"คุณแน่ใจนะภัทริน" เสียงทุ้มของอัครเดชสั่นเครือกว่าทุกครั้งที่เขาเอ่ยคำนี้ ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าของเธอราวกับจะมองทะลุเข้าไปในจิตใจ "การให้โอกาสผมอีกครั้ง มันอาจจะอันตรายเกินไปสำหรับคุณ" ภัทรินสูดลมหายใจลึก เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เธอกำลังทำมันเสี่ยงแค่ไหน ความเชื่อใจที่เคยมีให้เขาถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้เธอเลือกที่จะเชื่อในเสียงหัวใจตัวเองที่บอกว่าบางที สิ่งที่เกิดขึ้นอาจมีเบื้องลึกเบื้องหลังมากกว่าที่เธอเคยรับรู้ "ฉันรู้ว่ามันยากค่ะคุณอัครเดช แต่ฉันก็อยากจะลองดูสักครั้ง ฉันเหนื่อยกับการต้องหวาดระแวงและไม่เข้าใจทุกอย่างมามากพอแล้ว" “แต่คุณภัทริน… ถ้าผมทำให้คุณผิดหวังอีกครั้งล่ะ” อัครเดชโน้มตัวเข้าไปใกล้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นประคองใบหน้าของเธอเบาๆ สัมผัสเย็นเฉียบจากปลายนิ้วเขาส่งความรู้สึกประหลาดมาให้ ภัทรินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ปัดมือเขาออก เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้แววตาคู่นั้น “ฉัน… ฉันจะรับความเสี่ยงนั้นเองค่ะ” ภัทรินตอบเสียงแผ่ว แต่แววตาของเธอมั่นคงกว่าที่เธอเคยเป็นมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา “แต่คุณต้องให้สัญญากับฉันว่า จะไม่มีความลับใดๆ อีกต่อไป จะไม่มีการหลอกลวงใดๆ อีกแล้ว” อัครเดชพยักหน้าช้าๆ น้ำตาคลอหน่วย “ผมให้สัญญาทุกอย่างที่คุณต้องการ ผมจะบอกทุกเรื่องที่คุณอยากรู้ ทุกเรื่องที่ผมเคยปิดบังไว้ ผมจะไม่มีวันหลอกคุณอีกเป็นอันขาด” “ดีค่ะ” ภัทรินผ่อนลมหายใจยาว รู้สึกเหมือนได้ปลดภาระหนักอึ้งที่แบกไว้มานาน เธอเชื่อว่านี่คือโอกาสสุดท้ายของเธอที่จะได้เข้าใจทุกสิ่ง และบางที อาจเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะได้เห็นอัครเดชในอีกมุมหนึ่ง ที่ไม่ใช่แค่คนหลอกลวง “งั้น… เล่าให้ฉันฟังได้เลยค่ะ” ภัทรินบอก พลางขยับเข้าไปนั่งใกล้เขามากขึ้นบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขก บรรยากาศที่เคยอึดอัดเริ่มคลี่คลายลงเล็กน้อย แต่ความตึงเครียดที่แฝงอยู่ยังคงมีอยู่ ภัทรินรู้ดีว่าเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนี้ อาจเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากได้ยิน แต่อย่างน้อย เธอก็พร้อมที่จะรับฟัง อัครเดชเริ่มเล่าเรื่องราวที่เก็บงำไว้ในใจมานาน เขาเล่าถึงแผนการที่ซับซ้อนซึ่งวางไว้ตั้งแต่แรกเริ่ม ความจำเป็นที่ต้องทำเช่นนั้นเพื่อปกป้องภัทรินจากภัยอันตรายที่มองไม่เห็น การที่เขาต้องแสดงละครบทใหญ่เพื่อให้เธอเชื่อว่าเขาร้ายกาจ เพื่อให้เธอเกลียดชังและตีตัวออกห่าง เพื่อที่เธอจะได้ปลอดภัยจากการถูกตามล่า "ผมไม่เคยมีความสุขเลยแม้แต่วันเดียวที่คุณเกลียดผม" อัครเดชยอมรับเสียงเครือ "ทุกครั้งที่เห็นคุณเสียใจ ทุกครั้งที่เห็นคุณร้องไห้ หัวใจผมแทบจะแตกสลาย ผมต้องอดทนแกล้งทำเป็นคนใจร้ายที่สุดในโลก ทั้งๆ ที่ในใจผมมีแต่คุณ ผมรักคุณมาตลอดภัทริน รักมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน" ภัทรินฟังเรื่องราวของเขาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว คำพูดแต่ละคำของเขาสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ความเจ็บปวดที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความสงสาร ความเห็นใจ และความโกรธที่ผสมปนเปกัน เธอมองเห็นความทรมานที่ฉายชัดในดวงตาของเขา และรู้สึกได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา "แล้ว… ชัยภัทรล่ะคะ เขาเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้" ภัทรินถามเสียงสั่นเครือ นึกถึงใบหน้าของชัยภัทรที่เคยดูเหมือนเพื่อนที่แสนดี แต่กลับกลายเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลัง "ชัยภัทร… เขาคือคนที่ผมต้องปกป้องคุณจากเขา" อัครเดชตอบ "เขาเป็นคนเดียวที่รู้ความจริงเกี่ยวกับสมบัติของตระกูลเรา เขาอยากได้มันมาครอบครอง และพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อสิ่งนั้น รวมถึงการทำร้ายคุณ" ภัทรินอ้าปากค้าง ภาพของชัยภัทรในอดีตกับปัจจุบันช่างแตกต่างราวฟ้ากับเหว เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่เคยดูอ่อนโยนคนนั้น จะมีเบื้องหลังที่โหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้ "เขา… เขาใช้อะไรหลอกคุณ" ภัทรินถามต่อ "ทำไมคุณถึงยอมให้เขาเข้ามาเกี่ยวข้องกับแผนการของคุณ" "ผมไม่ได้ยอมให้เขาเข้ามาเกี่ยวข้อง" อัครเดชถอนหายใจยาว "เขาเข้ามาเอง เขาเห็นช่องว่าง เขาฉวยโอกาส เขาพยายามจะขโมยข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับสมบัติไป แต่ผมก็พยายามขัดขวางเขามาตลอด ชัยภัทรเองก็เป็นคนอันตรายมากภัทริน เขาไม่เคยไว้ใจใคร และพร้อมจะหักหลังทุกคนเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง" "แล้วที่คุณทำเรื่องทั้งหมดนี้… ก็เพื่อจะล่อให้เขาเผยตัวออกมาใช่ไหมคะ" "ใช่ครับ" อัครเดชพยักหน้า "ผมต้องสร้างสถานการณ์ให้เขาคิดว่าผมอ่อนแอ ให้เขาคิดว่าผมไม่รู้ทันแผนการของเขา เพื่อที่ผมจะได้จับพิรุธเขาได้ และหาหลักฐานมัดตัวเขาให้ได้ คุณคือเป้าหมายของเขาภัทริน เขาต้องการใช้คุณเป็นเครื่องมือในการเข้าถึงสมบัติ" ภัทรินนั่งนิ่ง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่อัครเดชเล่าให้ฟัง มันซับซ้อนกว่าที่เธอคิดไว้มาก เธอเคยคิดว่าเขาเป็นคนหลอกลวง แต่ตอนนี้ เธอกลับต้องมาเข้าใจว่า การกระทำเหล่านั้นของเขา คือความพยายามที่จะปกป้องเธอ "แล้ว… ตอนที่เกิดเรื่องที่โกดังวันนั้นล่ะคะ" ภัทรินเอ่ยถามถึงเหตุการณ์ที่ยังคงเป็นบาดแผลในใจเธอ "ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเจอเรื่องเลวร้ายแบบนั้น" อัครเดชหลับตาลงอย่างเจ็บปวด "วันนั้น… มันเป็นแผนที่ชัยภัทรวางไว้ครับ เขาต้องการสร้างสถานการณ์ให้คุณเข้าใจผิดผม เขาอยากให้คุณเกลียดผม และถอนตัวออกไป เขา… เขาบอกกับผมว่าถ้าผมไม่ทำตามแผน เขาจะทำร้ายคุณให้สาหัสกว่านั้น" "เขาข่มขู่คุณเหรอคะ" "ใช่ครับ" อัครเดชพยักหน้า "ผมไม่มีทางเลือกจริงๆ ภัทริน ผมต้องยอมทำตามที่เขาบอก เพื่อให้คุณปลอดภัย แม้ว่ามันจะหมายถึงการที่ผมต้องทำร้ายจิตใจคุณก็ตาม" ภัทรินมองเขา เธอเห็นความเจ็บปวดที่แท้จริงในแววตาของเขา ความรู้สึกที่เคยมีต่อเขากำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า สิ่งที่เธอเคยเชื่อมาตลอดนั้น ถูกต้องทั้งหมดหรือไม่ "ทำไมคุณไม่บอกฉันเลย" ภัทรินถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ "ทำไมคุณถึงเลือกที่จะแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว" "ผมกลัว" อัครเดชสารภาพ "ผมกลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริง คุณจะยิ่งตกอยู่ในอันตราย ผมคิดว่าการให้คุณเกลียดผม มันอาจจะปลอดภัยกับคุณมากกว่า" ภัทรินมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ แต่ในใจของเธอกลับมืดมิด เธอรู้สึกสับสน เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครดี ระหว่างสิ่งที่เธอเห็นด้วยตา กับสิ่งที่เขาบอกเล่า "ฉัน… ฉันต้องการเวลาคิดค่ะ" ภัทรินเอ่ยเสียงแผ่ว "เรื่องมันใหญ่เกินไปสำหรับฉันที่จะตัดสินใจในตอนนี้" อัครเดชพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ผมเข้าใจครับ ผมจะรอ ผมจะรอให้คุณพร้อมเสมอ"