หลังจากที่รินได้เปิดเผยความจริงอันน่าตกตะลึงว่าเธอคือลูกสาวของวิทย์ นนท์และแพรวาก็ตกอยู่ในภวังค์แห่งความสับสนและเจ็บปวด บรรยากาศในร้านกาแฟกลับมาอึมครึมอีกครั้ง รินเองก็ดูอ่อนล้าและเหนื่อยหน่ายจากการเปิดเผยความลับครั้งใหญ่ "ฉัน... ฉันคิดว่าฉันควรจะไป" รินพูดขึ้นหลังจากที่นั่งนิ่งไปนาน "คุณจะไปไหน" นนท์ถาม "ฉันจะไปหาคุณวิทย์ค่ะ" รินตอบ "ฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันต้องไปบอกเขา" แพรวามองรินด้วยสายตาที่ยังคงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและความเจ็บปวด แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก "คุณแน่ใจนะริน" นนท์ถาม "เธออาจจะยังไม่พร้อม" "ฉันพร้อมค่ะ" รินยืนยัน "ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้มันค้างคาอีกต่อไปแล้ว" "ถ้าอย่างนั้น... ผมไปด้วย" นนท์เสนอ "ไม่ค่ะ" รินส่ายหน้า "เรื่องนี้... ฉันอยากจะคุยกับคุณวิทย์ตามลำพัง" "แต่..." นนท์ยังอยากจะคัดค้าน "คุณนนท์คะ" รินมองนนท์ด้วยสายตาที่อ้อนวอน "ขอร้องนะคะ" นนท์มองเข้าไปในดวงตาของริน เขาสัมผัสได้ถึงความมุ่งมั่นและความจำเป็นที่เธอต้องทำเช่นนั้น "ก็ได้" เขาตอบ "แต่ถ้ามีอะไร... รีบโทรหาผมนะ" "ขอบคุณค่ะ" รินยิ้มบางๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน "ขอตัวนะคะ" รินเดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้นนท์และแพรวานั่งนิ่งอยู่กับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผย แพรวาถอนหายใจยาว "ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะคุณนนท์" "ผมรู้" นนท์กุมมือแพรวาแน่น "แต่นั่นคือความจริง" "แล้วคุณวิทย์... เขาจะรับได้เหรอคะ" แพรวาถาม "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน" นนท์ตอบ "แต่ผมหวังว่าเขาจะเข้าใจ" ขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หรูอันโอ่อ่าของวิทย์ ชายวัยกลางคนกำลังนั่งจิบวิสกี้อยู่เพียงลำพังในห้องทำงานอันเงียบสงัด ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดและเต็มไปด้วยความกังวล "คุณท่านคะ" เสียงของแม่บ้านดังขึ้นที่หน้าประตู "มีผู้หญิงคนหนึ่งมาขอพบค่ะ" วิทย์เลิกคิ้วขึ้น "ใคร" "เธอชื่อ... คุณรินค่ะ" วิทย์ชะงักไปทันที ชื่อนี้ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างประหลาด "ให้เธอรอเดี๋ยวนะ" วิทย์ตอบแม่บ้าน ก่อนที่เธอจะเดินจากไป วิทย์ลุกขึ้นยืน เขาเดินไปที่กระจกใสบานใหญ่ของห้องทำงาน มองออกไปเห็นสวนอันกว้างขวาง ภาพของรินปรากฏขึ้นในความคิดของเขา ผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะเจอกันไม่นาน แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ ไม่นานนัก รินก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของวิทย์ เธอมีท่าทีประหม่า แต่ก็แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น "คุณวิทย์คะ" รินกล่าวทักทาย วิทย์หันกลับมามองริน สีหน้าของเขาเรียบเฉย "เข้ามาสิ" รินเดินเข้ามาอย่างช้าๆ เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าวิทย์ "คุณ... ต้องการพบฉัน" วิทย์ถาม "ค่ะ" รินตอบ "มีเรื่องอะไร" รินสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้วิทย์ถึงกับอึ้ง "คุณวิทย์คะ... ฉันคือลูกสาวของคุณค่ะ" วิทย์ยืนนิ่ง ดวงตาเบิกกว้าง เขามองหน้ารินอย่างพิจารณา ราวกับจะหาความจริงบางอย่างในแววตาของเธอ "อะไรนะ" วิทย์ถามเสียงแหบพร่า "คุณวิทย์คะ... ฉันคือลูกสาวของคุณ" รินย้ำอีกครั้ง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า วิทย์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของเขาอย่างแรง เขากุมขมับ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง "เป็นไปไม่ได้" เขาพึมพำ "ฉัน... ฉันไม่มีลูก" "คุณอาจจะลืมไปแล้วค่ะ" รินพูด "คุณแม่ของฉัน... ท่านชื่อวรรณา" เมื่อได้ยินชื่อวรรณา ใบหน้าของวิทย์ซีดเผือดลงไปอีก เขายังจำผู้หญิงคนนั้นได้ดี ผู้หญิงที่เคยเข้ามาในชีวิตของเขาเพียงชั่วข้ามคืน แต่ทิ้งร่องรอยที่ลบไม่ออก "วรรณา..." วิทย์พึมพำชื่อนั้น "เธอ... เธอท้องเหรอ" "ค่ะ" รินตอบ "ท่าน... ท่านไม่ได้บอกคุณ" "ทำไม" วิทย์ถามเสียงดัง "ทำไมเธอไม่บอกฉัน" "ท่าน... ท่านกลัวค่ะ" รินตอบ "ท่านกลัวว่าคุณจะไม่ต้องการท่าน... และก็ไม่ต้องการฉัน" น้ำตาของรินไหลออกมา เขาปล่อยให้เธอร้องไห้ "ฉัน... ฉันเจอจดหมายของท่านค่ะ" รินพูดผ่านเสียงสะอื้น "ท่านเขียนถึงคุณ... ถึงความรักที่ท่านมีให้... และก็ความผิดหวัง" วิทย์หลับตาลง ภาพของวรรณาและความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาในหัว เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะจบลงแบบนี้ "ฉัน... ฉันอยากให้คุณรู้" รินพูดต่อ "ว่าคุณไม่ได้อยู่คนเดียว" วิทย์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขามองหน้ารินด้วยแววตาที่ซับซ้อน มีทั้งความเสียใจ ความสับสน และความรู้สึกผิด "ฉัน... ฉันขอโทษ" วิทย์พูดเสียงเบา "ที่ฉัน... ที่ฉันไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน" "ฉันเข้าใจค่ะ" รินเช็ดน้ำตา "ฉันรู้ว่ามันคงจะยากสำหรับคุณ" "แล้ว... แล้วทำไมเธอถึงมาบอกฉันตอนนี้" วิทย์ถาม "ฉัน... ฉันอยากให้คุณได้รู้ความจริง" รินตอบ "และฉันก็... ฉันก็อยากจะเข้าใจเรื่องราวในอดีตของฉันให้มากขึ้น" วิทย์มองหน้าริน เขาเห็นเงาของวรรณาอยู่ในแววตาของเธอ เขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร หรือจะพูดอะไรดี "คุณ... คุณอยากจะ... อยู่กับฉันไหม" วิทย์ถามอย่างลังเล รินมองวิทย์ด้วยความประหลาดใจ "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ" "ฉัน... ฉันไม่รู้" วิทย์ตอบ "ฉัน... ฉันแค่... ไม่ได้อยากจะสูญเสียเธอไปอีกคน" วิทย์รู้สึกถึงความรับผิดชอบอันใหญ่หลวงที่ถาโถมเข้ามา เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะมีอะไรที่ซับซ้อนได้ขนาดนี้ "ฉัน... ฉันจะลองดูก็ได้ค่ะ" รินตอบอย่างระมัดระวัง วิทย์พยักหน้า เขารู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเดินทางที่ยาวนานและยากลำบาก