พิมพ์กอดนทีแน่น น้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ "ขอบคุณค่ะคุณนที... ขอบคุณจริงๆ" เสียงของเธอขาดห้วงด้วยความตื้นตัน นทีกอดตอบเธอไว้แน่น "ไม่เป็นไรครับคุณพิมพ์" เขากระซิบข้างหูเธอ "ผมเองก็ดีใจที่คุณพิมพ์เข้าใจ" เขารู้สึกได้ถึงความเบาใจที่ถาโถมเข้ามา หลังจากความกดดันที่ต้องเผชิญหน้ากับลลิล และความไม่แน่ใจในความรู้สึกของพิมพ์ วันนี้ทุกอย่างคลี่คลายลงแล้ว "พิมพ์... พิมพ์รักคุณนทีนะคะ" พิมพ์เงยหน้าขึ้นมองนที ดวงตาของเธอแดงก่ำ แต่เต็มไปด้วยประกายแห่งความสุข "รักมากที่สุดเลยค่ะ" รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนที "ผมก็รักคุณพิมพ์ครับ" เขากล่าว "รักคุณพิมพ์มากกว่าที่เคยรักใคร" ทั้งสองยังคงกอดกันอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ความเงียบกอดรับความรู้สึกอันท่วมท้นที่กำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจ เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของกันและกัน เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เป็นดั่งบทเพลงที่ขับกล่อมให้หัวใจทั้งสองดวงยิ่งผูกพัน "คุณนทีคะ" พิมพ์ผละออกจากอ้อมกอดเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นปัดน้ำตาที่ยังคงไหลอยู่ "แล้ว... แล้วเรื่องคุณลลิลล่ะคะ" นทีถอนหายใจ "ผม... ผมจะต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่องครับ" เขากล่าว "เธออาจจะยังไม่เข้าใจ หรืออาจจะยังตัดใจไม่ได้" "พิมพ์... พิมพ์ไปด้วยนะคะ" พิมพ์รีบกล่าว "ไม่ครับคุณพิมพ์" นทีปฏิเสธทันควัน "ผมอยากให้คุณพิมพ์อยู่ที่นี่ ผมจะไปคุยกับเธอคนเดียว" "แต่..." พิมพ์ทำท่าจะท้วง "ผมสัญญาว่าจะไม่ให้มีอะไรเกิดขึ้นกับคุณพิมพ์" นทีจับมือของเธอไว้ "ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" "คุณนทีแน่ใจนะคะ" พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของนทีอย่างกังวล "แน่ใจครับ" นทีตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะบอกเธออย่างชัดเจนว่า... ผมเลือกใคร" หลังจากนั้น บรรยากาศในบ้านก็กลับมาอบอุ่นอีกครั้ง ความกังวลที่เคยเกาะกินหัวใจของพิมพ์ได้จางหายไป แทนที่ด้วยความมั่นคงและความสุขที่ได้รับจากคำยืนยันของนที เธอช่วยเหลืองานบ้านต่างๆ ด้วยรอยยิ้มที่สดใสขึ้นกว่าเดิม เย็นวันนั้น นทีตัดสินใจว่าจะไปพบลลิลที่บ้านพักของเธอที่เช่าไว้ในตัวเมือง เขาเตรียมตัวอย่างรอบคอบ แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่เรียบร้อย ก่อนจะขับรถออกจากไร่ไป เมื่อไปถึงบ้านพักของลลิล เขาก็เห็นเธอเดินออกมาต้อนรับด้วยท่าทีที่ดูเปลี่ยนไป แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย และความเหนื่อยล้า "มาแล้วเหรอคะ นที" ลลิลเอ่ยทักทาย เสียงของเธอแผ่วเบา "ครับคุณลลิล" นทีตอบ "ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ" "ฉันรู้" ลลิลถอนหายใจ "คงจะเป็นเรื่องที่ฉันต้องยอมรับใช่ไหม" "ครับ" นทีตอบตรงๆ "ผม... ผมได้เลือกแล้ว" ลลิลทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ๆ "ใคร... ใครคือคนที่คุณเลือก" เธอถามเสียงสั่น "คุณพิมพ์ครับ" นทีตอบโดยไม่ลังเล "ผมรักคุณพิมพ์" น้ำตาของลลิลไหลออกมาทันที "เป็นไปไม่ได้... คุณ... คุณจะทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้นะนที" "คุณลลิลครับ" นทีเดินเข้าไปใกล้ "เรา... เราเคยมีความสุขกัน แต่มันเป็นอดีตไปแล้ว" "อดีตเหรอ" ลลิลหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา "แล้วความทรงจำของเราล่ะ ความฝันของเราล่ะ มันไม่สำคัญแล้วหรือไง" "มันสำคัญครับ" นทีกล่าว "แต่ผมไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้" "แต่คุณ... คุณบอกรักฉันนะนที" ลลิลยกมือขึ้นปาดน้ำตา "คุณเคยบอกว่าผมคือทุกสิ่งของคุณ" "ผมเคยครับ" นทีตอบ "ตอนนั้นผมคิดแบบนั้นจริงๆ แต่เวลาผ่านไป... ความรู้สึกของผมก็เปลี่ยนไป" "เพราะผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม" ลลิลถามเสียงแข็ง "เพราะยัยพิมพ์นั่นใช่ไหม" "อย่าพูดถึงเธอแบบนั้นครับคุณลลิล" นทีเตือน "เธอ... เธอทำให้ผมมีความสุข" "ความสุขที่ได้จากการทรยศฉันงั้นเหรอ" ลลิลตะโกนใส่เขา "ผมไม่ได้ทรยศคุณครับ" นทีพยายามอธิบาย "ผมแค่... พบคนที่ใช่ในเวลาที่เหมาะสม" "เหมาะสมเหรอ" ลลิลถามซ้ำ "แล้วฉันล่ะ ฉันไม่คู่ควรเลยใช่ไหม" "ไม่ใช่ครับคุณลลิล" นทีส่ายหน้า "คุณดีเสมอ แต่... เราเข้ากันไม่ได้อีกต่อไปแล้ว" "ไม่... ฉันไม่ยอมรับ" ลลิลลุกขึ้นยืน "ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณกลับมา" "คุณลลิลครับ" นทีพูดเสียงดังขึ้น "ผมจะไม่กลับไป" เขาจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมรักคุณพิมพ์ และผมจะใช้ชีวิตอยู่กับเธอ" คำพูดของนทีเหมือนดาบที่กรีดเข้าไปในหัวใจของลลิล เธอทรุดตัวลงร้องไห้เสียใจ "ผมขอโทษครับคุณลลิล" นทีกล่าวอย่างรู้สึกผิด "ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจ" เขาหันหลังเดินออกจากบ้านพักของลลิลไป ทิ้งเธอไว้กับความเสียใจและน้ำตา เมื่อนทีกกลับมาถึงไร่ เขาพบพิมพ์นั่งรออยู่ที่หน้าบ้าน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "คุณนทีคะ" พิมพ์รีบวิ่งเข้ามาหา "เป็นยังไงบ้างคะ" นทียิ้มให้เธอ "ผมคุยกับเธอแล้วครับ" เขาตอบ "และผมบอกเธอแล้วว่า... ผมเลือกใคร" พิมพ์มองหน้านทีด้วยความโล่งใจ "แล้ว... เธอ..." "เธอเสียใจครับ" นทีตอบ "แต่ผมคิดว่า... เธอคงจะเข้าใจในที่สุด" "พิมพ์... พิมพ์ดีใจที่คุณนทีตัดสินใจเด็ดขาดนะคะ" พิมพ์กล่าว "พิมพ์... พิมพ์กลัวว่าคุณนทีจะใจอ่อน" "ไม่มีทางครับคุณพิมพ์" นทีจับมือเธอไว้ "ผมจะไม่มีวันใจอ่อน" เขาดึงพิมพ์เข้ามาสวมกอด "ผมรักคุณ" พิมพ์ซบหน้าลงกับอกของนที "พิมพ์ก็รักคุณค่ะ" เธอตอบ "รักมากกว่าที่เคยรัก" ค่ำคืนนั้น ผ่านพ้นไปด้วยความอบอุ่นและความสุขที่เติมเต็มหัวใจของทั้งสองคน ความสัมพันธ์ที่เคยสั่นคลอนได้กลับมาแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม