เช้าวันรุ่งขึ้น นทีตื่นขึ้นมาด้วยความมุ่งมั่น เขารู้ว่าภารกิจที่รออยู่เบื้องหน้าไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้า "ผมจะไปพบเจ้าหนี้ของคุณลลิลวันนี้" นทีบอกพิมพ์ขณะที่กำลังเตรียมตัวออกจากบ้าน "คุณนทีคะ" พิมพ์รีบเข้ามาคว้าแขนเขาไว้ "ให้พิมพ์ไปด้วยนะคะ" "ไม่เป็นไรครับ" นทีตอบ "เรื่องนี้อันตรายเกินไปสำหรับคุณ" "แต่พิมพ์เป็นห่วงนะคะ" พิมพ์ยืนกราน "ผมรู้" นทีจับมือพิมพ์ไว้ "แต่ผมไม่อยากให้คุณต้องมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ผมจะจัดการทุกอย่างเอง แล้วจะรีบกลับมา" "ถ้าอย่างนั้น... คุณต้องสัญญากับพิมพ์นะคะว่าจะระวังตัวให้มากๆ" พิมพ์กล่าวด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน "ผมสัญญาครับ" นทีตอบ "แล้วก็... ถ้ามีอะไร ผมจะโทรหาคุณทันที" "ค่ะ" พิมพ์มองตามหลังนทีจนเขาเดินลับหายไปที่รถ เธอรู้สึกกังวลใจแต่ก็อดภูมิใจในตัวสามีของเธอไม่ได้ นทีขับรถไปยังที่อยู่ที่ลลิลให้ไว้ เขามาถึงซอยแคบๆ ที่ดูรกร้างและมีบรรยากาศไม่น่าไว้ใจนัก เขาจอดรถไว้ห่างจากจุดนัดพบเล็กน้อย เพื่อสังเกตการณ์ เขาเดินเข้าไปในซอยนั้นตามคำบอกของลลิล เขาสัมผัสได้ถึงความอึดอัดและไม่ปลอดภัยในอากาศ ไม่นานนัก ก็มีชายร่างใหญ่สองคนเดินออกมาจากมุมมืด พวกเขามีท่าทีคุกคามและมองนทีด้วยสายตาที่ประเมิน "นายเป็นใคร" หนึ่งในนั้นถาม เสียงห้วนและแข็งกร้าว "ผมมาติดต่อเรื่องหนี้สินของคุณลลิล" นทีตอบเสียงเรียบ เขาพยายามรักษาท่าทีให้สงบที่สุด "อ้อ... นายคือนทีสินะ" ชายอีกคนพูดขึ้น สายตาของเขามีประกายเย้ยหยัน "ที่ยัยลลิลบอกว่าจะให้มาช่วยเคลียร์แทน" "ผมมาเพื่อเจรจา" นทีกล่าว "ผมต้องการทราบยอดหนี้ที่แท้จริงทั้งหมด และเงื่อนไขในการชำระ" "เงื่อนไขก็ง่ายๆ" ชายร่างใหญ่คนแรกยิ้มกริ่ม "จ่ายมาให้ครบ ไม่งั้นก็เตรียมรับผลกรรม" "ผมมาเพื่อตกลง" นทีกล่าว "ผมพร้อมจะจ่าย แต่ขอผ่อนผันและขอเอกสารยืนยันหนี้สินที่ถูกต้อง" "นายไม่เข้าใจหรือไง" ชายร่างใหญ่คนที่สองเดินเข้ามาประชิดตัวนที "เราไม่ต้องการผ่อนผัน เราต้องการเงินสด" "ผมมาในฐานะตัวแทนของคุณลลิล" นทีพยายามอธิบาย "และผมต้องการให้การเจรจาเป็นไปด้วยดี" "เจรจาเหรอ" ชายร่างใหญ่คนแรกหัวเราะ "ถ้าจะเจรจาจริงๆ ก็ต้องมีอะไรมาแลกเปลี่ยน" เขาเหลือบมองไปทางรถของนทีที่จอดอยู่ "รถสวยนี่" นทีสัมผัสได้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา เขาไม่คิดว่าสถานการณ์จะตึงเครียดถึงเพียงนี้ "ผมมาเพื่อคุยเรื่องหนี้ ไม่ใช่เรื่องอื่น" นทีตอบเสียงแข็ง "ถ้าพวกคุณไม่พร้อมจะเจรจา ผมก็คงต้องไป" "จะไปไหน" ชายร่างใหญ่ทั้งสองก้าวเข้ามาขวางทาง "เรื่องมันยังไม่จบ" ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนตำรวจก็ดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ แต่ก็ใกล้พอที่จะได้ยิน ชายร่างใหญ่ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความตกใจ "ใครโทรแจ้งตำรวจ" ชายคนหนึ่งกระซิบถาม "ฉันเอง" เสียงใสๆ ดังขึ้นมาจากด้านหลังของนที นทีหันไปมองด้วยความประหลาดใจ เขาเห็นพิมพ์ยืนอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อฮู้ดสีเข้มและหมวกแก๊ปที่บดบังใบหน้าส่วนใหญ่เอาไว้ "พิมพ์!" นทีอุทานด้วยความตกใจ "อย่าเข้ามานะ!" พิมพ์ตะโกนใส่พวกชายร่างใหญ่ "ฉันแจ้งตำรวจแล้ว พวกแกไม่มีทางหนีไปไหนได้!" พวกชายร่างใหญ่เห็นท่าไม่ดี พวกเขาหันมองหน้ากัน แล้วก็รีบวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง นทีรีบวิ่งเข้าไปหาพิมพ์ "พิมพ์! เธอมาทำอะไรที่นี่! มันอันตรายนะ!" "พิมพ์เป็นห่วงคุณค่ะ" พิมพ์กล่าว พลางกอดนทีแน่น "พิมพ์ทนรออยู่ที่บ้านไม่ไหวแล้ว พิมพ์เลยแอบตามมา" "แต่... แต่เธอเสี่ยงอันตรายมากนะ" นทีอุ้มพิมพ์ขึ้นมาแนบอก "ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ..." "พิมพ์ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ปลอบ "ที่สำคัญคือคุณปลอดภัย" "ขอบคุณนะพิมพ์" นทีพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "เธอช่วยผมไว้จริงๆ" "พิมพ์เชื่อใจคุณค่ะ" พิมพ์กล่าว "แต่พิมพ์ก็ไม่อยากให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" "ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย" นทีให้คำมั่น "และหลังจากนี้... เราจะเผชิญหน้ากับทุกอย่างไปด้วยกัน" ทั้งสองกอดกันแน่น ท่ามกลางบรรยากาศที่ยังคงมีความตึงเครียดอยู่เล็กน้อย แต่ความรักและความเชื่อใจที่มีให้กัน ก็ทำให้พวกเขารู้สึกแข็งแกร่งขึ้น หลังจากนั้น นทีก็โทรศัพท์แจ้งตำรวจถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และให้ข้อมูลเกี่ยวกับชายที่เขาพบ "เราจะตามจับตัวพวกมันให้ได้ครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าว "ขอบคุณมากที่คุณแจ้งเบาะแส" ขณะที่รอตำรวจมา นทีก็มองไปที่พิมพ์ "เธอเป็นคนฉลาดมากเลยนะที่คิดแผนนี้ได้" "พิมพ์แค่อยากให้คุณปลอดภัย" พิมพ์ตอบ "แล้วก็... พิมพ์คิดว่าเราควรจะรวบรวมหลักฐานเพิ่มเติม เพื่อให้การเจรจากับเจ้าหนี้พวกนั้นมีน้ำหนักมากขึ้น" "เธอหมายถึงอะไร" นทีถาม "พิมพ์ว่าเราควรมองหาว่าใครในบริษัทของลลิลที่อาจจะเกี่ยวข้องกับพวกนอกระบบ" พิมพ์อธิบาย "บางทีอาจจะมีคนที่เปิดเผยข้อมูล หรือช่วยเหลือพวกมันอยู่" นทีพยักหน้าเห็นด้วย "ความคิดดีมากพิมพ์" เขาหันไปมองหน้าพิมพ์ "ผมไม่น่าเชื่อเลยว่าเธอจะคิดได้ถึงขนาดนี้" "พิมพ์ก็เรียนรู้มาจากคุณค่ะ" พิมพ์ยิ้ม