว" เขาตัดสินใจว่า เขาจะต้องเผชิญหน้ากับลลิลให้เร็วที่สุด เขาไม่ต้องการให้เธอมาสร้างปัญหาให้กับเขาและพิมพ์อีกต่อไป