ความอึดอัดในใจของนนท์เริ่มคลี่คลายลงบ้างหลังจากที่แพรวาเปิดอกคุยถึงอดีตของเธอที่เกี่ยวข้องกับคุณวิทย์ แม้ว่าเรื่องราวเหล่านั้นจะทำให้เขาใจหายใจคว่ำอยู่ไม่น้อย แต่การได้รู้ความจริงก็ทำให้เขาหายใจทั่วท้อง การที่แพรวาต้องแบกรับความหวาดกลัวและพยายามซ่อนเร้นความจริงมาตลอด ยิ่งทำให้เขารู้สึกเห็นใจและอยากจะประคับประคองเธอให้มากกว่าเดิม เขาโอบกอดแพรวาไว้แน่น ลูบผมเธอเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลม "ขอบคุณนะแพรวา ที่ยอมเล่าให้ผมฟัง ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงกลัว" แพรวากระชับอ้อมกอดตอบ "ฉันกลัวมากจริงๆ ค่ะคุณนนท์ กลัวว่าคุณจะรับไม่ได้ กลัวว่าคุณจะรังเกียจฉัน" "ไม่เลย ผมไม่เคยคิดอย่างนั้นเลย" นนท์พยายามพูดให้เสียงหนักแน่นที่สุด "ผมรักเธอ และผมจะอยู่ตรงนี้เสมอ" แม้ความสบายใจจะเข้ามาแทนที่ความสับสน แต่ในส่วนลึกของจิตใจ นนท์ก็ยังคงมีคำถามเกี่ยวกับริน ความผูกพันระหว่างรินกับคุณวิทย์คืออะไรกันแน่ เขายังจำสายตาตัดพ้อของรินได้ในวันนั้น สายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความคาดหวังบางอย่างที่เขาไม่อาจเข้าใจได้ทั้งหมด ในบ่ายวันนั้น ขณะที่นนท์กำลังทำงานเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องทำงานของเขา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ "คุณนนท์คะ" นนท์เงยหน้าขึ้นมอง เป็นแพรวาที่ยืนอยู่หน้าประตู เธอถือถาดกาแฟมาให้เขา "ขอบคุณนะที่เตรียมกาแฟมาให้" นนท์ยิ้มให้เธอ "เข้ามาสิ" แพรวาเดินเข้ามา วางถาดกาแฟลงบนโต๊ะ ก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เขา สายตาของเธอดูเศร้าสร้อยผิดปกติ "เป็นอะไรไปหรือเปล่าแพรวา" นนท์ถาม พลางวางปากกาลง "ฉัน... ฉันคิดถึงเรื่องรินค่ะ" แพรวาพูดเสียงแผ่ว "ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลย" นนท์เลิกคิ้ว "ไม่สบายใจเรื่องอะไร" "เรื่องที่เธอ... อาจจะยังคงมีอะไรบางอย่างกับคุณวิทย์อยู่" แพรวาเงยหน้ามองนนท์ น้ำตาคลอ "ฉันกลัวว่าถ้าเธอรู้ว่าฉันกับคุณวิทย์เคยมีความสัมพันธ์กันมาก่อน เธอจะ... จะเป็นอะไรไป" "ผมก็อดสงสัยไม่ได้เหมือนกัน" นนท์ยอมรับ "แต่เรายังไม่ได้คุยกับรินเรื่องนี้อย่างจริงจังเลย" "นั่นสิคะ" แพรวาถอนหายใจ "ฉันควรจะเป็นคนไปคุยกับเธอใช่ไหมคะ" "อาจจะเป็นความคิดที่ดี" นนท์พยักหน้า "แต่เธอพร้อมหรือเปล่า" "ไม่รู้สิคะ" แพรวาเอียงคอ "แต่ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้มันค้างคาอีกต่อไป ฉันอยากให้เราทุกคนได้เคลียร์กันให้เข้าใจ" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของนนท์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ใครโทรมา" แพรวาถาม "ไม่รู้จัก" นนท์กดรับสาย "สวัสดีครับ" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เสียงที่นนท์คุ้นเคยดี... เป็นเสียงของริน "นนท์... คุณว่างคุยหรือเปล่า" นนท์ชะงักไปเล็กน้อย เขามองหน้าแพรวาที่กำลังรอฟังด้วยความกังวล "ว่าไงริน มีอะไรหรือเปล่า" นนท์พยายามคุมเสียงให้เป็นปกติ "ฉัน... อยากจะขอเจอคุณ" รินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันมีเรื่องอยากจะบอกคุณจริงๆ" "ตอนนี้เลยเหรอ" นนท์มองแพรวา แพรวาพยักหน้าเร็วๆ "ไปเถอะค่ะคุณนนท์ ฉันอยากรู้" "ก็ได้" นนท์หันกลับไปที่โทรศัพท์ "เจอกันที่ไหนดี" "ที่ร้านกาแฟเดิมของเรานะคะ" "โอเค แล้วเจอกัน" นนท์กดวางสาย "คุณจะไปจริงๆ เหรอคะ" แพรวาถาม "อืม" นนท์ตอบ "ผมว่าผมควรจะไปฟังสิ่งที่เธออยากจะบอก" "ฉัน... ขอไปด้วยได้ไหมคะ" แพรวาเอ่ยปาก นนท์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นแววตาอ้อนวอนของแพรวา เขาก็พยักหน้า "ก็ได้ แต่เธอต้องนั่งเงียบๆ นะ" แพรวายิ้มออกมาอย่างโล่งอก "ค่ะ ขอบคุณนะคะ" ทั้งสองคนออกเดินทางไปยังร้านกาแฟที่รินนัดไว้ บรรยากาศระหว่างทางเต็มไปด้วยความตึงเครียด แพรวาพยายามที่จะสงบสติอารมณ์ ส่วนนนท์ก็กำลังประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น เมื่อไปถึงร้านกาแฟ รินก็นั่งรออยู่ที่โต๊ะมุมสุดของร้าน เธอมีสีหน้าซีดเซียวและดูเหนื่อยอ่อน เมื่อเห็นนนท์และแพรวาเดินเข้ามา เธอก็ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีประหม่า "สวัสดีค่ะคุณนนท์ สวัสดีค่ะคุณแพรวา" รินกล่าวทักทายเสียงเบา "สวัสดี" นนท์ตอบ แพรวายิ้มให้ริน แต่รอยยิ้มนั้นดูแข็งเกร็ง "สวัสดีค่ะคุณริน" ทั้งสามคนนั่งลงที่โต๊ะ รินกุมมือตัวเองแน่น จ้องมองไปที่แก้วกาแฟที่วางอยู่ตรงหน้า "ฉัน... ขอโทษนะคะที่รบกวนเวลา" รินเริ่มพูด "ฉันมีเรื่องสำคัญมากที่อยากจะบอกคุณนนท์ และก็อยากจะให้คุณแพรวาได้ฟังด้วย" นนท์และแพรวาสบตากันก่อนจะหันกลับมามองริน รอฟังสิ่งที่เธอจะพูด "คุณวิทย์... เขาเป็นพ่อของฉันค่ะ" คำพูดนั้นแทงทะลุเข้ากลางใจของนนท์และแพรวา ราวกับมีใครบางคนเอาก้อนหินขนาดใหญ่มากระแทกลงมาอย่างจัง ทั้งสองคนอึ้งไปชั่วขณะ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาได้