"ผมไม่เคยสัญญาว่าจะกลับมาหาคุณในฐานะอื่นนะลลิล" นทีพูดเสียงหนักแน่น พยายามกลั้นอารมณ์ที่เริ่มจะปะทุ "ผมช่วยคุณในฐานะเพื่อนร่วมงานเก่า และในฐานะคนรู้จักเท่านั้น" ลลิลส่ายหน้าอย่างไม่ยอมรับ "ไม่จริง! คุณเคยบอกว่าคุณจะกลับมา คุณบอกว่าคุณจะดูแลฉัน" เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำมองสลับไปมาระหว่างนทีกับพิมพ์ที่นั่งหน้าเครียดอยู่ข้างๆ "ผมอาจจะเคยพูดแบบนั้นในตอนนั้น" นทีพยายามอธิบายอย่างใจเย็น "แต่สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว คุณลลิลเองก็โตขึ้น มีวุฒิภาวะมากขึ้น ผมเชื่อว่าคุณสามารถจัดการปัญหาของตัวเองได้" "จัดการเองเหรอ!" ลลิลตะโกนขึ้นมา น้ำตาที่คลออยู่ก็ไหลลงมาอาบแก้ม "ฉันกำลังจะเสียทุกอย่างไปนะ! บริษัทของพ่อฉันกำลังจะล้มละลาย ฉันไม่มีใครแล้วจริงๆ นที!" เธอหันไปมองนทีด้วยสายตาอ้อนวอน แต่แฝงไปด้วยความสิ้นหวัง พิมพ์เหลือบมองนทีด้วยความเป็นห่วง เธอสัมผัสได้ถึงความกดดันที่นทีกำลังเผชิญอยู่ แม้เธอจะเจ็บปวดที่ได้ยินลลิลพูดถึงความผูกพันในอดีต แต่เธอก็เข้าใจว่านทีต้องรับผิดชอบต่อสถานการณ์ที่เกิดขึ้น "คุณลลิลคะ" พิมพ์เอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล "ดิฉันเข้าใจว่าคุณกำลังลำบาก แต่การที่คุณมาที่นี่ตอนดึกๆ แบบนี้ โดยไม่มีการนัดหมายล่วงหน้า มันทำให้ดิฉันรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ ค่ะ" "ใช่ครับคุณลลิล" นทีเสริม "ผมพร้อมจะรับฟังปัญหาของคุณ และผมก็จะหาทางช่วยเหลือเท่าที่ผมจะทำได้ แต่คุณต้องให้เกียรติพิมพ์ด้วย" ลลิลเงยหน้ามองพิมพ์ ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "ฉัน... ฉันขอโทษค่ะคุณพิมพ์" เธอกล่าวเสียงแผ่วเบา "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณไม่สบายใจเลยจริงๆ" "แต่คุณมาพร้อมกับคำพูดที่ทำให้พิมพ์รู้สึกไม่สบายใจ" พิมพ์พูดตรงไปตรงมา "คุณบอกว่าคุณยังรักคุณนที คุณพูดว่าคุณนทีเคยสัญญาว่าจะกลับมาหาคุณ... มันทำให้พิมพ์รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเรากำลังถูกคุกคาม" "พิมพ์..." นทีหันไปจับมือพิมพ์ไว้เบาๆ "ผมขอโทษนะ" "ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ตอบพลางบีบมือเขาตอบ "พิมพ์แค่อยากให้คุณลลิลเข้าใจว่าตอนนี้คุณนทีเป็นของพิมพ์แล้ว" ลลิลมองเห็นความมั่นคงในแววตาของทั้งคู่ เธอรู้ดีว่าเธอเข้ามาแทรกกลางระหว่างความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งราวกับกำแพงหิน "ฉัน... ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" ลลิลพูดเสียงสั่น "ฉันคงมาผิดเวลา ผิดที่" เธอรีบลุกขึ้นยืน "ขอโทษที่มารบกวนนะคะ" "เดี๋ยวก่อนครับคุณลลิล" นทีรีบพูด "ผมจะให้คนช่วยไปส่งคุณ" "ไม่ต้องค่ะ" ลลิลปฏิเสธ "ฉันกลับเองได้" เธอเดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความรู้สึกที่หนักอึ้ง เมื่อรถของลลิลขับออกไป พิมพ์ก็ถอนหายใจยาว "พิมพ์... พิมพ์ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงกลับมาอีก" นทีกอดพิมพ์ไว้แน่น "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่ผมรับรองได้ว่า... ผมจะไม่มีวันปล่อยให้เธอเข้ามาทำลายความสุขของเราได้อีก" "พิมพ์เชื่อคุณค่ะ" พิมพ์ซบหน้าลงบนอกของนที "แต่พิมพ์ก็อดเป็นห่วงไม่ได้... ถ้าเธอทำอะไรบ้าๆ ขึ้นมา" "เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ" นทีลูบหลังพิมพ์เบาๆ "ผมจะไม่ให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายคุณกับลูกของเราได้" คำว่า "ลูกของเรา" ทำให้พิมพ์รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา แม้จะยังมีความกังวลอยู่บ้าง แต่เธอก็เชื่อมั่นในตัวนที "คืนนี้... เราไปนอนกันเถอะนะคะ" พิมพ์เอ่ย "พรุ่งนี้เช้า เรายังมีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะ" "ครับ" นทีตอบ "คืนนี้... เราจะมีแต่เรื่องของเราสองคน" ทั้งสองคนเดินจับมือกันขึ้นไปบนห้องนอน ความรู้สึกไม่สบายใจที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความรักและความผูกพันที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น แต่ในใจของนทีก็ยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับปัญหาของลลิลที่อาจจะย้อนกลับมาเล่นงานเขาอีกครั้ง