หลังจากเผชิญหน้ากับลลิลที่ที่ว่าการอำเภอ นทีก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวพิมพ์ เธอเริ่มดูเงียบขรึมและกังวลมากขึ้น แม้จะพยายามทำเป็นปกติ แต่แววตาของเธอก็สะท้อนถึงความหวาดหวั่น "คุณพิมพ์" นทีเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งพักผ่อนริมระเบียงในยามเย็น "คุณ... ยังกังวลอยู่หรือเปล่าครับ" พิมพ์หันมามองนที ใบหน้าของเธอซีดลงเล็กน้อย "พิมพ์... พิมพ์แค่นึกถึงเรื่องที่คุณลลิลพูดค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "เธอ... เธอเหมือนจะไม่ยอมปล่อยคุณนทีไปง่ายๆ" "ผมรู้ครับ" นทีถอนหายใจ "ผมเองก็เป็นห่วงเหมือนกัน" เขาเอื้อมมือไปกุมมือของพิมพ์ไว้ "แต่ผมอยากให้คุณพิมพ์รู้ว่า... ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้" "พิมพ์เชื่อใจคุณนทีค่ะ" พิมพ์ตอบ "แต่... พิมพ์ก็อดคิดไม่ได้ว่า... ถ้าเรื่องมันเลวร้ายกว่านี้... เราจะทำยังไง" "เราจะหาทางออกไปด้วยกันครับ" นทีตอบ "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... เราจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ" เขารู้สึกได้ถึงความผูกพันที่แน่นแฟ้นขึ้นระหว่างเขากับพิมพ์ การเผชิญหน้ากับลลิลในครั้งนี้ แม้จะนำมาซึ่งความกังวล แต่ก็กลับทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับพิมพ์แข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ "คุณนทีคะ" พิมพ์เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "พิมพ์... พิมพ์มีเรื่องอยากจะถามค่ะ" "ว่ามาเลยครับ" นทีบอก "ถ้า... ถ้าคุณลลิลยังคงตามตื๊อคุณนทีอยู่... แล้วเกิดมีปัญหาขึ้นจริงๆ... คุณนทีจะเลือกใครคะ" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ นทีนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาเข้าใจคำถามของพิมพ์ดี มันไม่ใช่แค่คำถามถึงความรัก แต่เป็นคำถามถึงอนาคต "คุณพิมพ์" นทีตอบเสียงหนักแน่น "ผม... ผมตัดสินใจแล้ว" เขาจ้องเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ "ผมรักคุณพิมพ์" คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของพิมพ์ น้ำตาเอ่อคลอเบ้า เธอไม่แน่ใจว่าควรจะดีใจหรือเสียใจ "ตั้งแต่ผมมาอยู่ที่นี่... ชีวิตผมก็เปลี่ยนไป" นทีกล่าวต่อ "ผมเจอคุณพิมพ์... และผมก็รู้ว่า... นี่คือสิ่งที่ผมตามหามาตลอด" "แล้ว... คุณลลิลล่ะคะ" พิมพ์ถามเสียงสั่น "คุณลลิล... เธอคืออดีตของผมครับ" นทีตอบ "ผม... ผมเคยรักเธอ แต่ความรักของเรามันจบลงไปแล้ว" "แล้ว... ถ้าเธอ... ถ้าเธอมาขอให้คุณนทีกลับไป... คุณนทีจะทำยังไงคะ" พิมพ์ถามอีกครั้ง นทีส่ายหน้า "ผมจะไม่กลับไปครับคุณพิมพ์" เขาตอบอย่างชัดเจน "ผมจะเลือกปัจจุบัน... และอนาคตของผม... ที่มีคุณพิมพ์อยู่ด้วย" พิมพ์น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอดีใจที่ได้ยินคำตอบที่ชัดเจนจากนที "พิมพ์... พิมพ์ก็รักคุณนทีค่ะ" "ผมรู้ครับ" นทีจับมือของพิมพ์ไว้แน่น "และผมจะดูแลคุณพิมพ์อย่างดีที่สุด" ในขณะที่ทั้งสองกำลังปลอบประโลมซึ่งกันและกัน เสียงโทรศัพท์ของนทีก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหลครับ" นทีตอบรับ "คุณนทีใช่ไหมคะ" เสียงหวานที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากปลายสาย "ฉันลลิลเองค่ะ" นทีหน้าตึงขึ้นทันที "คุณมีอะไร" "ฉัน... ฉันอยากจะขอโทษคุณนทีค่ะ" ลลิลกล่าว "ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไปมาก" "คุณต้องการอะไร" นทีถามอย่างตรงไปตรงมา "ฉัน... ฉันแค่อยากจะขอโอกาส... ที่จะอธิบายทุกอย่าง" ลลิลตอบ "และ... ฉันอยากจะขอโทษคุณพิมพ์ด้วย" นทีหันไปมองพิมพ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม พิมพ์พยักหน้าเบาๆ แสดงว่าเธอพร้อมที่จะรับฟัง "คุณลลิล... คุณจะมาที่นี่เมื่อไหร่" นทีถาม "พรุ่งนี้ค่ะ" ลลิลตอบ "ฉันจะไปหาคุณนทีที่ไร่" หลังจากวางสายโทรศัพท์ นทีก็หันไปมองพิมพ์ "เธอจะมาพรุ่งนี้ครับ" "พิมพ์... พิมพ์พร้อมค่ะ" พิมพ์กล่าว "ถ้าเธออยากจะขอโทษ... พิมพ์ก็พร้อมที่จะรับฟัง" นทีรู้สึกซาบซึ้งในความเข้มแข็งของพิมพ์ "คุณพิมพ์... คุณทำให้ผมภูมิใจมาก" "พิมพ์... พิมพ์ก็ภูมิใจในตัวคุณนทีค่ะ" พิมพ์ตอบ "ที่กล้าเผชิญหน้ากับอดีต" คืนนั้น ทั้งสองนอนหลับด้วยความสบายใจที่มากขึ้น แม้ว่าอนาคตจะยังคงมีความไม่แน่นอน แต่พวกเขาก็รู้ดีว่า พวกเขาจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน เช้าวันรุ่งขึ้น นทีและพิมพ์เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการมาเยือนของลลิล พวกเขาจัดเตรียมสถานที่และทำความสะอาดไร่ให้เรียบร้อย เมื่อลลิลมาถึง เธอก็มีท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้แสดงท่าทีเย่อหยิ่งหรือก้าวร้าวเหมือนครั้งก่อน "คุณนที... คุณพิมพ์" ลลิลกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง "ฉัน... ฉันขอโทษจริงๆ ค่ะ" "เชิญนั่งก่อนครับคุณลลิล" นทีผายมือเชิญ ลลิลนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทีที่ดูสำนึกผิด "ฉัน... ฉันทำผิดไปมากจริงๆ ค่ะ" เธอเริ่มเล่า "ฉัน... ฉันไม่เคยลืมคุณนทีเลย" "แต่... คุณได้สร้างความเจ็บปวดให้กับผมและคุณพิมพ์มากนะครับ" นทีกล่าว "ฉันรู้ค่ะ" ลลิลตอบ "ฉัน... ฉันไม่เคยคิดเลยว่า... คุณนทีจะสามารถหาความสุขได้มากขนาดนี้" "ผมมีความสุขครับ" นทีตอบ "และผมก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสุขของผม" "ฉันเข้าใจค่ะ" ลลิลกล่าว "ฉัน... ฉันมาที่นี่เพื่อ... เพื่อขอโทษจริงๆ" เธอหันไปมองพิมพ์ "คุณพิมพ์คะ... ฉันขอโทษที่เคยทำร้ายจิตใจคุณ" พิมพ์มองลลิลด้วยสายตาที่อ่อนลง "พิมพ์... พิมพ์รับคำขอโทษของคุณค่ะ" เธอตอบ "แต่อยากให้คุณลลิลรู้ว่า... ความเจ็บปวดที่ผ่านมา... มันสอนอะไรเราหลายอย่าง" "ฉันรู้ค่ะ" ลลิลพยักหน้า "ฉัน... ฉันจะขอตัวกลับกรุงเทพฯ วันนี้เลยค่ะ" "คุณแน่ใจเหรอครับ" นทีถาม "ค่ะ" ลลิลตอบ "ฉัน... ฉันจะปล่อยคุณนทีให้มีความสุข" เมื่อลลิลกลับไป นทีและพิมพ์ก็ยืนมองหน้ากัน พวกเขารู้สึกโล่งใจที่ปัญหาคลี่คลายลง "คุณพิมพ์" นทีกล่าว "ขอบคุณนะครับ... ที่คุณเข้มแข็ง" "พิมพ์... พิมพ์ก็ขอบคุณคุณนทีค่ะ" พิมพ์ตอบ "ที่ทำให้พิมพ์ได้เจอความสุขที่แท้จริง" ทั้งสองโอบกอดกันแน่น พวกเขารู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังไม่ราบรื่นเสมอไป แต่ตราบใดที่พวกเขามีกันและกัน... พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง