นนท์เดินออกจากคอนโดของรินมาอย่างไร้จุดหมาย เขาเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้ว่ากำลังจะไปไหน ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ความจริงที่รินเพิ่งเปิดเผยออกมานั้นหนักอึ้งเกินกว่าที่เขาจะรับไหว เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเขาจะพัวพันกับผู้ชายอย่างคุณวิทย์ในลักษณะนี้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าริน ผู้หญิงที่เขารักและเชื่อใจมาตลอด จะยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยเขา แม้กระทั่งแลกกับศักดิ์ศรีของตัวเอง "ทำไม... ทำไมถึงไม่บอกฉัน" นนท์พึมพำกับตัวเอง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาเดินมาหยุดอยู่ริมแม่น้ำ ลมเย็นๆ โชยมาปะทะใบหน้า แต่ก็ไม่อาจทำให้ความร้อนรุ่มในใจของเขาสงบลงได้ เขามองดูสายน้ำที่ไหลเอื่อย สลับกับภาพของรินในอดีต ภาพความสุขที่เคยมีร่วมกัน ภาพคำพูดหวานๆ ที่เคยให้แก่กัน "ฉันรักคุณมากจริงๆ ค่ะนนท์" เสียงของรินยังคงก้องอยู่ในหู ความรัก... คำๆ นี้ช่างมีความหมายที่หลากหลายเหลือเกิน ความรักของเขาที่มีต่อแพรวา ความรักของรินที่มีต่อเขา และความสัมพันธ์ที่รินเคยมีกับคุณวิทย์ เพื่อแลกกับเงินก้อนนั้น "มันเป็นเงินของเขาจริงๆ เหรอ" นนท์อดสงสัยไม่ได้ "เงินก้อนนั้น... มันไม่ใช่เงินที่รินทำงานหนักหามาจริงๆ หรือ" เขาจำได้ว่ารินเคยเล่าให้ฟังถึงความลำบากในการเก็บเงินทีละเล็กทีละน้อยเพื่อซื้อของที่เธออยากได้ ความลำบากในการทำงานสองงานเพื่อเก็บเงินให้ได้ตามเป้าหมาย "ถ้าเธอโกหกฉันมาตลอดเรื่องการทำงานหนักของเธอ... แล้วเรื่องอื่นๆ ล่ะ" ความคิดนี้ทำให้ใจของเขาสั่นสะท้าน เขาเดินกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ของแพรวา แพรวายังคงรอเขาอยู่ที่นั่น เธอเห็นสภาพของเขาที่ดูอิดโรยและสับสน "เป็นอะไรไปคะนนท์" แพรวาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง "คุณไปเจอคุณรินมาใช่ไหมคะ" นนท์พยักหน้าช้าๆ เขานั่งลงบนโซฟา แพรวานั่งลงข้างๆ อย่างเงียบๆ เธอรอให้เขาพร้อมที่จะพูด "คุณริน... เขาบอกความจริงทั้งหมดแล้ว แพรวา" นนท์พูดเสียงเบา "ความจริงเกี่ยวกับเงินที่เขาให้ผมตอนนั้น" แพรวาเบิกตากว้าง เธอคาดเดาได้ว่าต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น แต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ "คุณริน... เขาบอกว่าเขาได้เงินก้อนนั้นมา... จากผู้ชายคนหนึ่ง" นนท์สูดลมหายใจลึก "ผู้ชายคนนั้น... คือคุณวิทย์" ใบหน้าของแพรวาซีดเผือด เธอไม่รู้จะพูดอะไร เธอก็ตกใจไม่แพ้กัน "คุณริน... เขาบอกว่าเขา... เขามีความสัมพันธ์กับคุณวิทย์ เพื่อแลกกับเงินก้อนนั้น" นนท์พูดต่อ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แพรวาพยายามรวบรวมสติ เธอเห็นแววตาที่เจ็บปวดของนนท์ "นนท์คะ..." แพรวาเอื้อมมือไปจับมือของเขา "ผมไม่เข้าใจ" นนท์พูดขัด "ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนั้น ทำไมเขาถึงไม่บอกผม" "บางที... คุณรินอาจจะกลัวค่ะ" แพรวาพูดอย่างระมัดระวัง "กลัวว่าถ้าคุณรู้ คุณจะรู้สึกแย่ กลัวว่าคุณจะไม่ยอมรับเงินนั้น" "แต่... แต่นี่มัน..." นนท์นิ่งไปครู่หนึ่ง "มันเป็นเรื่องใหญ่เกินไปนะแพรวา" "ฉันรู้ค่ะ" แพรวาตอบ "แต่คุณรินเขารักคุณมากจริงๆ นะคะ" "แต่... การกระทำแบบนี้..." นนท์ส่ายหน้า "มันผิดนะแพรวา ผิดมากๆ" "ฉันเข้าใจค่ะ" แพรวากอดแขนนนท์เบาๆ "แต่บางครั้ง... ความรักก็ทำให้คนเราทำอะไรที่ไม่คาดคิดได้" "แล้ว... แล้วคุณรู้เรื่องนี้มาก่อนหรือเปล่า" นนท์หันไปถามแพรวา แพรวาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบ "ฉัน... ฉันพอจะเดาได้ค่ะ" "เดา?" นนท์ถาม "ค่ะ" แพรวาตอบ "ฉันเห็นคุณรินไปไหนมาไหนกับคุณวิทย์อยู่ช่วงหนึ่ง แต่ฉันก็ไม่เคยถามอะไรเขา" "ทำไมคุณไม่บอกผม" นนท์ถามเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "ฉัน... ฉันก็กลัวเหมือนกันค่ะนนท์" แพรวาตอบ "กลัวว่าถ้าบอกคุณไป แล้วคุณจะคิดมาก กลัวว่าคุณจะไม่สบายใจ" นนท์ปล่อยมือแพรวา เขาลุกขึ้นยืนและเดินไปที่หน้าต่าง เขาก้มหน้ามองพื้น สัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าที่เข้าครอบงำ "ผม... ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา" นนท์พูดเสียงแผ่ว "ไม่นะคะนนท์" แพรวาเดินเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง "คุณยังเหลือฉันอยู่ตรงนี้นะคะ" นนท์หันกลับมา เขาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยของแพรวา "แพรวา..." เขาพูดชื่อเธอออกมาเบาๆ "ฉันอยู่ตรงนี้เสมอค่ะ" แพรวากระชับอ้อมกอด "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น" นนท์ปล่อยให้ตัวเองโอบกอดแพรวา เขารู้สึกถึงความอบอุ่นและมั่นคงจากเธอ แต่ในใจของเขาก็ยังคงเต็มไปด้วยคำถามและความสับสน "ผม... ผมจะทำยังไงต่อไปดี" นนท์ถาม "เราจะค่อยๆ แก้ปัญหานี้ไปด้วยกันนะคะ" แพรวาปลอบประโลม "ตอนนี้... คุณแค่พักผ่อนก่อนนะคะ" นนท์พยักหน้าช้าๆ เขาโอบกอดแพรวาไว้แน่น เขารู้ว่าเขาไม่อาจหนีจากอดีตไปได้ แต่เขาก็ยังหวังว่าเขาจะสามารถผ่านพ้นมันไปได้