เมื่อตำรวจมาถึง นทีก็ให้การตามที่เห็น เขาอธิบายถึงลักษณะของชายทั้งสอง และให้ข้อมูลเกี่ยวกับลลิล "เราจะตรวจสอบข้อมูลที่คุณให้มาทั้งหมดครับ" เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าว "และจะพยายามติดต่อคุณลลิลเพื่อสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม" หลังจากเสร็จสิ้นเรื่องราวกับตำรวจ นทีและพิมพ์ก็เดินทางกลับไร่ "คุณนทีคะ" พิมพ์เอ่ยขึ้นระหว่างทาง "พิมพ์ว่า เราควรจะหาทางช่วยเหลือลลิลในระยะยาวด้วย" "เธอหมายถึงการบำบัดและการปรับปรุงชีวิตใช่ไหม" นทีถาม "ค่ะ" พิมพ์ตอบ "ถ้าเราช่วยให้เธอหลุดพ้นจากวงจรการพนันได้จริงๆ มันก็จะเป็นการแก้ปัญหาที่ยั่งยืน" "ผมเห็นด้วย" นทีกล่าว "เราจะทำทุกอย่างที่ทำได้" เมื่อกลับถึงไร่ พิมพ์ก็รีบไปหาลลิลทันที เธอตัดสินใจที่จะบอกเรื่องที่เกิดขึ้น และให้กำลังใจลลิล "คุณลลิลคะ" พิมพ์เอ่ยขึ้นเมื่อเจอหน้าลลิล "พิมพ์... พิมพ์เป็นห่วงคุณนะคะ" ลลิลเงยหน้ามองพิมพ์ด้วยความประหลาดใจ "คุณพิมพ์... คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ" "พิมพ์ตามคุณนทีมาค่ะ" พิมพ์ตอบ "แล้วก็... เกิดเรื่องนิดหน่อย" เธอเล่าเรื่องที่เธอเผชิญหน้ากับเจ้าหนี้นอกระบบให้นลลิลฟัง ลลิลหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินเรื่องราว "คุณพิมพ์... คุณเสี่ยงอันตรายมากนะคะ" "พิมพ์ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์กล่าว "แต่พิมพ์อยากจะบอกคุณว่า... คุณนทีกับพิมพ์จะอยู่เคียงข้างคุณ" "ขอบคุณค่ะ" ลลิลกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉัน... ฉันไม่รู้จะตอบแทนคุณสองคนยังไงดี" "ไม่ต้องคิดถึงเรื่องการตอบแทนค่ะ" พิมพ์กล่าว "แค่คุณเข้มแข็งและก้าวผ่านมันไปให้ได้ นั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว" "พิมพ์พูดถูก" นทีเสริม เขาเข้ามาสวมกอดพิมพ์ "เราจะผ่านมันไปด้วยกัน" ลลิลมองภาพของนทีและพิมพ์ที่ยืนเคียงข้างกัน เธอรู้สึกถึงพลังและความอบอุ่นที่แผ่ออกมา เธอรู้ว่าเธอมาถูกทางแล้วที่เลือกที่จะเชื่อใจพวกเขา "ฉันจะทำทุกอย่างค่ะ" ลลิลกล่าว "ฉันจะสู้" ค่ำคืนนั้น นทีและพิมพ์นอนกอดกันอีกครั้ง ความเหนื่อยล้าจากการเผชิญหน้ากับอันตรายทำให้พวกเขารู้สึกใกล้ชิดกันมากขึ้น "พิมพ์" นทีเอ่ยขึ้น "ผมขอโทษนะที่ทำให้คุณต้องมาเสี่ยงอันตราย" "พิมพ์ไม่โทษคุณค่ะ" พิมพ์ตอบ "พิมพ์แค่ดีใจที่ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี" "เราจะผ่านมันไปได้ทุกอย่าง" นทีให้คำมั่น "เพราะเรามีกันและกัน" "ค่ะ" พิมพ์ตอบ "เราจะสร้างอนาคตที่ดีของเราไปด้วยกัน" ทั้งสองหลับตาลง สัมผัสได้ถึงความสงบและความสุขที่เติมเต็มหัวใจ