ภัทรินนั่งนิ่ง ดวงตาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง มองดูความเคลื่อนไหวของผู้คนเบื้องล่างที่ราวกับจะหมุนวนไปอย่างไม่หยุดยั้ง แต่ในใจของเธอ กลับมีเพียงความเงียบงันที่เข้าปกคลุม วันคืนที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละนาทีดูเหมือนจะยาวนานกว่าปกติ หลังจากที่อัครเดชสารภาพเรื่องราวทั้งหมด ความสับสนในใจของเธอก็ยิ่งทวีคูณขึ้น เขาเล่าถึงเบื้องหลังอันซับซ้อน การถูกบีบบังคับ การถูกหลอกใช้ และความพยายามที่จะปกป้องเธอในแบบของเขาเอง คำพูดเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ ราวกับจะเป็นเสียงกระซิบจากอดีตที่ยากจะลบล้าง "จริงๆ แล้ว... ฉันไม่เคยอยากให้มันเป็นแบบนี้เลยนะภัทริน" เสียงของอัครเดชแว่วมาในความทรงจำ น้ำเสียงของเขาตอนนั้นสั่นเครือด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มันไม่ใช่เสียงของการโกหก แต่เป็นเสียงของคนที่แบกรับความเจ็บปวดไว้มากมาย "ทุกอย่างที่ฉันทำ ฉันคิดว่ามันเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้เราปลอดภัย" ปลอดภัย? คำนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ ความปลอดภัยที่ว่านั้นคืออะไรกันแน่? การต้องอยู่ห่างจากคนที่รัก การต้องทนทุกข์กับความเข้าใจผิด หรือการต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่มองไม่เห็น? ภัทรินถอนหายใจยาว เธอพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมด หาช่องโหว่ในคำพูดของเขา หาข้อพิสูจน์ที่จะยืนยันหรือหักล้างสิ่งที่เขาได้บอกมา แต่มันกลับยิ่งทำให้เธอจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความสงสัย "ฉันรู้ว่ามันยากนะภัทรินที่จะเชื่อฉันอีกครั้ง" อัครเดชเคยกล่าวไว้ "แต่ขอแค่ให้โอกาสฉันได้อธิบาย ได้พิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้ง" โอกาส? ภัทรินทวนคำในใจ โอกาสที่จะมอบความเชื่อใจให้กับคนที่เคยทำลายมันจนย่อยยับ มันเป็นเรื่องที่ง่ายดายนักหรือ? หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งความโกรธ ความเสียใจ ความสับสน และ… ความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะระบุได้ ความรู้สึกที่เคยมีให้กับเขา มันยังคงมีอยู่ลึกๆ แม้จะถูกบดขยี้ด้วยความเจ็บปวด "คุณจะให้ฉันเชื่ออะไรได้อีกคะคุณอัครเดช" เธอเคยถามเขาไป ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ "คุณหลอกฉันมาตลอดไม่ใช่เหรอคะ" "ผมไม่ได้หลอกคุณภัทริน ผมแค่... ปิดบังบางอย่างไป" เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง "เพราะผมกลัว... กลัวว่าถ้าคุณรู้ความจริงทั้งหมด คุณจะยิ่งเจ็บปวดกว่านี้" กลัว? กลัวว่าเธอจะเจ็บปวด? แต่นี่คือความเจ็บปวดที่แท้จริงต่างหาก ความเจ็บปวดที่เกิดจากการถูกหลอกลวง ความเจ็บปวดจากการไม่ได้รับความจริงใจ ภัทรินกอดอกแน่น เธอพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย ค่อยๆ คิดทบทวนถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่ผ่านมา ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของการรู้จักอัครเดช จนถึงวันที่เขาสารภาพทุกอย่าง เธอนึกถึงแววตาของเขาในวันแรกที่พบกัน แววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความจริงใจ นึกถึงรอยยิ้มของเขาที่ทำให้ใจของเธออบอุ่น นึกถึงคำพูดหวานๆ ที่เขาเคยบอกเธอ มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่เขาปั้นแต่งขึ้นมาเพื่อหลอกใช้เธออย่างนั้นหรือ? หรือว่าสิ่งที่เขาพูดในวันนั้นคือความจริงใจที่มีอยู่จริงๆ แต่สถานการณ์มันบังคับให้เขาต้องเปลี่ยนแปลงไป? "คุณเชื่อผมได้นะภัทริน" เขาเคยพยายามโน้มน้าว "ผมรักคุณ ผมไม่เคยต้องการให้คุณต้องมาเจ็บปวดเพราะผม" รัก? คำว่ารักจากปากของคนที่เคยหักหลังมันมีความหมายมากแค่ไหนกัน? ภัทรินปิดเปลือกตาลง พยายามสะกดกั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา เธอรู้ดีว่าการจมปลักอยู่กับอดีตมันมีแต่จะทำให้เธออ่อนแอลง เธอต้องหาทางออก เธอต้องตัดสินใจ "แล้วคุณบอกได้ไหมคะ ว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้" เธอเคยถามเขาเสียงสั่น "ใครที่ทำให้คุณต้องทำแบบนี้" อัครเดชเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "มันเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากภัทริน มันมีคนที่ทรงอิทธิพลเกี่ยวข้องอยู่หลายคน ถ้าคุณรู้เรื่องนี้ คุณอาจจะตกอยู่ในอันตราย" อันตราย? ภัทรินยิ้มเยาะในใจ "แล้วตอนนี้ฉันไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายอยู่แล้วหรือคะ" "ผมกำลังพยายามปกป้องคุณอยู่" เขาตอบอย่างหนักแน่น "เพียงแต่... วิธีการของผมอาจจะทำให้คุณไม่สบายใจ" ไม่สบายใจ? มันไม่ใช่แค่ไม่สบายใจ แต่มันคือความเจ็บปวดที่แสนสาหัส ภัทรินลุกขึ้นยืน เดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชัก หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมา รูปของเธอกับครอบครัวในวันที่สดใส รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนในรูปดูมีความสุขเหลือเกิน แต่ในความเป็นจริง ชีวิตของเธอได้ผ่านอะไรมามากมายจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม "คุณรู้ไหมคะคุณอัครเดช" เธอพูดกับตัวเองเบาๆ "ตั้งแต่เรื่องนี้มันเกิดขึ้น ฉันไม่เคยนอนหลับอย่างเป็นสุขสักคืนเดียว" เธอหวนนึกถึงคำพูดของอัครเดชอีกครั้ง เขาบอกว่าเขามีหลักฐาน มีบางอย่างที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเขา และพิสูจน์ว่าใครคือผู้อยู่เบื้องหลังแผนการอันเลวร้ายนี้ "ผมจะหาทุกอย่างมาให้คุณเห็นด้วยตาตัวเอง" เขาเคยสัญญา "ผมจะไม่ให้คุณต้องสงสัยผมอีกต่อไป" ภัทรินวางรูปถ่ายลง เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถปล่อยให้ความสงสัยและความสับสนกัดกินใจเธอไปตลอดกาล เธอต้องตัดสินใจว่าจะเชื่อใคร จะเชื่อในคำสารภาพของอัครเดช หรือจะเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองที่เคยถูกทำลายไปแล้ว "ถ้าคุณอยากจะพิสูจน์จริงๆ" เธอพึมพำกับตัวเอง "ก็มาพิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ" ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ มันไม่ใช่ความเชื่อมั่นทั้งหมด แต่มันคือความหวังริบหรี่ที่เริ่มจะส่องแสงออกมา เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะให้โอกาสอัครเดชอีกครั้ง โอกาสที่จะพิสูจน์ตัวเอง โอกาสที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมดที่ซ่อนเร้นอยู่ "ฉันพร้อมแล้วค่ะคุณอัครเดช" เธอพูดออกไปในอากาศ ราวกับว่าเขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอ "พร้อมที่จะฟังทุกอย่าง และพร้อมที่จะเห็นทุกอย่าง" เธอเดินกลับมานั่งที่โซฟาอีกครั้ง มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง แต่คราวนี้ แววตาของเธอเปลี่ยนไป มันมีความมุ่งมั่นที่ฉายชัดขึ้น ความลังเลและความสับสนค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอจะรอคอยหลักฐานเหล่านั้น เธอจะรอคอยการพิสูจน์นั้น และเธอจะรอคอยวันที่ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผย "ครั้งสุดท้ายที่ฉันจะยอมให้ใครหลอก" เธอพูดเสียงหนักแน่น "แต่นี่... อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะยอมให้ใครมาหลอกฉันอีก" แสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นขึ้น ภัทรินหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ พยายามปล่อยวางความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา เธอรู้ว่าหลังจากนี้ เรื่องราวต่างๆ จะเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม และเธอเองก็ต้องเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น