หลังจากเหตุการณ์เผชิญหน้ากับลลิล นทีและพิมพ์ก็ใช้ชีวิตต่อไปในไร่อย่างมีความสุข ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนแน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน ความรักที่เคยมีอุปสรรค ตอนนี้ได้ก้าวข้ามผ่านไปได้อย่างสวยงาม "คุณนทีคะ" พิมพ์เอ่ยขึ้นในเช้าวันหนึ่งขณะที่ทั้งสองกำลังเดินสำรวจแปลงผักที่กำลังเติบโต "พิมพ์คิดว่า... เราน่าจะขยายพื้นที่ปลูกพืชผักของเรานะคะ" นทียิ้มกว้าง "เป็นความคิดที่ดีมากครับคุณพิมพ์" เขาตอบ "ผมก็กำลังคิดอยู่เหมือนกัน" "ถ้าเราปลูกผักได้มากขึ้น เราก็จะมีรายได้เพิ่มขึ้น" พิมพ์กล่าวต่อ "เราจะได้มีเงินเก็บไว้... ไว้สำหรับอนาคตของเรา" "อนาคตของเรา" คำนี้ทำให้นทีรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ "ผม... ผมอยากสร้างครอบครัวกับคุณพิมพ์" พิมพ์หันมามองนทีด้วยความซาบซึ้ง "พิมพ์ก็เหมือนกันค่ะ" เธอตอบ "พิมพ์อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น มีลูกๆ ที่น่ารัก" ทั้งสองยิ้มให้กัน เป็นรอยยิ้มแห่งความหวังและความฝันที่กำลังจะกลายเป็นจริง แต่แล้ว ความสงบสุขก็ต้องสั่นคลอนอีกครั้ง เมื่อข่าวร้ายมาถึง "คุณนทีคะ" เสียงของสมศักดิ์คนสวนดังขึ้นอย่างร้อนรน "มีคนมาหาค่ะ เป็นผู้หญิง... เขาบอกว่าชื่อคุณลลิล" นทีและพิมพ์มองหน้ากันด้วยความตกใจ "เธอมาทำไมอีก" นทีพึมพำ "คุณนทีคะ" พิมพ์จับแขนเขาไว้ "พิมพ์... พิมพ์กลัว" "ไม่ต้องกลัวครับคุณพิมพ์" นทีปลอบ "ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" นทีเดินออกไปพบกับลลิลที่หน้าบ้าน ลลิลดูเปลี่ยนไปจากเดิมมาก ผิวพรรณซีดเซียว ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนไม่ได้นอน "มีอะไรอีกครับคุณลลิล" นทีถามด้วยน้ำเสียงที่ระมัดระวัง "ฉัน... ฉันต้องการคุยกับคุณ" ลลิลกล่าวเสียงสั่น "เรื่อง... เรื่องธุรกิจ" "ธุรกิจอะไรครับ" นทีขมวดคิ้ว "เรื่อง... เรื่องบริษัทของพ่อฉัน" ลลิลอธิบาย "หลังจากพ่อฉันเสียไป... ฉันต้องมารับช่วงต่อ" "คุณลลิล... พ่อของคุณเสียไปนานแล้วนะครับ" นทีแปลกใจ "ใช่" ลลิลตอบ "แต่... แต่ตอนนั้นฉันยังเด็กเกินไป ฉันยังไม่พร้อม" "แล้วตอนนี้... ทำไมคุณลลิลถึงมาคุยเรื่องนี้กับผม" นทีถาม "เพราะ... เพราะคุณเคยทำงานที่นั่น" ลลิลกล่าว "และ... และฉันต้องการความช่วยเหลือ" "ผม... ผมทำงานที่นั่นไปนานแล้วนะครับคุณลลิล" นทีตอบ "ผมไม่แน่ใจว่าผมจะช่วยอะไรคุณได้" "คุณ... คุณต้องช่วยฉันนะนที" ลลิลอ้อนวอน "ฉัน... ฉันไม่มีใครแล้ว" นทีรู้สึกสับสน เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ลลิลดูสิ้นหวังจริงๆ "พิมพ์" นทีหันไปมองพิมพ์ที่ยืนมองอยู่ห่างๆ พิมพ์เดินเข้ามาหา "พิมพ์... พิมพ์เข้าใจค่ะ" เธอพูดกับนที "ถ้าคุณนทีอยากจะช่วย... พิมพ์ก็ไม่ว่าอะไร" นทีหันกลับมามองลลิล "ผม... ผมจะลองดูครับ" เขาตอบ "แต่ผมขอเวลาคิดก่อน" ลลิลดูดีใจขึ้นมาเล็กน้อย "ขอบคุณนะนที" เธอเอ่ย "ฉัน... ฉันจะรอ" หลังจากลลิลกลับไป นทีก็หันไปหาพิมพ์ "คุณพิมพ์... คุณแน่ใจเหรอครับ" "พิมพ์แน่ใจค่ะ" พิมพ์ตอบ "พิมพ์รู้ว่าคุณนทีเป็นคนจิตใจดี" "แต่ผมเป็นห่วงคุณพิมพ์นะครับ" นทีกล่าว "ผมกลัวว่า... เธอจะกลับมาทำอะไรอีก" "พิมพ์ไม่กลัวค่ะ" พิมพ์ยิ้ม "เพราะพิมพ์มีคุณนทีอยู่ข้างๆ" นทีดึงพิมพ์เข้ามาสวมกอด "ผมจะปกป้องคุณเสมอ" วันต่อมา นทีได้ไปพบกับลลิลอีกครั้งที่บริษัทของเธอ บริษัทดูเก่าแก่และทรุดโทรมกว่าที่เขาจินตนาการไว้ "นี่คือบริษัทของพ่อฉัน" ลลิลกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "มัน... มันเคยรุ่งเรืองมาก่อน" "ผม... ผมเสียใจด้วยนะครับ" นทีกล่าว "ฉัน... ฉันอยากให้คุณช่วยดูเรื่องการบริหารจัดการ" ลลิลขอร้อง "ฉันไม่รู้จะหันหน้าไปทางไหนแล้ว" นทีตกลงที่จะช่วยลลิล แต่ก็มีเงื่อนไขว่าเขาจะเข้ามาช่วยในฐานะที่ปรึกษาเท่านั้น เขาจะยังคงทำงานที่ไร่ของเขาต่อไป "คุณนที... คุณแน่ใจนะ" พิมพ์ถามอีกครั้งเมื่อนทีกกลับมา "ผมแน่ใจครับคุณพิมพ์" นทีตอบ "ผมจะระวังตัว" "พิมพ์... พิมพ์เชื่อใจคุณนทีค่ะ" พิมพ์บอก "แต่... ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล... คุณนทีต้องบอกพิมพ์นะคะ" "แน่นอนครับ" นทีตอบ "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" นทีเริ่มเข้าไปช่วยลลิลที่บริษัทของเธอ เขาพบว่าบริษัทกำลังประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก ลลิลเองก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีความรู้เรื่องการบริหารธุรกิจเลย "คุณลลิลครับ" นทีกล่าว "ผมคิดว่า... เราต้องปรับโครงสร้างการบริหารใหม่" "ปรับยังไงคะ" ลลิลถาม "เราต้องลดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น" นทีอธิบาย "และหาช่องทางในการเพิ่มรายได้" "แต่... ฉันไม่รู้จะทำยังไง" ลลิลดูสิ้นหวัง "ผมจะช่วยคุณครับ" นทีให้คำมั่น "แต่คุณลลิลต้องให้ความร่วมมือด้วย" ลลิลพยักหน้าอย่างตั้งใจ "ฉันจะทำทุกอย่างค่ะ" การช่วยเหลือลลิลในครั้งนี้เป็นเรื่องที่ท้าทายสำหรับนที เขาต้องใช้ความรู้และประสบการณ์ทั้งหมดที่มีเพื่อประคองบริษัทของเธอให้รอด แต่ในใจของเขาก็ยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับพิมพ์ "คุณนทีคะ" พิมพ์โทรศัพท์มาหานทีตอนเย็น "วันนี้เป็นไงบ้างคะ" "ก็... มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะหน่อยครับ" นทีตอบ "บริษัทของเธอกำลังมีปัญหาหนัก" "พิมพ์... พิมพ์เป็นห่วงนะคะ" พิมพ์กล่าว "คุณนทีอย่าทำงานหักโหมเกินไปนะคะ" "ผมรู้ครับคุณพิมพ์" นทีตอบ "ผมคิดถึงคุณพิมพ์เสมอ" "พิมพ์ก็คิดถึงคุณนทีค่ะ" พิมพ์บอก "แล้ว... คุณนทีจะกลับบ้านเมื่อไหร่คะ" "ผมจะรีบกลับครับ" นทีบอก "คืนนี้ผมจะกลับไปหาคุณ" แม้ว่านทีจะพยายามทำให้พิมพ์สบายใจ แต่ในใจของเขาก็อดกังวลไม่ได้ ลลิลดูเหมือนจะพึ่งพาเขามากเกินไป และนทีก็กลัวว่าเธอจะกลับมาสร้างปัญหาให้กับความสัมพันธ์ของเขากับพิมพ์อีกครั้ง