"ฉัน... ฉันขอโทษที่ต้องมาวุ่นวายกับคุณอีก" ลลิลเอ่ยขึ้น เสียงของเธอแหบพร่า เธอหลุบตาลง มองมือตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างสั่นเทา นทีพยักหน้าเบาๆ "ไม่เป็นไรครับคุณลลิล ผมเข้าใจดีว่าสถานการณ์ของคุณตอนนี้คงจะยากลำบากมาก" เขาเลือกใช้ถ้อยคำที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ "แต่ผมจะช่วยคุณได้ ก็ต่อเมื่อผมได้รับความจริงใจจากคุณอย่างเต็มที่" ลลิลเงยหน้าขึ้นสบตานที ดวงตาของเธอแดงก่ำ น้ำตาคลอหน่วย "คุณนทีคะ ฉัน... ฉันไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตมันจะมาถึงจุดนี้" เธอสูดลมหายใจลึก "การพนันมันเริ่มมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยค่ะ ตอนนั้นมันแค่เป็นการเล่นสนุกๆ กับเพื่อนๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอเรียนจบมาเจอความเครียดจากการทำงาน บวกกับความกดดันรอบด้าน มันเลยกลายเป็นทางออกของฉัน" "ทางออกที่นำไปสู่ปัญหาใหญ่กว่าเดิม" นทีเสริมขึ้นอย่างนุ่มนวล "ใช่ค่ะ" ลลิลยอมรับ "หนี้สินมันเริ่มสะสมมากขึ้นเรื่อยๆ จากที่ไม่ใช่แค่เงินที่เสียไป แต่รวมถึงเวลา ความสัมพันธ์ และชื่อเสียง" เธอเล่าต่อถึงจุดที่เธอเริ่มกู้ยืมเงินจากนอกระบบ "ตอนแรกก็คิดว่าจะเล่นเพื่อเอาทุนคืน แต่มันก็ยิ่งจมลงไปเรื่อยๆ จนถึงขั้นที่มีคนมาขู่กรรโชก" "คนที่ขู่กรรโชกคุณ... เป็นเจ้าหนี้นอกระบบพวกนั้นใช่ไหมครับ" นทีถาม "ใช่ค่ะ" ลลิลพยักหน้า "พวกเขาบอกว่าถ้าฉันไม่หาเงินมาจ่ายให้ทันในกำหนด พวกเขาจะนำเรื่องการทุจริตในบริษัท รวมถึงเรื่องหนี้สินส่วนตัวของฉันไปเปิดเผยกับสื่อ และกับครอบครัวของคุณ... คุณนที" เธอเงยหน้ามองนทีด้วยความหวังปนความกลัว "คุณนทีคะ ฉันกลัวมากจริงๆ ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้ไปกระทบถึงคุณ" นทีนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ เขาเห็นความสิ้นหวังในแววตาของลลิล แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงความพยายามที่จะแก้ไขของเธอ "ผมเข้าใจสถานการณ์ของคุณครับคุณลลิล" นทีกล่าว "ผมรู้ว่าคุณกำลังตกอยู่ในอันตราย" เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "ผมจะช่วยคุณ แต่มีเงื่อนไข" "เงื่อนไขอะไรคะ" ลลิลรีบถาม "อย่างแรก" นทีเริ่ม "ผมจะช่วยจัดการกับเจ้าหนี้นอกระบบเหล่านั้นให้ คุณไม่ต้องกลัวการถูกข่มขู่ แต่คุณต้องให้ข้อมูลทั้งหมดที่ผมต้องการ" "ได้ค่ะ ฉันจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ" ลลิลตอบทันที "อย่างที่สอง" นทีเน้นย้ำ "คุณต้องพาผมเข้าไปดูบัญชีของบริษัทอย่างละเอียด เราจะหาทางแก้ไขปัญหาการเงินอย่างเป็นระบบ และผมจะช่วยคุณจัดการเรื่องการทุจริตภายใน" "ฉัน... ฉันจะทำค่ะ" ลลิลพยักหน้าอย่างหนักแน่น "และอย่างสุดท้าย ซึ่งสำคัญที่สุด" นทีจ้องเข้าไปในดวงตาของลลิล "คุณต้องสัญญากับผมอย่างจริงจังว่า... คุณจะเลิกการพนันโดยเด็ดขาด และจะเข้ารับการบำบัดอย่างจริงจัง หากคุณไม่สามารถทำได้ ผมก็คงไม่สามารถช่วยอะไรคุณได้อีกต่อไป" ลลิลน้ำตาไหลอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจและความสำนึกผิด "คุณนทีคะ ฉัน... ฉันขอบคุณคุณจริงๆ" เธอเอื้อมมือไปจับมือของนทีไว้เบาๆ "ฉันสัญญาค่ะ ฉันจะเลิก ฉันจะเข้มแข็งเพื่อตัวเอง เพื่อบริษัท และเพื่อไม่ให้คุณผิดหวัง" "ผมจะเชื่อคุณครับ" นทีจับมือลลิลตอบ "แต่ผมก็หวังว่าคุณจะรักษาสัญญา" หลังจากนั้น นทีก็ได้ขอข้อมูลทั้งหมดที่จำเป็นจากลลิล เขาขอรายชื่อเจ้าหนี้ทั้งหมด รายละเอียดการติดต่อ รวมถึงหลักฐานการกู้ยืมต่างๆ เขายังขอให้ลลิลเตรียมเอกสารทางการเงินของบริษัทไว้ให้เขาได้ตรวจสอบทั้งหมด "ผมจะจัดการเรื่องเจ้าหนี้นอกระบบให้คุณก่อน" นทีบอก "คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นอีกต่อไป" "แล้ว... แล้วถ้าพวกเขาไม่ยอมล่ะคะ" ลลิลถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ผมมีวิธีของผม" นทีตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "แต่คุณต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งห้ามให้ใครรู้ว่าผมเข้ามาเกี่ยวข้อง" "ค่ะ ฉันเข้าใจ" ลลิลตอบ "หลังจากนี้ ผมอาจจะต้องเข้ามาที่บริษัทของคุณบ่อยขึ้น เพื่อตรวจสอบบัญชีและวางแผนการแก้ไขปัญหา" นทีกล่าว "ผมต้องการให้คุณให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่" "แน่นอนค่ะ" ลลิลตอบ "ส่วนเรื่องการบำบัด" นทีเสริม "ผมจะแนะนำโรงพยาบาลและผู้เชี่ยวชาญที่ไว้ใจได้ให้คุณ" "ขอบคุณค่ะ" ลลิลกล่าว "คุณนทีคะ ฉัน... ฉันรู้สึกผิดจริงๆ ที่เคยทำเรื่องไม่ดีกับคุณ" นทีส่ายหน้าเบาๆ "อดีตมันผ่านไปแล้วครับคุณลลิล ตอนนี้เรามามองที่อนาคตกันดีกว่า" ขณะที่นทีกำลังพูดคุยกับลลิลอยู่ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น พิมพ์เป็นคนโทรมา "ฮัลโหลครับที่รัก" นทีตอบรับ "เป็นยังไงบ้างคะ" เสียงของพิมพ์ดังมาจากปลายสาย "มีอะไรคืบหน้าไหม" "ก็... มีเรื่องที่ต้องจัดการเยอะหน่อย" นทีตอบอย่างอ้อมๆ "ผมคงจะกลับช้ากว่าที่คิดไว้" "ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ตอบ "ทานอะไรก่อนนะคะ อย่าหักโหมเกินไป" "ขอบคุณนะครับ" นทีกล่าว "แล้ว... คุณโอเคไหม" "พิมพ์โอเคค่ะ" พิมพ์ตอบ "แค่เป็นห่วงคุณ" "ผมก็เป็นห่วงคุณเหมือนกัน" นทีบอก "จะรีบกลับไปหา" "ค่ะ" พิมพ์ตอบ หลังจากวางสายจากพิมพ์ นทีก็หันกลับมาหาลลิล "ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ" "ค่ะ คุณนที" ลลิลตอบ "ฉันจะรอฟังข่าวจากคุณนะคะ" นทีพยักหน้าแล้วลุกขึ้น เขาเดินออกจากห้องทำงานของลลิลไป ทิ้งให้เธอนั่งอยู่กับความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความหวัง ความกลัว และความสำนึกผิด ตลอดทางกลับบ้าน นทีคิดถึงพิมพ์ เขาอดเป็นห่วงเธอไม่ได้หากเธอรู้เรื่องทั้งหมด เขาภาวนาขอให้เธอเข้าใจการตัดสินใจของเขา เมื่อมาถึงไร่ พิมพ์ก็รีบออกมาต้อนรับเขา "เป็นยังไงบ้างคะ" เธอถามด้วยความเป็นห่วง "ก็... ค่อยๆ ดีขึ้นครับ" นทีตอบพลางยิ้มให้เธอ "มีเรื่องที่ต้องจัดการเยอะหน่อย แต่ผมกำลังดำเนินการอยู่" "คุณนทีดูเหนื่อยนะคะ" พิมพ์สังเกตเห็น "นิดหน่อยครับ" นทียอมรับ "แต่ไม่เป็นไร" เขาเดินเข้าไปกอดพิมพ์แน่น "ผมคิดถึงคุณมาก" "พิมพ์ก็คิดถึงคุณค่ะ" พิมพ์ตอบ "กลับมาแล้วก็สบายใจแล้ว" คืนนั้น ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเข้านอน นทีก็ตัดสินใจที่จะบอกเรื่องราวทั้งหมดให้พิมพ์ฟัง เขาไม่อยากเก็บเรื่องสำคัญเช่นนี้ไว้คนเดียว "พิมพ์ครับ" นทีเรียกชื่อพิมพ์เสียงเบา "ผมมีเรื่องอยากจะบอกคุณ" พิมพ์หันมามองเขา "มีอะไรคะ" "เรื่องของคุณลลิล..." นทีเริ่มเล่า "เธอ... เธอมีปัญหาที่ใหญ่หลวงมาก" เขาเล่าเรื่องการติดการพนัน หนี้สินนอกระบบ และการถูกข่มขู่ให้พิมพ์ฟังอย่างละเอียด พิมพ์ฟังนทีเล่าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อนทีเล่าจบ เธอก็เงียบไปครู่หนึ่ง "คุณ... คุณจะช่วยเธอจริงๆ เหรอคะ" พิมพ์ถามในที่สุด "ผมตัดสินใจแล้วว่าผมจะช่วยเธอ" นทีตอบ "ผมรู้ว่ามันอาจจะทำให้คุณกังวล" "พิมพ์... พิมพ์กังวลค่ะ" พิมพ์ยอมรับตรงๆ "พิมพ์กลัวว่าเรื่องนี้จะย้อนกลับมาทำร้ายเราอีก" "ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณนะ" นทีดึงมือพิมพ์มากุมไว้ "แต่ผมเชื่อว่าผมจัดการทุกอย่างได้ ผมมีแผนแล้ว" "แผนอะไรคะ" พิมพ์ถาม "ผมจะเข้ามาช่วยเหลือเธอในฐานะผู้ให้คำปรึกษา และผมจะจัดการกับเจ้าหนี้นอกระบบเหล่านั้นด้วยตัวเอง" นทีอธิบาย "และผมจะทำให้แน่ใจว่าเธอจะเข้ารับการบำบัดอย่างจริงจัง" "คุณนทีคะ..." พิมพ์มองหน้าสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อมั่น "ถ้าคุณตัดสินใจแล้ว พิมพ์ก็จะสนับสนุนคุณค่ะ" นทีบีบมือพิมพ์แน่น "ขอบคุณนะพิมพ์" เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอ "ผมรักคุณมาก" "พิมพ์ก็รักคุณค่ะ" พิมพ์ตอบ ถึงแม้จะรู้สึกกังวลอยู่บ้าง แต่พิมพ์ก็เลือกที่จะเชื่อใจนที เธอรู้ดีว่าสามีของเธอเป็นคนที่มีเหตุผลและมีความรับผิดชอบ "แต่พิมพ์ขออย่างหนึ่งนะคะ" พิมพ์พูด "ว่ามาเลยครับ" "คุณต้องระวังตัวนะคะ" พิมพ์กล่าว "เรื่องพวกนี้มันอันตราย คุณอย่าหักโหมเกินไป" "ผมจะระวังครับ" นทีให้คำมั่น "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวของเรา" ทั้งสองนอนกอดกันอย่างอบอุ่น แม้จะมีพายุที่โหมกระหน่ำอยู่นอกบ้าน และมีความไม่แน่นอนรออยู่เบื้องหน้า แต่ในอ้อมกอดของกันและกัน พวกเขาก็รู้สึกปลอดภัยและมีกำลังใจที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง