เช้าวันรุ่งขึ้น นนท์ตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ยังคงหนักอึ้ง แต่เมื่อเขามองเห็นแพรวาที่นอนหลับอยู่ข้างๆ เขาก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ความอบอุ่นจากการอยู่เคียงข้างกันของพวกเขายังคงมีอยู่ "อรุณสวัสดิ์ค่ะ" แพรวาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน "อรุณสวัสดิ์" นนท์ตอบกลับ เขายิ้มให้เธอ "เมื่อคืนคุณนอนหลับได้สนิทดีนะคะ" แพรวาพูด "ใช่" นนท์ตอบ "เพราะมีคุณอยู่ข้างๆ" คำพูดของนนท์ทำให้แพรวายิ้มกว้าง เธอซบหน้าลงบนไหล่ของเขา "ฉันดีใจที่ได้อยู่ตรงนี้กับคุณนะคะ" แพรวาบอก "ผมก็ดีใจ" นนท์ลูบผมแพรวาเบาๆ "ผม... ผมอยากจะขอโทษแพรวา" "ขอโทษเรื่องอะไรคะ" แพรวาถาม "ขอโทษที่ทำให้คุณต้องมารับรู้เรื่องราวที่มันซับซ้อนแบบนี้" นนท์พูด "ผมขอโทษที่ผม... ผมอาจจะยังติดอยู่กับอดีต" "ไม่เป็นไรค่ะนนท์" แพรวาพูด "ฉันเข้าใจ" "แต่... ผมก็ยังรู้สึกสับสนมาก" นนท์ยอมรับ "ผมไม่รู้ว่าผมจะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงดี" "คุณไม่จำเป็นต้องรีบค่ะ" แพรวาบอก "คุณให้เวลาตัวเองได้" "ผม... ผมอยากจะเจอคุณรินอีกครั้ง" นนท์พูด แพรวาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณแน่ใจนะคะ" แพรวาถาม "ผมแน่ใจ" นนท์ตอบ "ผมอยากจะคุยกับเขาให้เคลียร์ ผมอยากจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดให้มากกว่านี้" "แต่... ถ้าคุณไปเจอเขา คุณจะโอเคเหรอคะ" แพรวาเป็นห่วง "ผมไม่รู้" นนท์ยอมรับ "แต่ผมรู้สึกว่าผมต้องทำ" "ฉันจะไปด้วยนะคะ" แพรวาเสนอ "ไม่เป็นไร" นนท์ส่ายหน้า "ผมอยากจะคุยกับเขาตามลำพังก่อน" "แต่ถ้าคุณต้องการอะไร... โทรหาฉันนะคะ" แพรวาบอก "แน่นอน" นนท์ยิ้มให้เธอ หลังจากนั้น นนท์ก็ไปพบคุณวิทย์ที่บริษัทของคุณวิทย์ การเผชิญหน้าระหว่างพวกเขาทั้งสองคนเต็มไปด้วยความตึงเครียด "มาถึงแล้วเหรอ นนท์" คุณวิทย์ทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ผมมาเพื่อคุยเรื่องคุณริน" นนท์พูดตรงประเด็น คุณวิทย์นั่งลงบนเก้าอี้ หมุนเก้าอี้ไปมาเล็กน้อย "ฉันรู้ว่าเธอมา" "ทำไมคุณถึงทำแบบนั้น" นนท์ถาม "ทำไม... หมายถึงเรื่องอะไร" คุณวิทย์ย้อนถาม "เรื่องคุณริน" นนท์ตอบ "ทำไมคุณถึงให้เงินเธอ เพื่อที่จะมาช่วยผม" คุณวิทย์หัวเราะเบาๆ "ฉันก็แค่อยากจะช่วยเพื่อนเก่าสักหน่อย" "เพื่อนเก่า?" นนท์ทวนคำ "คุณกับผม... เราไม่เคยเป็นเพื่อนกัน" "ก็จริง" คุณวิทย์ยอมรับ "แต่เราก็เคยเป็นคู่แข่งกันมานาน ฉันรู้จักเธอดี" "คุณรู้ว่าผมกำลังจะล้มละลาย" นนท์พูด "ใช่" คุณวิทย์ตอบ "และฉันก็รู้ว่าเธอจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้มันเกิดขึ้น" "แล้วทำไมคุณถึงช่วยผม" นนท์ถามอีกครั้ง "ฉัน... มีเหตุผลของฉัน" คุณวิทย์พูดเสียงเข้ม "บางที... การได้เห็นเธอผ่านพ้นวิกฤตไปได้ มันก็ทำให้ฉันรู้สึกดี" "แต่คุณก็รู้ว่าคุณริน... เขาไม่ได้รักคุณ" นนท์พูด คุณวิทย์เงียบไปครู่หนึ่ง "ฉันรู้" "แล้วทำไมคุณถึงยอมทำแบบนี้" นนท์ถาม "เพราะฉัน... ฉันอยากให้เธอมีความสุข" คุณวิทย์ตอบ "แม้ว่าความสุขนั้น... จะไม่ใช่กับฉันก็ตาม" คำตอบของคุณวิทย์ทำให้นนท์อึ้งไป เขาไม่คิดว่าคุณวิทย์จะมีความรู้สึกแบบนี้ "ผม... ผมไม่เข้าใจ" นนท์สารภาพ "เธอไม่จำเป็นต้องเข้าใจ" คุณวิทย์พูด "สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือ... เธอจะทำอะไรต่อไป" "ผม... ผมไม่รู้" นนท์ยอมรับ "ผมยังสับสนมาก" "ไม่เป็นไร" คุณวิทย์พูด "ค่อยๆ คิดไป" หลังจากการพูดคุยกับคุณวิทย์ นนท์ก็รู้สึกว่าเขามีความเข้าใจในเรื่องราวต่างๆ มากขึ้น เขาไม่ได้รู้สึกโกรธแค้นคุณวิทย์อีกต่อไป แต่เขาก็ยังคงรู้สึกหนักใจกับสิ่งที่รินได้ทำลงไป เมื่อนนท์กลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ แพรวาก็รอเขาอยู่ "เป็นไงบ้างคะ" แพรวาถาม "คุยกันแล้ว" นนท์ตอบ "ผม... ผมรู้สึกดีขึ้น" "ดีแล้วค่ะ" แพรวาถอนหายใจอย่างโล่งอก "ผม... ผมอยากจะขอโทษรินอีกครั้ง" นนท์พูด "คุณจะไปหาเขาเหรอคะ" แพรวาถาม "ใช่" นนท์ตอบ "ผมอยากจะบอกเขาว่า... ผมเข้าใจ" แพรวาพยักหน้า "ฉันจะอยู่ตรงนี้นะคะ" นนท์เดินไปหาคุณรินอีกครั้ง ครั้งนี้เขาไปหาด้วยความเข้าใจที่มากขึ้น เขาไม่ได้ไปต่อว่าหรือตำหนิ แต่ไปเพื่อที่จะพูดคุยอย่างเปิดอก "ผมมาเพื่อบอกคุณว่า... ผมเข้าใจแล้ว" นนท์พูดเมื่อเจอกับริน รินมองนนท์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง "ผมเข้าใจว่าคุณรักผมมากแค่ไหน" นนท์พูดต่อ "ผมเข้าใจว่าคุณยอมทำทุกอย่างเพื่อผม" รินน้ำตาไหล "ขอบคุณค่ะนนท์" "ผม... ผมอาจจะยังให้อภัยคุณทั้งหมดไม่ได้" นนท์ยอมรับ "แต่ผมก็อยากจะบอกว่า... ผมจะพยายาม" "แค่นี้... ก็มากพอแล้วค่ะ" รินพูด นนท์นั่งลงข้างๆ ริน เขาจับมือของเธอเบาๆ "ผม... ผมรักแพรวานะ" นนท์พูดตรงๆ รินพยักหน้า "ฉันรู้ค่ะ" "ผม... ผมอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเธอ" นนท์บอก "ฉันขอให้คุณมีความสุขนะคะ" รินพูดด้วยรอยยิ้มที่เศร้าสร้อย นนท์มองไปที่ริน เขาเห็นความเสียสละและความรักที่เธอมีให้เขา เขาจะไม่ลืมสิ่งนี้ "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะริน" นนท์พูด "ขอบคุณจริงๆ" นนท์ลุกขึ้นยืน เขากอดรินเบาๆ ก่อนจะเดินออกมาจากคอนโดของเธอ ทิ้งให้รินยืนมองตามหลังเขาไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน แต่ครั้งนี้... น้ำตาของเธอคือหยาดน้ำตาแห่งความเข้าใจและความหวัง