วันเวลาล่วงเลยไปหลายวัน นนท์พยายามจะทำใจให้สงบ เขาพยายามจะเชื่อใจแพรวา แม้ว่าคำพูดของรินจะยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา ความสับสนและความสงสัยยังคงกัดกินจิตใจของเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เขาพยายามหากิจกรรมทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ทุกครั้งที่อยู่คนเดียว ภาพของริน ใบหน้าของเธอ คำพูดของเธอ และเงาของคุณวิทย์ ก็กลับมาปรากฏให้เห็นอีกครั้ง เช้าวันหนึ่ง ขณะที่เขากำลังนั่งจิบกาแฟอยู่คนเดียวในร้านโปรด ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็ผุดขึ้นมาอย่างไม่คาดฝัน เขาเห็นตัวเองในวัยหนุ่ม ยืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ เขาจำได้ว่าเขาเคยมาที่นี่เพื่อพบกับใครบางคน แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามนึกอย่างไร เขาก็จำไม่ได้ว่าคนคนนั้นคือใคร "คุณเป็นอะไรไปคะ" เสียงของพนักงานเสิร์ฟทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์ "ดูเหมือนคุณจะเหม่อลอยไปนะคะ" "อ้อ ไม่มีอะไรครับ" นนท์ตอบพลางยิ้มเจื่อนๆ "แค่คิดอะไรเพลินๆ ไปหน่อย" พนักงานเสิร์ฟพยักหน้าแล้วเดินจากไป นนท์มองออกไปนอกหน้าต่าง เขาเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก ใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยความกังวล เขารู้สึกได้ว่ามีความทรงจำบางอย่างที่เขาได้ลืมเลือนไป มันกำลังพยายามจะผุดขึ้นมา ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา นนท์พยายามพูดคุยกับแพรวาเกี่ยวกับเรื่องของคุณวิทย์อีกครั้ง แต่ทุกครั้งที่เขาเอ่ยถึง แพรวาก็มักจะเลี่ยงที่จะตอบ หรือไม่ก็เปลี่ยนเรื่องไปอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกได้ถึงกำแพงที่แพรวากำลังสร้างขึ้นมา ซึ่งยิ่งทำให้เขาสับสนและไม่สบายใจมากขึ้นไปอีก "แพรวา" นนท์เอ่ยขึ้น ขณะที่ทั้งคู่นั่งรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน "ผมอยากจะคุยเรื่องคุณวิทย์อีกครั้ง" แพรวาชะงักมือที่กำลังจะหยิบส้อม "เราคุยกันเรื่องนี้แล้วไม่ใช่เหรอคะ" "ผมรู้ แต่ผมยังรู้สึกไม่สบายใจ" นนท์กล่าว "ผมอยากรู้ความจริงทั้งหมด" "ความจริงมันก็เป็นอย่างที่คุณรินบอกนั่นแหละค่ะ" แพรวาตอบเสียงเรียบ "เขาเป็นคนอันตราย" "แต่คุณไม่เคยเล่าให้ผมฟังเลยว่าคุณเคยเจอเขามาก่อน" นนท์ถาม "คุณบอกแค่ว่าเคยเจอเขาที่ต่างประเทศ แต่คุณไม่ได้บอกว่าคุณสนิทกับเขาแค่ไหน" แพรวาหลบสายตาของนนท์ "ฉัน... ไม่ได้สนิทกับเขามากหรอกค่ะ" "แล้วทำไมคุณถึงดูหวาดกลัวเขาขนาดนั้น" นนท์ถามต่อ "คุณเคยตกอยู่ในอันตรายจากเขาหรือเปล่า" แพรวาเงียบไป เธอวางส้อมลง แล้วมองตรงไปที่นนท์ "นนท์คะ ฉันขอร้องคุณ อย่าขุดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเลย" "ทำไมล่ะ" นนท์ถาม "เพราะคุณกลัวเขาเหรอ" "ไม่ค่ะ" แพรวาตอบเสียงสั่น "เพราะฉันไม่อยากให้คุณต้องมารับรู้เรื่องราวที่มัน... เลวร้าย" "เลวร้ายแค่ไหน" นนท์ถาม "คุณบอกผมได้ไหม" แพรวาถอนหายใจยาว "มันเป็นอดีตที่ฉันอยากจะลืมไปให้หมด" "แต่ผมไม่อยากให้คุณต้องแบกรับมันไว้คนเดียว" นนท์กล่าว "ถ้ามีอะไรที่คุณไม่สบายใจ หรือมีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้ โปรดบอกผมนะ" แพรวาเงยหน้าขึ้นมองนนท์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "คุณแน่ใจเหรอคะว่าอยากรู้จริงๆ" นนท์พยักหน้า "ผมแน่ใจ" แพรวากลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก "คุณวิทย์... เขาไม่ได้แค่คุกคามรินค่ะ" เธอพูดเสียงแผ่วเบา "เขาเคย... คุกคามฉันด้วย" นนท์ตกใจกับคำพูดของแพรวา "คุณ! คุณหมายความว่ายังไง" "ตอนที่ฉันไปทำงานที่ต่างประเทศ ฉันบังเอิญไปพัวพันกับธุรกิจของเขา" แพรวาเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครียด "เขาเข้ามาเสนอความช่วยเหลือให้ฉัน แต่พอฉันปฏิเสธ เขาก็เริ่มข่มขู่ฉัน" "ข่มขู่ยังไง" นนท์ถามอย่างร้อนรน "เขาบอกว่าจะทำลายชีวิตของฉัน ถ้าฉันไม่ทำตามที่เขาต้องการ" แพรวาพูด น้ำตาเริ่มไหลริน "เขา... ส่งคนมาทำร้ายฉัน" นนท์คว้ามือแพรวาไว้แน่น "คุณโดนทำร้ายเหรอแพรวา" แพรวาพยักหน้าเบาๆ "ฉัน... เกือบจะเสียชีวิต" ความตกใจและความเห็นใจถาโถมเข้ามาในใจของนนท์ เขาไม่เคยรู้เลยว่าแพรวาต้องผ่านอะไรมามากขนาดนี้ "แล้วทำไมคุณไม่เคยบอกผมเลย" "ฉันกลัวค่ะ" แพรวาตอบ "ฉันกลัวว่าคุณจะมองฉันเปลี่ยนไป ฉันกลัวว่าคุณจะคิดว่าฉันเป็นคนไม่ดี" "ไม่เลยแพรวา" นนท์บีบมือเธอแน่น "ผมไม่เคยคิดแบบนั้น" "ตอนนั้นฉันรู้สึกสิ้นหวังมากค่ะ" แพรวาเล่าต่อ "ฉันไม่รู้จะหันหน้าไปหาใคร จนกระทั่ง... ฉันได้เจอกับคุณ" นนท์มองแพรวาด้วยความรู้สึกผิด เขาไม่รู้เลยว่าเธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเพียงลำพัง "ตอนที่คุณเข้ามาในชีวิตของฉัน มันเหมือนมีแสงสว่างส่องเข้ามา" แพรวากล่าว "คุณทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ทำให้ฉันมีกำลังใจที่จะต่อสู้" "ผมขอโทษนะแพรวา" นนท์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้" "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวายิ้มทั้งน้ำตา "อย่างน้อยตอนนี้ฉันก็มีคุณอยู่ข้างๆ" นนท์ดึงแพรวาเข้ามาสวมกอดอย่างแนบแน่น เขาต้องการปลอบประโลมเธอ และต้องการให้เธอรู้ว่าเขาจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ความทรงจำที่ผุดขึ้นมาของนนท์เกี่ยวกับบ้านหลังเล็กๆ และความรู้สึกบางอย่างที่เขาจำไม่ได้ มันอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของอดีตที่ยังคงค้างคาอยู่ และอาจจะเชื่อมโยงกับเรื่องราวของคุณวิทย์ หรือเรื่องราวของรินก็เป็นได้ "ผมสัญญาว่าผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องเจอกับเรื่องแบบนี้อีก" นนท์กระซิบข้างหูแพรวา "ขอบคุณค่ะ" แพรวากระชับอ้อมกอด "ฉันรักคุณนะนนท์" "ผมก็รักคุณนะแพรวา" นนท์ตอบ "ผมจะปกป้องคุณเอง" ทั้งสองคนกอดกันอยู่แบบนั้นสักพัก ความรู้สึกอบอุ่นและความมั่นคงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของนนท์ แม้ว่าความจริงเกี่ยวกับคุณวิทย์จะยังคงน่ากลัว แต่การที่แพรวายอมเปิดใจและเล่าทุกอย่างให้เขาฟัง มันก็เป็นสัญญาณที่ดี เขาจะเรียนรู้ที่จะเชื่อใจเธอมากขึ้น และจะร่วมกันเผชิญหน้ากับอดีตที่กำลังตามหลอกหลอนพวกเขา